Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Opgefrist weer thuis

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Hierboven een kop die overigens nauwelijks spoort met de hoeveelheid zon die we hebben opgedaan (mooi bijgebronsd). We zijn nu wel weer in ons Klavertje Vier; met een verrassing van de natuur: alles buiten - zoals het terras, stoelen, barbecue - zag geel van het stuifmeel van dennen en eiken; stofblikken vol. Voor Mike, onze chauffeur, is dit de ongelukkigste tijd van het jaar, want hij is allergisch voor alles wat de groene natuur aan stuivend materiaal kwistig rond laat slingeren. En de naam stuifmeel blijkt zeer goed gekozen want het dwarrelt met ieder zuchtje mee. Aardig wat werk om ons honk te schonen.

Daar aan de Loire hebben we het dusdanig naar de zin gehad, dat het 'landen' in Taradeau enkele dagen kostte. Weliswaar was het vermoeiend om een maand verjaardag te vieren, maar voor geen goud hadden we het willen missen. De gedachten gaan zelfs al weer naar het volgend jaar; Nanny - onze tresorière, u mag ook schatbewaakster zeggen - moet dan wel weer flink aan het sparen en rekenen want ook onze portemonnee heeft natuurlijk een bodem. En vakantie met een dialysepatiënt kost extra, zoals u inmiddels duidelijk moet zijn geworden.

Maar de vroege natuur en het weer helpen ons nu wel bij het opnieuw wennen aan de - nooit echt weggeweest zijnde - verplichtingen, waar we 'daar' geestelijk even helemaal vrij van waren. Verplichtingen die in stapels op ons lagen te wachten; en dan bedoel ik vooral de stapel post van vijf weken, waaronder felicitaties, maar ook leuke vragen van de Nederlandse Belastingdienst.

De wijnstokken - om het toch maar even over iets anders te hebben - blijken al flink uit te lopen. Overal rijden we weer tussen snel groener wordende vignobles, op enkele velden na met latere rassen die er nog even hun gemak van nemen. Onderweg naar huis zagen we in het Loiredal uitgestrekte gele velden met koolzaad en nog groene graanvelden. De herinneringen aan Chinon en Tours worden voorlopig opgeslagen onder het hoofd 'aangenaamheden', maar blijven op de achtergrond nog duidelijk aanwezig.

Een paar opmerkingen willen me hierbij nog wel van het hart. Ondanks het verzoek van mijn nefroloog had men toch geen hemodiafiltratie (HDF) in de aanbieding, noch in Chinon, noch in Tours waar ik de laatste week heb gedialyseerd. En het regiem aldaar omvatte slechts vier uur in plaats van de viereneenhalf die ik gewend ben in SERENA. HDF schijnt niet te mogen - werd mij uitgelegd - als er niet constant een nierspecialist aanwezig is.

In Chinon hadden we alleen een verpleegster om ons heen en in Tours was de nefroloog maar tijdelijk zichtbaar in de kliniek. Ik vond het overigens geen straf om de vijftig kilometer naar Tours te rijden in plaats van de negen naar Chinon. De infirmière in dit laatste centrum had grote moeite met het aanprikken van mijn shunt, zodat ik met een leuk hematoom in Tours aan kwam. Hier ondervond ik dat goed aanprikken heel wel mogelijk was: in één keer goed en geen bloedbad. Ik heb in beide centra - waarvan Chinon één van de dependances is van Tours - bij aankomst steeds meteen door kunnen lopen terwijl er al anderen waren aangekoppeld, heb me kunnen wegen, mijn stoel kunnen inrichten, de arm wassen enzovoort.

Dit in tegenstelling tot SERENA, waar de hele groep in één keer wordt binnen genood, waarna we verplicht onder toezicht worden gewogen. Een ander - zeker niet onaangenaam - verschil met het Loiredal is het feit dat ik in Draguignan een verstelbaar bed heb in tegenstelling tot die 'tandartsenstoelen' op negenhonderd kilometer. En weer thuis dialyseer ik nu op eigen verzoek 's middags van half twee tot zes uur à halfzeven. Dit verschil wordt voornamelijk bepaald door de 'priksnelheid' van de infirmière van dienst.

Het middaguur moet nog even wennen, zowel voor Nanny als voor mijzelf, maar we hopen op mooie zomeravonden samen op het terras. En wij wensen u natuurlijk ook die mooie dagen toe de komende maanden, maar voor nu, gezegende, zalige, of vrolijke Paasdagen.

à la prochaine,

Ad (en ondanks haar tijdelijke 'penstilte' ook namens Nanny)
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 19-04-2014 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier