Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Marieke

Door Brenda de Coninck 

We ontmoeten haar anderhalf jaar geleden in een hotel in het zuiden van het land. Bij binnenkomst valt ze meteen op. Haar grote ogen kijken wat onwennig het lokaal in. Haar lichaam oogt broos en draagt een grote buik die schuilgaat achter een dunne voile blouse. Alsof ze zwanger is, een maand of zes. En gezien haar jeugdige uiterlijk zou dat best kunnen.

Maar iets in mij twijfelt. Haar buik zit onnatuurlijk ‘hoog’, begint vrijwel direct onder haar maag en loopt niet ‘door’. Ik heb geen tijd om contact met haar te leggen. Mijn aandacht wordt gevraagd door twee docenten van de predialysetraining, georganiseerd door de NVN, die een groep van 6 nierpatiënten en partners welkom heten.

‘Ja, ik kan mij voorstellen dat je dat vraagt’ zegt ze met zachte stem als ik tijdens de pauze op haar afloop. ‘Dat denken meer mensen, dat ik zwanger ben. Maar nee, mijn buik wordt veroorzaakt door een vergrote lever.’ Wow! Ik ben even van mijn à propos: dit heb ik nog nooit gezien. En ik realiseer mij: kennelijk heeft ze daarnaast ook nog last van een achteruitgaande nierfunctie, anders zou ze hier niet zijn. ‘Ja, ik sta op de wachtlijst voor zowel een lever- als niertransplantatie’ knikt ze. ‘De specialist verwacht dat ik over anderhalf jaar aan de beurt ben.’

Ik kijk naar haar fragiele lichaam en denk aan het feit dat ze hier nog zeker anderhalf jaar mee moet zien te leven. Als moeder van vier kleine kinderen. Terwijl ze zo moe is en haar man zowel een drukke baan heeft als thuis de handen uit de mouwen moet steken om het gezin draaiende te houden. Wat weer drukt op háár. Want ze ziet hoe zwaar hij het daarmee heeft.

Als we na twee intensieve, mooie dagen naar huis rijden, denk ik aan Marieke. Een lever- én niertransplantatie. Mijn hemel. Mijn kleine zorgen verdwijnen ineens in het niet. ‘Ik ben zó benieuwd hoe het met haar verder gaat’, zeg ik tegen mijn man. Hij neemt de afslag naar de snelweg en knikt. ‘Ja’, zegt hij en legt even zijn hand op mijn knie. ‘Ik ook. Anderhalf jaar is lang als je op zoiets moet wachten.’

En dan komt in december 2014 een mail binnen van Marieke met groot nieuws. Ze schrijft: In de nacht van 19 op 20 oktober jl. kwam het langverwachte telefoontje dat er een lever en een nier voor mij waren. Dat is een zeer pittige ingreep geworden die alles bij elkaar ongeveer 12 uur heeft geduurd. Maar alles is heel goed verlopen en de beide organen doen het prima. Ik heb blijkbaar een heel goede match getroffen. Voor Jan en de kinderen was het natuurlijk een enorm spannende dag, die konden weinig anders dan afwachten tot er bericht kwam.

Na twee dagen moest ik opnieuw worden geopereerd omdat er bloedingen en stolsels waren bij de lever, maar verder zijn er gelukkig geen complicaties geweest. Na 17 dagen ziekenhuis mocht ik weer naar huis en nu is het een kwestie van herstellen, langzaam maar zeker dingen weer op gaan pakken en vooral ook bij-eten (ik ben naast het gewicht van die lever, ruim 8 kilo!, nog 10 andere kilo’s kwijt). Ik mag nog niet veel doen, bijvoorbeeld niet meer tillen dan 1 kilo. Rustig aan dus. Voor algeheel herstel mag ik gerust een jaar rekenen, zeggen ze.

Er is nu al veel veranderd. Die grote buik is weg, dat scheelt zóveel. Mijn longen zaten flink in de knel waardoor ik heel veel hoestte en niet meer goed sliep: dat is weg. Ik heb veel minder last van mijn rug en die eeuwige jeuk (door de slechte nierfunctie) is ook weg, vooral dat is heel erg fijn. Een nadeel is dat ik door de prednison nu tijdelijk diabetes heb; ik moet dus bloedsuikers controleren en insuline spuiten. Niet leuk, maar ja, dat is even niet anders. Als het goed is verdwijnt dat ook weer (kans van 75%) als de prednison helemaal afgebouwd is, na een half jaar. Ik zit er dus nog wel even aan vast, helaas. En bij 25% is het dus blijvend, ik hoop écht niet dat ik daar bij hoor, maar dat is afwachten.

Jan heeft nog zorgverlof plus nog een heleboel vakantiedagen. Dat is erg fijn want nu kunnen we veel dingen thuis samen doen. Koken, boodschappen doen, dat soort dingen. Op zijn werk gaan ze er gelukkig heel soepel mee om, hij krijgt alle medewerking. En hij werkt ook wel deels vanuit thuis tussen de bedrijven door. Hij zet zich dus omgekeerd ook in voor het bedrijf. En voor de kinderen is het ook fijn dat papa er veel is. Die hebben de afgelopen tijd natuurlijk steeds vaker te maken gehad met een moeder die niet aan alles kon meedoen, en dan nog die spannende ziekenhuisperiode. Maar ze hebben het heel goed gedaan alle vier.

‘Goed hè’ zegt mijn man. ‘Ja, ik vind het zo fantastisch voor haar’ antwoord ik met een brok in mijn keel. En mijn gedachten dwalen af naar dit feuilleton. Dit is een verhaal om te delen. Met alle nierpatiënten en hun naasten. Omdat het zo’n mooi bericht is, dat hoop geeft. Proost lieve Marieke!

Op een hoopvol 2015.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 23-01-2015 | Reacties (4)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Robin, Almere
    09-02-2015 19:15

    Wat een geluk! Mooi om te lezen!

  • RODEN MARLENE , STEKENE
    28-01-2015 10:43

    Wat een fantastisch nieuws ! Ik zie hen nog voor mij, zo'n mooi, jong koppeltje en al zo bedrukt omdat die lelijke ziekte haar getroffen had.
    We wensen haar een voorspoedig nieuw leven.
    Marlene En Noël

  • Maxime, Groningen
    26-01-2015 22:03

    Wauw, impressive!

  • g h nansink, amsterdam
    26-01-2015 13:39

    Zo zie je Brenda er bestaat toch nog geluk op de wereld,naast alle ellendige berichten is het goed jouw verhaal te lezen.

    Ferry.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier