Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Ooit heb ik gedacht: 'als ik spring, ben ik overal van af'

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Fleurtje heeft me behoorlijk bezig gehouden de afgelopen maanden. Onze levendige, soms baldadige pup, zonder enig benul van wat wel en niet mag, is een lieve handenbinder. Nauwlettend houden we in de gaten of ze wel op haar botje kauwt en niet aan de stoelpoot en of ze Ads oude sokken als prooi verscheurt in plaats van de sierflappen aan de fauteuils. Het tijdig plassen en poepen moeten wij goed timen en als we dat niet doen zijn de gevolgen bekend. Momenteel vermaakt Fleur zich volop in het bos, afgewaaide takken worden verplaatst evenals losgewoelde paddestoelen. Ook de rijpe olijven vallen goed in de smaak, maar bij een te uitbundige consumptie levert het een flinke diarree op.

De wens om bij de buren op bezoek te gaan heeft Fleurtje laten schieten, na twee forse tikken op haar neus bij de elektrische afrastering. Haar gejank ging ons door merg en been, maar het is helaas de enige manier om te leren dat je alleen op je eigen terrein mag rondrennen. Bovendien wordt ze zo beschermd tegen de niet aflatende stroom sangliers (wilde zwijnen) die in de buurt ronddwalen.

Tussen deze bedrijven door hebben Ad en ik, op verzoek van de redactie van het Nederlands tijdschrift Maison en France, een artikel geschreven over de gezondheidszorg in Frankrijk. Ons verhaal is in het november/decembernummer verschenen en in de boekhandel te koop!

Wij vertellen over onze goede ervaringen in het Franse medisch circuit. Helaas horen wij nog te vaak van landgenoten dat de angst om in Frankrijk ziek te worden hen doet besluiten niet te emigreren of rond hun 75e levensjaar (nog net gezond genoeg) met pijn in het hart terug te keren naar Nederland. Hier oud en/of ziek worden is blijkbaar een schrikbeeld. Ik vertelde dit gisteren aan mijn femme de ménage die prompt vroeg of men in Nederland dan niet ziek wordt of oud en hulpbehoevend. Een mooie nuchtere reactie, want die angst is volgens ons echt ongegrond, mits je natuurlijk de Franse taal een beetje beheerst. Maar daar had je jarenlang aan kunnen werken, toch?

Zo waren wij onlangs weer op een afscheidsfeestje van goede vrienden: een bijna leeg huis, een gastvrouw met rode ogen en een duidelijk vermoeide gastheer. Veel bekenden kwamen het echtpaar bemoedigen vergezeld van een uitnodiging om gauw terug te komen voor een zonnige vakantie.

Plotseling liepen wij een bevriend 'specialist in de psyche' tegen het lijf. 'Ik heb met interesse jullie boek 'Enchanté' gelezen. Goed geschreven, maar gezien hetgeen jullie hebben meegemaakt en nog steeds meemaken wel erg relativerend en optimistisch. In de stijl van: Inderdaad, ons leven is niet gemakkelijk en verre van leuk, maar we organiseren toch weer een aardig feestje of weekend'. Ik keek hem verbaasd aan: 'Ja, wat kunnen we anders? Bij de pakken neerzitten? Of de dialysestekker eruit trekken en daarna de verzamelde pillen in één hap wegslikken?' Hij ging onverstoorbaar verder: 'Waarom schrijf je niet dat je er (bijna) aan onderdoor gaat, dat het eigenlijk geen leven is. Je vertelde me laatst nog dat het je dwars zit dat je buiten het 'normale' sociale leven staat.'

Inderdaad, hij heeft gelijk. Ik heb ooit in St. Clair op de rotsen gestaan, naar beneden gekeken en gedacht 'als ik spring ben ik overal van af'. Maar ik realiseer me terdege dat er dan tevens een einde is gekomen aan de mooie dingen die Ad en ik ook samen beleven. Zoals het Franse leven met onze mantelzorgers en de attente vrienden hier en in Nederland. Zij slepen ons steeds weer door de dips heen. Maar het strenge dialyseregime, het nooit spontaan ergens heen kunnen, bij afspraken altijd eerst rekening moeten houden met de vermoeidheid en katers. Dat kan me letterlijk naar de strot vliegen en voelt als een knellend corset.

Na 15 jaar (hoe lang kun je het wegdrukken) heb ik me eindelijk neergelegd bij het feit dat ik de rest van mijn leven nooit meer een onbezorgde dag zal hebben, want altijd die donkere wolk die mij vergezelt. Hoe intens ik de afgelopen maanden ook heb genoten van mijn honden, het klussen in huis en buiten en de etentjes met vriendinnen... de zorg en angst om Ad is er continu. Beslist geen doemgedachte gezien de realiteit van dit moment.

Maandagavond kon Ad namelijk weer moeilijk worden aangeprikt. Verschillende verpleegkundigen probeerden het, zonder resultaat. Dus twee uur na vertrek stond hij plotseling weer voor mijn neus: beroerd, pijnlijke blauwe arm, te zwaar (na het weekend) en kwaad! Ik trouwens ook want de komende dagen kon ik weer de gezellige (maar ook noodzakelijke) afspraken gaan afzeggen. SERENA zou voor de volgende dag urgentie-afspraken maken met verschillende specialisten en extra dialyses inlassen. Het scenario van een kapotte of verstopte shunt lag voor de zoveelste keer op de loer.

Ineens schieten de woorden van 'de zielenknijper' door mijn hoofd. 'Schrijf die kwaadheid, die machteloosheid eens echt van je af!' Maar eigenlijk wil ik dat niet, ik voel me zo moegestreden en mijn lijf doet zeer. Ik huil tot ik niet meer kan. Na een, voor ons beiden, moeilijk jaar met nachtdialyse hangt er sinds enkele weken eindelijk weer een gelukkige sfeer in huis. Ad voelt zich zoveel beter met de avonddialyse en een lange gezonde nachtrust. We hebben meer qualitytime en doen weer leuke dingen samen! Maar zoals gezegd, het gevaar ligt altijd op de loer, dag en nacht, zomer en winter, jaar in, jaar uit.

'Je zult het toch moeten accepteren,' zegt de buitenwereld zo makkelijk. Neen dus, want zoiets valt niet te accepteren! Maar ik doe, in ons beider belang, wèl mijn uiterste best om ermee te leven, zij het met vallen en opstaan.

A la prochaine.

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 23-11-2013 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »


Ooit heb ik gedacht: 'als ik spring, ben ik overal van af'





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier