Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

K(r)ater

Door Brenda de Coninck 

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed. En meteen zie ik weer de ijzige tante voor mij - een jonge arts die meer dan een jaar geleden voorspelde dat ik huidkanker zou krijgen. 'Het kan vijf jaar duren, of tien jaar, maar u krijgt het.' Daarna wilde ik niet meer naar haar terug. Maar misschien gaat ze wel gelijk krijgen, denk ik peinzend.

Na het (te jong) overlijden van onze fijne huisarts, die 22 jaar lief en leed met ons heeft gedeeld, stappen we over naar een praktijk dichtbij. Alles is nieuw, strak en fris. Dat zijn de huisartsen ook: elke keer krijg ik een andere. Ik kan daardoor geen band opbouwen met iemand. Als ik zou willen, kan ik via de website van de huisartsenpraktijk naar een favoriet zoeken, maar regelmatig moet ik dan een maand wachten voordat er plek is, en soms heb ik die tijd niet. Dus kies ik voor de snelste afspraak en wacht ik maar af wie ik krijg. Voor de huisartsenpraktijk zal het wellicht efficiënt werken zijn, voor mij als patiënt is het een gruwel. Ik voel mij net een pakket dat moet worden afgehandeld. Alsof het lopendebandwerk is. 'Het lijkt net een veredeld Kruidvatfiliaal' zeg ik tegen mijn man als ik terugkom van mijn afspraak. Ik kom er niet graag en dat gevoel heb ik nooit gehad bij een huisarts.

Deze keer heb ik geluk. Een jonge, vrolijke meid van dertig komt mij ophalen vanuit de wachtkamer. Ik krijg een stevige hand en loop achter haar aan naar weer een nieuwe, onbekende praktijkkamer. Als ik tegenover haar zit en uitleg wat er aan de hand is, pakt ze een vergrootglas en kijkt naar de plek die ik aanwijs. 'Ik denk dat u gelijk heeft. U kunt hiermee het beste naar een dermatoloog gaan. Die kan een duidelijke diagnose stellen. Als dit inderdaad een basaalcelcarcinoom is, dan hoeft u zich geen zorgen te maken. Het kan prima behandeld worden. Dit soort carcinomen groeit heel langzaam. Ik maak wel mee dat mensen er jaren mee doorlopen voordat ze naar de huisarts gaan. U bent er lekker snel bij', beëindigt ze haar diagnose.

'Ik zal u een verwijscode per e-mail toezenden' gaat ze verder. 'Dan krijgt u vanzelf een uitnodiging thuisgestuurd.' 'Ken je iemand in de buurt die je kunt aanbevelen?' Het ziekenhuis in onze stad heeft geen al te goede naam. Ook al is het recent overgenomen door een ziekenhuis in Harderwijk en de kwaliteit erop vooruitgegaan, ben ik niet zo happig op een streekziekenhuis. 'Hier in Lelystad ken ik de dermatologen nog niet zo goed. Ik kom uit Zwolle en ik weet dat ze daar heel mooi kunnen hechten. Maar ja: dat is wel in Zwolle.' 'Oh, dat is geen probleem hoor' zeg ik vlug. Als er in mijn gezicht gesneden gaat worden is het wel zo fijn dat dit wordt gedaan door kundige mensen. Daar rijd ik graag wat extra kilometers voor om.

Een paar dagen later krijg ik een uitnodiging thuisgestuurd. De dag en het tijdstip waarop ik verwacht word, staan al vermeld. Al zal ook daar 'efficiency' een rol spelen, leuker wordt het er niet op als het gaat om afspraken maken. Vroeger was er hoor en wederhoor. Dan zocht je samen met een planner naar een geschikte datum. Nu krijg ik een brief thuis en als ik niet kan, moet ik zelf in de telefoon klimmen. Alsof ik geen leven heb met andere afspraken. Kennelijk moet ik alles maar uit mijn handen laten vallen of zelf moeite doen om de afspraak te verzetten. En het is maar goed dat ik bel, want ik kan niet met twee problemen bij de dermatoloog terecht. 'U heeft maar één verwijsnummer en als u twee aandoeningen hebt, dan hebt u er twee nodig. Anders moet u nog een keer terugkomen.' 'Uhhh…dus als ik wat crème nodig heb tegen eczeem, dan moet ik terugkomen?' 'Ja. Dan moet u terugkomen.' Haar toon klinkt ongeduldig. Er komt iets bij mij op wat lijkt op 'van de pot gerukt', maar het zal aan mij liggen. Ik word gewoon oud. Ik snap het niet meer. De wereld van verzekeringsmaatschappijen, onnodige administraties en zorgen om een ziekenhuisbudget spelen tegenwoordig een voorname rol in de gezondheidszorg. 'Nou’' antwoord ik welhaast flegmatisch, 'dan zal ik de huisarts nog maar eens vragen om een extra verwijsnummer.' 'Dat is prima' zegt de planner meegaand. 'Dan maken we alvast een dubbele afspraak.' Misschien speelt leeftijd toch geen rol, want de huisarts klinkt ook verbaasd als ik haar later om een tweede verwijsnummer vraag.

En dan is de dag daar. Zonder foundation - wel zo handig voor de dermatoloog - wacht ik op de gang van de praktijk op mijn beurt. Als ik haar naambordje herken en ze vriendelijk naar mij knikt, sta ik op. Maar dat was te vroeg. 'Gaat u nog maar even zitten', zegt ze en verdwijnt in haar praktijk. Binnen een paar minuten gaat de deur weer open. Een vrouw van mijn leeftijd nodigt mij uit om naar binnen te komen. Geen dermatoloog aanwezig. 'Nou’' begint ze 'ik ga een anamnese van u afnemen en dan komt de dokter zo bij u.' Ik knik. De vragen die ze stelt zijn een herhaling van wat al bekend zou moeten zijn, maar à la. Ze doet haar best. Als ze mijn doopceel heeft gelicht, gaat ze weg. Omdat de muren niet zo dik zijn, hoor ik de dermatoloog en haar assistente over mij praten. De dermatoloog had net zo goed zelf de anamnese af kunnen nemen, want dit kost net zoveel tijd. Maar goed. Niet zo zuur Bren.

En dan komt ze binnen. Ze is allervriendelijkst, dat wel. 'Zo, dus u bent mevrouw De Coninck en u heeft last van...' en ik hoor haar opnieuw mijn eigen anamnese opnoemen. Zucht.

Dit gaat nog lang duren.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 03-03-2020 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Tom, Staarink
    17-03-2020 18:54

    Hallo Brenda ,

    Bekend verhaal, dat van die Carnicoom. Zelf ben ik in totaal 37 jaar getransplanteerd ( 2 transplantaties) en inmiddels heb ik tientallen carnicomen weg laten snijden, branden, smeren en weet-ik-vee- wat-nog-meer..Waar ik woon, heeft het ziekenhuis een dermatoloog gespecialiseerd in transplants ( Ik woon niet meer in Nederland) Sinds mijn eerste bezoek drukt ze me constant op het hart iedere dag van het jaar een hoge factor te gebruiken, hoed, schaduw en heel de rambam. Ook heeft ze een jaar of zeven geleden, in oveleg en met de nefroloog en goede follow-up er voor gezorgd dat mijn medicatie verlaagd en aangepast is ( cellcept eruit, rapamune er in en advagraf wat verlaagd). Sindsdien en in combinatie met genoemde zonontwijking heb ik amper meer aandoeningen gehad. Misschien iets om in je achterhoofd te houden indien je merkt dat het aantal carnicomen toeneemt. Succes.

    PS als ze echt in je gezicht moeten snijden vraag dan voor een arts gespecialiseerd in Mohs Chirurgie. Bij mij hebben ze die techniek gebruikt om een basaal carnicomm tussen neus en bovenlip weg te snijden, na een paar maanden was er eigenlijk al niets meer van het lidteken te zien

  • Gerrits, Schijndel
    05-03-2020 09:16

    Het gaat inderdaad niet meer om de mens ( patiënt eventueel), het gaat er alleen om dat alles goed geregistreerd staat ( protocollen). Nederland: de beste gezondheidszorg? Nee, Nederland: de beste registratie van het gezondheidssysteem met alle mogelijke toeters en bellen erom heen.




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

Het lot is je niet altijd goed gezind »

“Geachte mevrouw De Coninck, Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.” ‘Zie je wel.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier