Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Oprechte aandacht

Door Brenda de Coninck 

Deel 21 - Als we aanbellen, duurt het niet lang voordat we een hand aan de andere kant van het matglas zien, die aan de knop van de deur trekt. ‘Even wachten’ roept een stem. We horen het ritselen van een sleutelbos en zien vervolgens hoe het slot wordt omgedraaid. ‘Het lijkt wel een vesting’ zegt hij lachend als hij de deur open doet. Hij steekt vrolijk zijn hand uit loopt voor ons uit. ‘Welkom, kom binnen.’

We zijn op een zondagmiddag na anderhalf uur rijden in een gemoedelijk Brabants dorp beland, op zoek naar een schilderij. Ik ontdek het na lang zoeken op de site van Peter van den Borne. Als ik naar het oude zwarte schaaltje kijk, zie ik onbeschrijfelijke, pure schoonheid. Ik voel de intense aandacht waarmee de schilder de schaal op het doek heeft gezet. Het licht valt vanaf links het kunstwerk binnen, op de rand van het schaaltje - daarin weerspiegelt een deel van het atelier. Ik kan maar niet stoppen met kijken. Naast het schaaltje ligt een halve lege eierdop en een blad. Ik word ontroerd door de spiegeling van het raam dat in de binnenkant van het ei is gevangen. Dit is Rembrandt-klasse. Ik heb bijna de neiging om mijn hand uit te steken en het schaaltje van het doek te pakken. Diep vanuit mijn buik voel ik ineens kinderlijke blijdschap opborrelen. Door een zwart schaaltje, een ei en een blad. Wát een kunstenaar.

‘Jullie komen van ver, dan heb je zeker wel zin in koffie?’ ‘Nou,' zegt mijn man: 'daar heb ik inderdaad wel zin in.’ ‘Voor mij graag thee alsjeblieft’ zeg ik erachteraan. Ik heb eigenlijk ook wel zin in koffie, maar heb vanmorgen al mijn enige cappuccino van de dag gedronken. Héérlijk: daar kan ik al naar uitkijken als ik wakker word. En meer koffie wil ik niet drinken op één dag. In koffie zit veel kalium en dat kunnen mijn nieren niet meer zo goed uitscheiden.

Hij schenkt aan de eettafel een lekkere kruidenthee voor mij in.’ Wil je ook?’ Hij presenteert een soort cupcake. ‘Nee, dank je’ zeg ik. ‘Heb je misschien iets kleiners? Een koekje of zo?’ Dat spaart weer natrium uit, die ik vanavond kan besteden aan het avondeten. Hij is heel vriendelijk, dringt niet aan en pakt voor mij iets kleiners.

‘Wat doen jullie voor beroep?’ is zijn openingszin. Dit wordt duidelijk geen ‘alstublieft-hier-heeft-u-het-schilderij-bedankt-voor-uw-belangstelling-en-gaat-u-maar-weer-weg’ bezoek. We vertellen. Mijn man vooral. Zijn passie voor ons vak van therapeut is groot en hij is een begenadigd verteller. Hij is nieuwsgierig naar elk mens achter elk verhaal en raakt daar nooit over uitgepraat. Kan heel goed luisteren en neemt de tijd voor zijn cliënten. Die daarom in groten getale komen.

Schilderij op internet
Na zijn betoog vertel ik over een schilderij dat we via internet hadden besteld, maar direct weer terugstuurden, omdat het een kopie bleek te zijn. ‘Ja’ zegt Peter, ‘dat is de commercie hè. Er zijn genoeg zogenaamde kunstschilders die furore maken bij commerciële kunsthandels en op het internet hun werken aanbieden in het formaat dat jij graag zou willen. Je kunt op je klompen aanvoelen dat de originaliteit daardoor in twijfel getrokken mag worden in. Prints op canvas of prints waarbij maar een paar streken echte verf zijn gezet, worden bij bosjes verkocht als schilderijen. We zijn zo langzaam beland in een wereld waar commercie ervoor heeft gezorgd dat wij ons blik op echtheid en oprechtheid totaal uit het oog zijn verloren. We vergeten zo langzamerhand waar het eigenlijk om draait: dat een kunstenaar zijn hart legt in zijn werk. Dat hij met passie, aandacht en liefde iets unieks creëert. Dat iedere minuut van zijn ontwikkeling terug te vinden is in zijn werk. Dát is de bedoeling.’

Tja, denk ik: in Nederland merken we dat ook in de gezondheidzorg. Daar gaat het dezelfde kant op als in de kunstwereld: de commercie heeft haar intrede gedaan. Als Peter mij met zijn zachtgrijze ogen aankijkt, dwalen mijn gedachten af naar een cliënte die vertelde over een psycholoog die met een kookwekkertje op zijn bureau, ingesteld op 45 minuten, een gesprek met haar voert, af en toe kijkend hoe laat het is. Zo ziet hij 8 patiënten per dag. Ze wordt er nerveus van. De verbinding is weg. Ze voelt zich niet gehoord en niet gezien.

Targets nastreven
Maar misschien kan een psycholoog tegenwoordig niet anders. Wordt hij net zo opgejaagd als mijn cliënte: door zorgverzekeraars die op zijn klok meekijken. Die vergeten zijn waar het eigenlijk om draait in de zorg: dat je als behandelaar tijd krijgt om er met al je aandacht voor een ander te zijn. In plaats daarvan moet genoteerd, geregistreerd, administratief vastgelegd worden, targets nagestreefd en winst gemaakt. Ook in de behandelkamer van de somatische hulpverlener. Waardoor er te weinig tijd overblijft voor wat ooit de bedoeling was: met zorg, zorgen voor elkaar. Net zoals Peter met zorg, elke vierkante centimeter van zijn schilderijen aandacht schenkt. Erin legt wat hij heeft: zichzelf.

Gelukkig zijn er nog kunstschilders die zo werken. En gelukkig zijn er nog hulpverleners die dwars tegen alle zorgverzekeraars in, blijven streven naar intermenselijk contact. En dat dit belangrijk is, blijkt uit onderzoek. De exacte wetenschap toont steeds vaker aan dat aandacht, de interactie tussen patiënt en hulpverlener, misschien nog wel belangrijker is, helender, dan de eventuele pil die mee naar huis wordt genomen. Wat we allemaal allang weten staat nu zwart op wit: de gezondheidszorg kan naast alle technische mogelijkheden niet zonder de helende kracht van naastenliefde.  

Laat de Vereniging tegen de Kwakzalverij er maar niet van horen….;-) 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 25-01-2014 | Reacties (7)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Brenda de Coninck, Lelystad
    29-01-2014 16:32

    Hoi Jos,

    Dank je wel voor het compliment. En wat een goede tip van de Lotuskoekjes :-) Daar kunnen lezers hun voordeel mee doen.

  • Jos Sparreboom, Överum Sverige
    27-01-2014 09:18

    Ik zie jullie drieën daar zo zitten aan de keukentafel. Heel goed beschreven. Alleen 1 kleine opmerking: natriumbicarbonaat, daar heb je de natrium weer.
    Bijna alle koekjes worden met veel te veel rijsmiddel, bakpoeder, zelfrijzend bakmeel met een schepje extra, gebakken. Maar misschien was het wel een koekje van Lotus, want dat is ongeveer de enige die dat niet doet. Cake met bakpoeder bakken is dom en smaakt vies. Helaas is bijna alle cake die je kunt kopen en die zelf gebakken wordt rijkelijk van natriumbicarbonaat voorzien. (Je kan ook helemaal niks eten....bah.)

  • René Bolhuis, Almere
    26-01-2014 12:59

    De kunst van de naastenliefde. Je hebt de contrasten geschilderd Brenda dat smaakt naar meer (niet teveel kalium ;-) binnenkort gaan we delen over dat wat ons zo bezighoudt!

  • Nicoline Bos, Almere
    26-01-2014 11:16

    Het blijft voor veel hulpverleners ook een uitdaging om in korte tijd hun werk met liefde en aandacht te kunnen doen.

  • Peter van den Borne, Eersel
    25-01-2014 22:25

    Hoi Brenda, Fantastisch geschreven. Onze ontmoeting was er een die warm en oprecht was. Die warmte en oprechtheid zie ik terug in je mooie verhaal. Dankbaar ben ik dat ik jullie heb mogen ontmoeten.En dat we onze verhalen hebben kunnen delen.

  • Nansink, Amsterdam
    25-01-2014 16:10

    Als jij er zo warm over spreek moet het wel een fantastisch schilderij zijn, ik hoop het snel te zien
    Je artikel is ook nu weer pakkend geschreven,precies zoals Robin dit verwoorden.

    Ze zijn trots op je ,je man en de meiden,je broer ,Tina en ik ook.
    En och,al door de jaren gaat het om geld bij de verzekeraars,en de verzorgers en verzorgden moeten daar onder lijden.

    Toi toi toi.


    Ferry.

  • Robin, Lelystad
    25-01-2014 13:10

    Wauw mam, dat heb je weer mooi geschreven! Knap hoe je altijd de link tussen verschillende dingen vindt en beschrijft. Wat mij betreft heb je helemaal gelijk! En het schilderij is zeker super mooi.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Oprechte aandacht





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier