Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Nou dat weer

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Bij iets beter nadenken had ik het kunnen zien aankomen, maar ik was te blind optimistisch. De infirmières klaagden al dagen dat de fistule niet lekker meer 'liep'. Ik had bovendien al een afspraak op zak voor een 'Doppler-controle' over ruim een week. Maar dat vonden zij veel te laat. En natuurlijk kregen deze ervaringsdeskundigen groot gelijk.

Op mijn vaste donderdagnachtdialyse was er van het ene moment op het andere veel oploop, hulp en 'reuring' rond mijn bed: de shunt 'deed het niet meer'. Wat mijn vriendinnen ook probeerden niets lukte: de canule een beetje verplaatsen, of met een injectiespuit geladen met fysiologische zoutoplossing de doorgang openblazen, alles bleef zonder succes. En bovendien was de kleur van het bloed dat toch nog in het slangetje aan de canule sijpelde erg donker. Ik vertaalde dat als zuurstofarm, dus gebrek aan verversende bloedcirculatie.

De invallende nefroloog uit Marseille oordeelde, na controle met zijn stethoscoop, dat er maar één mogelijkheid restte, namelijk een noodkatheter aanbrengen in de hals. Binnen een halfuur zouden de resultaten van het routinebloedonderzoek klaar zijn. Deze wilde hij, mede door mijn afwerende schrikreactie, eerst nog even afwachten.

In de tussentijd belde, zoals gewoonlijk, gelukkig Nanny om te vragen 'hoe het ging'. 'Nou niet erg lekker, want er zit een bouchon (afsluiting) in de fistule. Ze begon meteen te steigeren bij: 'katheter in de hals'. 'Je kunt nog best een dag langer wachten net als in het weekend. En dan kan men morgen bekijken of het vat operatief kan worden vrij gemaakt. Dat is toch verdorie al eens eerder gebeurd'. Zelf inmiddels te duf om dit te bedenken, heb ik het wel aan de arts voorgesteld. En aangezien mijn bloed 'prima' was ging hij hier gelukkig in mee.

Na een bijna nachtelijk telefoongesprek met de chirurg van dienst werd ik op transport gesteld naar de naastgelegen kliniek waar hij mij de volgende dag zou opereren. Ik was al vanaf 19.00 uur 'nuchter' met het vooruitzicht op een normaal matineus ontbijt. Dat ging dus nu mooi niet door. En aangezien ik een soort 'ondergeschoven patiëntje' was mocht ik, in afwachting van die niet-ingeplande operatie, ook in de kliniek tot 17.00 uur op een houtje bijten dat ik helaas niet bij me had.

Toen ik uiteindelijk weer 'terug was van even narcotisch te zijn weggeweest' meldde de arts dat hij het prikaneurisma (zo'n ontsierende bobbel) op mijn arm had verwijderd en een deel van de ader 'dat er ook niet best uitzag'. Wél werd ik 's avonds nog heen en weer gebracht voor een, onverdoofde, dialyse van twee uur: om de nog circulerende 'rommel' te verwijderen. Na verder een prima verzorging en verschillende bezoeken van Nanny mocht ik op maandag naar huis 'als ik dat wilde'. 'Nou graag'! Ik kreeg een ordonnance mee voor een flinke zak pleisters, desinfecteermiddelen en dergelijke en ook een voor een verpleegster die de verzorging thuis kon voortzetten.

Mijn zorg of de wondgenezing wel goed zou verlopen - dit wil bij dialysepatiënten soms wel eens tegenvallen - bleek ongegrond. De wond slingerde wel een beetje, mogelijk vanwege het stroomgebied van die afgekeurde ader, en er zaten vijftien krammen in, waarvan ik mij afvroeg: hoe raken die er zonder teveel narigheid weer uit. Geen probleem; de infirmière beschikte over een steriel tangetje met aan de onderkant twee 'messen' en boven één. Met het bovenste vouwde zij de bovenkant van de kram een eind tussen de twee andere messen. Hierdoor kwamen de beide buitenkanten van de kram verticaal te staan, waarna het uitnemen 'een fluitje van een cent' bleek. Bang geweest voor niets!

De helft van de krammen werd na tien dagen om en om verwijderd. En de andere helft twee dagen later. Het verband is er inmiddels 'helemaal af'. En ik durf weer een beetje te tillen met de arm. Voorlopig rest nu dus alleen nog het bezoek aan de dopplerspecialist en aan de vasculair chirurg. Kom ik mogelijk nog wel eens op terug; gezien de wervelingen die ik voel verdenk ik de laatste er namelijk van dat hij spontaan een nieuwe fistule heeft aangelegd.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 09-03-2013 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier