Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Nieuw: een frisse kijk op de Nederlandse nierzorg

Door Merel Dercksen 

Brenda de Coninck

Wat gebeurt er eigenlijk allemaal als je een nierziekte hebt? Wat doet dat met je leven? Maar ook: hoe verloopt de behandeling, wat zijn de mogelijkheden? En wat gaat daarbij goed, wat kan er beter, gezien door de ogen van de patiënt?

Brenda de Coninck weet al heel lang dat ze een nierziekte heeft, maar had er in eerste instantie weinig last van. Daar is verandering in gekomen. Voor NierNieuws zal zij de komende tijd schrijven over wat zij meemaakt en hoe zij dit ervaart.

Maar ze kijkt ook met een bredere blik. Sommige dingen die haar opvallen, zullen heel individueel zijn. Maar andere zijn exemplarisch voor de zorg aan nierpatiënten in Nederland, en misschien wel voor onze hele reguliere gezondheidszorg. Brenda zal in haar stukken proberen haar ervaringen in dit perspectief te plaatsen.

In het dagelijks leven is Brenda de Coninck samen met haar man in hun eigen praktijk werkzaam als integratief hypnotherapeut. Vanaf deze week kunt u ongeveer eens in de drie weken een aflevering van haar hand verwachten. Morgen leest u de eerste aflevering van Brenda's feuilleton.

sterren Gepubliceerd: zondag 20-05-2012 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • joosen glenn
    22-05-2012 09:01

    Mijn zoon moet vandaag binnen voor een buikcatheter te laten steken voor buikspoelingen,heeft ook veel bang en ook dat zijn normale leven nooit meer terug komt het is heel moeilijk,hij is trouwens nog maar 21 jaar

  • Eldert de Jager, Oud-Beijerland
    21-05-2012 21:24

    Ben bijzonder benieuwd naar haar 'belevenissen'.
    Ik heb ook al jarenlang een sluimerende nierziekte en ga daar nu ook meer van merken.
    Dapper van Brenda dat ze haar ervaringen wil delen.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier