Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Liever niet-matchende levende nier, dan gokken op postmortaal

Door Merel Dercksen 

Nierpatiënten die antilichamen tegen hun levende donor hebben, kunnen beter toch kiezen voor de incompatibele transplantatie met de bijbehorende behandeling, dan op de wachtlijst blijven staan en maar afwachten of er nog een goed passende nier komt. Dat blijkt uit een Amerikaans onderzoek in 22 transplantatiecentra.

Nierpatiënten die zelf een levende donor hebben, hopen natuurlijk dat ze een match vormen. Maar dat is helaas niet altijd het geval. Sommige patiënten hebben antilichamen in hun bloed tegen weefselkenmerken van de donor. Zomaar transplanteren kan dan niet, dan wordt de nier afgestoten. Koppels kunnen dan aan een cross-overprogramma meedoen maar daarnaast (in Nederland: daarna), is er ook de mogelijkheid om de patiënt geschikt te maken voor een incompatibele transplantatie.

Voor deze ingreep moet het bloed van de patiënt eerst ontdaan worden van de antilichamen. Dit is een zware behandeling en de ontvanger moet meer medicatie gebruiken dan bij een passende nier. Daar komt bij dat een dergelijke nier, ondanks de behandeling, het vaak minder lang uithoudt dan een nier die wel goed past. De vraag is dan: probeer je dit, met een verhoogd risico dat de nier afgestoten wordt, of wacht je op een postmortale nier met een goede match, waarvan je niet weet of die komt?

In de Verenigde Staten is hier recent uitgebreid onderzoek naar gedaan: in 22 centra. Voor in totaal 1025 nierpatiënten die een nier hadden ontvangen van een levende, niet matchende (HLA-incompatibel) donor, hebben de onderzoekers twee controlegroepen samengesteld. In de ene groep stonden de patiënten op de wachtlijst en kregen ze tijdens de onderzoeksperiode misschien een nier van een overleden donor, maar misschien ook niet. Zoals het in werkelijkheid gaat. De patiënten in de andere groep ondergingen geen transplantatie.

Uit de resultaten blijkt dat een levende nier die niet goed matcht, gemiddeld betere uitkomsten oplevert dan niet getransplanteerd worden, wat ook wel verwacht werd. Maar de patiënt is gemiddeld ook iets beter af dan degenen die de gok nemen op een nier van een overleden donor, die misschien niet komt. Een jaar na transplantatie is het verschil nog niet zo groot, maar na drie, vijf en acht jaar is het duidelijk zichtbaar. Waarbij vooral de overlevingskansen van degenen die zeker niet getransplanteerd worden, flink achteruitgaan.

De conclusie van deze studie is dat nierpatiënten beter een transplantatie kunnen ondergaan met een nier van een niet-matchende, want HLA-incompatibele, donor, dan te wachten op een nier van een overleden donor. Hierbij moeten we er wel rekening mee houden dat in de groep patiënten die misschien wel, misschien niet getransplanteerd werd, het percentage getransplanteerden afhankelijk is van de jaarlijks beschikbare postmortale nieren. In de Verenigde Staten krijgt jaarlijks ongeveer 10% van de patiënten op de wachtlijst een postmortale nier. 

sterren Gepubliceerd: maandag 04-04-2016
Bron: New England Journal of Medicine | Nog geen reacties




Doorzichtige organen als tussenstap naar printen

Onderzoekers in München zijn erin geslaagd organen doorzichtig te maken met behulp van een oplosmiddel. Doordat dit oplosmiddel de cellen wel laat zitten, kunnen ze vervolgens het orgaan op celniveau in beeld brengen. Dit beeld gebruiken ze om nieuwe organen te printen. De onderzoekers beginnen met een pancreas en hopen over vijf tot zes jaar nieren te kunnen printen op basis van deze techniek.

Het LUMC werkt met een oplosmiddel dat alle cellen van een orgaan weg wast, waarna alleen de collageenstructuur, het 'skelet', overblijft. Andere centra proberen organen te maken op basis van CT- en MRI scans. In München hebben ze nog een andere benadering. Ze hebben een oplosmiddel ontwikkeld dat een orgaan doorzichtig maakt, terwijl de cellen blijven zitten. Dit doorzichtige orgaan kunnen ze vervolgens scannen met lasertechniek, die zo nauwkeurig is dat ze elke cel kunnen zien zitten.

Op basis van het beeld dat deze microscopische scantechniek produceert, willen de onderzoekers eerst de structuur van het orgaan printen en het vervolgens injecteren met stamcellen. Ze hopen op deze manier eerst een werkende pancreas te maken en over vijf of zes jaar een nier. Als alles gaat zoals gepland zouden klinische studies met de geprinte organen een aantal jaar daarna kunnen starten.

Lees meer »

Medicijnen tegen afstoting stuk goedkoper na verlopen patent »

Nadat er generieke versies van de geneesmiddelen tacrolimus en mycofenolzuur op de Amerikaanse markt waren toegelaten, gingen de kosten die zowel patiënten als verzekeringsmaatschappijen voor deze medicijnen moesten maken, een stuk omlaag. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd aan de universiteit van Michigan.

Lees meer »

Kruisproef voor terugkeer FSGS na transplantatie »

Hoe kun je als onderzoeker een nieuw jaar beter beginnen dan met de wetenschap dat een subsidieaanvraag die je hebt ingediend, gehonoreerd is en dat je dus serieuze stappen in je werk kunt zetten? Dr. Rutger Maas, nefroloog in het Radboudumc in Nijmegen, kan zijn eerdere onderzoeken naar nefrotisch syndroom vanuit een vernieuwende invalshoek voortzetten. Maas is gespecialiseerd in ziekten van de glomeruli, de feitelijke nierfilters.

Lees meer »


Liever niet-matchende levende nier, dan gokken op postmortaal





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier