Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Paspoorten...

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Gisteren heeft Cathy ons in de stromende regen naar Nice gereden: we moesten onze paspoorten laten vernieuwen.

Ze zijn een paar weken verlopen, maar zonder geldig paspoort komen we Nederland niet in. Is het niet de MRSA die ons de voet probeert dwars te zetten, dan zou het de douane kunnen zijn. En die moeten we ook gewoon voor blijven.

Helaas mocht Nanny niet op mijn paspoort worden bijgeschreven omdat we geen 'huwelijksakte' bij ons hadden, maar slechts ons trouwboekje, wat geen afdoende bewijs werd geacht: 'we konden in de tussentijd best zijn gescheiden'! En dat terwijl we binnenkort in Nederland(!) ons vijfentwintig jarig huwelijks-jubileum hopen te vieren.

Wél wilde men echter mijn vingerafdrukken, maar slechts twee van de tien stemden, vanwege slijtage, tot tevredenheid. Geen ramp, reizen naar Amerika is verleden tijd.

Een rit naar Nice kan doorgaans stukken aangenamer zijn; de ruitenwissers konden hun klus nauwelijks aan en het uitzicht op de weg bleef voortdurend 'soft focus' door een nevel van opgejaagd water. Het hoost al dagen uitbundig. Verschillende lager gelegen vignobles waren veranderd in kloeke vijvers met wijnstokken, die tot aan hun knieën stonden te pootjebaden. Ik hoop maar dat dit veel en goede rosé belooft. Nice lag dus al dagen aan een Méditerranée 'zo grauw zo grauw' en even niet 'zo blauw, zo blauw'.

De Provence is een oord van uitersten: hollen of stilstaan. Laaiende hitte, of onaangename kou. Gutsende regen, en soms stuivende droogte. Windstilte of gierende Mistral. Hierbij sneuvelen dikwijls dennen. Die eindigen dan 'CO2-neutraal' in de open haard.

Milde of soms zelfs strenge vorst; in 1953 en 1985 heeft het wekenlang zo krakend gevroren dat 80% van de olijfbomen het loodje heeft gelegd. Met subsidie worden er nieuwe aangeplant.


En uit de wortels van de afgezaagde stronken zijn toch ook weer overal kringen van nieuwe stammen ontsproten. De natuur bezit veel veerkracht. Maar die elasticiteit heeft zijn grenzen, we mogen natuurlijk niet eindeloos onze gang maar gaan.

's Avonds moest ik gewoontegetrouw weer gewoon naar de diafiltratie. Hoewel 'gewoon'? Ik was, in de drukte en regen van de hele dag en het namopperen over dat ontbreken van een geliefde naam op mijn paspoort, vergeten mijn EMLA-anesthesiezalf te smeren. Dit drong logischerwijs pas tot mij door toen ik in de wachtkamer mijn collega's met degelijk verdoofde armen ontwaarde.

En dan ben je te laat. Je weet dat de infirmières toch gewoon doorzetten en beseft dus dat het adagium nu luidt: 'even tanden op elkaar'. Dit was pas mijn derde vergeetachtigheid in bijna vijf jaar, dus een redelijke score. En bovendien heb ik in Nederland, in mijn goeie tijd, altijd zonder verdoving, aardig wat bloed gedoneerd. Oefening baart kunst, maar het blijft pijnlijk en dus dom om EMLA te negéren. Een dergelijke nalatigheid schijnt elke dialyse-consument wel eens te overkomen. Mogelijk ben ik het aller domste jongetje van de klas, maar bevind ik mij toch in bevriend gezelschap.

De mishandeling duurt weliswaar slechts kort maar is zinloos. Voor morgen heb ik mezelf beloofd om tijdig alert te zijn. Het scheelt de SÉCU (verzekering) iets in de verdovingskosten, maar: liever niet op mijn 'kosten'.

à la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 05-03-2011 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier