Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Je draagt alles zonder morren

Door Brenda de Coninck 

DEEL 16 - Dag lieverd. Morgen zijn we 25 jaar getrouwd. Vijfentwintig jaar… Gek hè: ik ben al langer met jou samen, dan ik ooit alleen ben geweest. Binnen toen en nu is zóveel gebeurd, hebben we samen zoveel meegemaakt. En toch voelt elke dag met jou aan als nieuw, vers.

Onze trouwfoto hangt in de huiskamer aan de muur. Je houdt mijn hand vast en staat op gepaste afstand van mijn grote droomjurk, die mooi uitgespreid over het gras ligt. Op de achtergrond klatert een fontein en zwemmen eenden in het water. De zon schijnt en kleine Hollandse wolken maken het plaatje compleet. We kijken allebei gelukkig en vol verwachting in de lens van de fotograaf. Hierna volgt een echte Hollandse bruiloft, met heerlijk eten, een select gezelschap en veel Amsterdamse tradities. We worden op stoelen omhoog getild, en horen 'hoera' op de achtergrond. Het leven is goed.

Tot onze onuitsprekelijke vreugde, worden we anderhalf jaar later gezegend met onze eerste dochter, de mooiste ter wereld. Ze is lief, slim, en o zo makkelijk: wat zijn we bofkonten. Daarom hopen we op een broertje of zusje voor haar. Net na haar derde verjaardag krijgt ze een prachtig zusje en is ons gezin compleet. Ik heb gelukkig de luxe dat ik een paar jaar 'stay at home mam' kan zijn. In Ede wordt dat nog gezien als een deugd en ik geniet daarvan met volle teugen.

Ze zijn nu 23 en 20. En we kunnen niet trotser zijn: het zijn mooie mensen geworden. Soms denk ik stiekem: ondanks mijn fouten. Want ieder mens maakt fouten, ook ik. En ondanks dat, zijn het zelfstandige, zelfbewuste en empatische wereldburgers geworden, die een wezenlijke bijdrage leveren aan onze maatschappij.

En nu zijn we ruim 25 jaar ouder. Jij bent inmiddels 51 en ik 50. Het voelt alsof de tijd een grap met ons uithaalt - zijn er echt al zoveel jaren voorbij? Wat je vanaf het begin al wist, is nu ons leven binnengeslopen: mijn nieren laten van zich horen. Wat in het begin nog een abstract begrip was, wordt nu tastbaar, voelbaar. Met een nierfunctie van rond de 30% eten we inmiddels zoutarm - ook goed voor onze meiden, die mijn nierziekte helaas hebben geërfd. En ik eet daarnaast eiwitarm en kaliumarm.

Je draagt vrijwel alles zonder morren. Als je het eten klaarmaakt, maak je een apart potje voor mij; weeg je de ingrediënten af. Ik ga zeker twee keer per nacht ons bed uit om te plassen, vanwege Tolvaptan. Je slaapt licht en wordt daardoor vaak wakker - ik hoor je er niet over. Als we boodschappen doen, til jij de tassen omdat zwaar tillen niet goed voor mij is. We verdelen de taken in huis, ondanks jouw drukke(re) schema. 'We doen het samen', zeg je, als ik protesteer, en strijkt dan de zoveelste volle wasmand weg.

En alsof het vanzelfsprekend is, heb je jaren geleden besloten jouw nier aan mij te geven, mocht dat op enig moment nodig zijn. Ik heb er al eerder over geschreven in andere feuilletons: dat iemand dát voor een ander over heeft, daar kan ik geen woorden voor vinden. Dat je voor mij in je lijf laat snijden. Onder narcose gaat om een gezond deel van je lichaam eruit te laten halen, omdat je vindt dat we samen in dit traject zitten - we samen dit probleem hebben.

En daarom ga je mee naar controles in het ziekenhuis. Zijn we samen lid van de NVN en ging je mee naar een predialyseweekend, als 'partner van'. Bezoeken we voorlichtingsdagen van de NVN over donorschap, en steun je mijn lidmaatschap van de Europese stuurgroep voor ADPKD-patiënten. Doe je vrijwilligerswerk voor de NVN - geef je binnenkort een lezing over hoe het is om partner van een nierpatiënt te zijn en ga je voor de NVN als gecertificeerd trainer een bijdrage leveren aan het volgende predialyseweekend, dat in oktober a.s. wordt gehouden. En je doet nog veel meer, te veel om hier te vermelden.

Morgen delen we al meer dan 25 jaar lief en leed. En vooral dat laatste delen we op een manier die voor mij heel bijzonder is. Waar ik ook naar toe ga, ik weet: je houdt altijd mijn hand vast. Welk pad ik ook loop: je loopt altijd naast me. Net als 25 jaar geleden, toen je naast mij stond en volmondig ‘ja’ zei. Vanaf dat moment ben je nooit meer van mijn zijde geweken. En als het ooit moeilijk wordt, zul je mij dragen. Dat weet ik. En alleen al doordat ik dát weet, zie ik veel minder tegen de tocht op. Want jij zult er voor mij zijn. De liefde van mijn leven. Mijn beste vriend.

Ik hou van je.

sterren Gepubliceerd: donderdag 08-08-2013 | Reacties (6)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Noor van Gulik, Biezenmortel
    16-09-2013 21:01

    Práchtig en ontroerend!

  • Reina Heikamp, Lelystad
    12-08-2013 23:05

    Lieve Brenda,

    We hebben elkaar maar kortstondig leren kennen maar het was een goed en liefdevol contact. Wat een prachtig artikel heb je geschreven als een ode op jullie diepe liefde, ik werd er diep door geroerd.

    Dit is verbintenis en een volledig : " Ja, ik wil en ik zal" tegen elkaar zeggen en daar ook naar handelen, niet omdat het zo hoort, maar vrijwillig, uit liefde voor elkaar.

    Liefde heelt en verbindt en dat is een boodschap die je prachtig hebt verwoordt.

    met een warme groet voor jullie beiden,

    Reina

  • Carolien Briels, Stramproy
    09-08-2013 12:15

    Van harte gefeliciteerd met jullie zilveren huwelijk. Geniet van deze dag en van elkaar. Wat een mooi en herkenbaar verhaal. Helaas heb ik niet de donor kunnen zijn voor mijn man, maar heeft hij met succes een nier mogen ontvangen van zijn zus. Onze kinderen weten nog niet of ze cystenieren hebben, maar we vinden het leven mooi en zien wel wat de toekomst brengt. Samen kunnen we veel, dat lees ik ook in jouw verhaal. Ik wens jullie veel geluk.

  • g.h.nansink
    08-08-2013 11:41

    Brenda,

    Dit verhaal komt uit je hart zo liefde vol !
    Voor de vervelende ziekte die jij en ook je meiden met zich meedragen heb jij de beste echtgenoot en vader voor de meiden getroffen.
    Hij zou hiervoor nogmaals geridderd moeten worden,
    Als ik dit zo lees voel ik steeds meer wat ik al die jaren gemist heb,en je niet heb kunnen steunen.

    Wij,Tina,Gertjan en ik wensen je alle sterkte toe in het nog te volgen pad,en indien je het toelaat of nodig heb zal ik je in alles steunen.

    Veel liefs,

    Ferry.

  • Margot
    08-08-2013 10:14

    Tranen van ontroering. Prachtig geschreven Brenda! En enorm veel respect voor je lieve man. Die van mij hield het helaas niet vol.
    Koester elkaar, koester de liefde, van harte gefeliciteerd!

  • Jan Mucha
    08-08-2013 09:33

    Tranen van gevoel rolden over mijn smoel bij het lezen van dit liefdesverhaal. Wat zou de wereld er NOG mooier uitzien als leven liefhebben was.
    Van harte gefeliciteerd met jullie 25 jarig huwelijk maak er een mooie dag van en blijf van elkaar houden want LIEFDE OVERWINT ALLES.
    Geniet iedere seconde, iedere minuut, ieder kwartier, ieder uur, iedere dag, iedere week, iedere maand, ieder jaar met en van elkaar!
    LAAT HET HEDEN HET VERLEDEN VOL HERINNERINGEN OMHELZEN EN DE TOEKOMST VOL VERLANGEN( kAHLIL GIBRAN)




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier