Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

In memoriam

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Je weet dat dialyse de kans er op helaas vergroot, maar toch komt het altijd weer onverwacht. Mijn maatje en medepassagier Martin Maistre, een leuke en levenslustige man, is niet meer. Toch nog plotseling. Zijn bed wordt binnenkort weer 'uitbesteed' aan een wachtende. Dat is de dialyse-realiteit.

In de vijf jaar die ik inmiddels spoel heb ik verscheidene gezichten 'onverklaard' zien verdwijnen uit onze groep. Er worden hierover door SERENA geen algemene mededelingen gedaan. Ook over de doden niets, zelfs geen goeds. Dit kan natuurlijk zijn om onrust en angst te voorkomen. Sommigen, bleek vaak later, waren alleen maar naar een ander uur, of naar een andere groep verkast.

Martin had, vanwege een vernauwde aorta te vast sluitende vaat-kleppen, en daardoor al langer dan een jaar een moeizame bloedcirculatie. Zijn hart werkte zich letterlijk te pletter om toch bloed rond te blijven pompen. Geringe inspanning bracht hem al buiten adem. Vooral dát was moeilijk om aan te zien, maar hij hield zich er kranig onder.

Een noodzakelijke operatie moest helaas steeds opnieuw worden uitgesteld omdat zijn conditie vaak teveel zorgen baarde. Maar tenslotte werd, ondanks alle twijfels, toch besloten tot een ingreep. Een veel betere oplossing was er niet, hij zou alleen maar zwakker worden. Op dinsdag bracht Cathy hem naar het verre hospitaal, in de overtuiging dat hij op woensdag zou worden geopereerd.

Aan het eind van de week kon zij hem echter weer voor een tijdje naar huis brengen 'omdat er urgentere gevallen tussen waren gekomen'. Dat kan natuurlijk heel wél kloppen. Maar in zijn geval? Moest hij thuis soms nog wat rusten en aansterken in het belang van de ingreep? Die ingreep is er helaas nooit gekomen; bij zijn tweede opname in de kliniek werd de operatie nóg weer een aantal dagen uitgesteld. In afwachting daarvan is hij onverwacht overleden.


Wij beiden, Nanny en ik, wilden voor zijn vrouw in ieder geval naar zijn begrafenis, maar werden opnieuw verrast door de mededeling dat hij daar in Marseille, in aanwezigheid van zijn weduwe, kinderen en een stel bevriende Zwitserse buren, reeds was gecremeerd.


Het feit dat ik de geschiedenis van Martin wél ken, heeft voornamelijk te maken met onze gezamenlijke dialyse-reisjes; hij kwam altijd onderweg naar SERENA aan boord. Cathy en haar Mike kenden hem als cliënt. Hierdoor bleven zíj én dus ik, via via, ook op de hoogte van het verloop van zijn ziekte-geschiedenis. Persoonlijk zou ik echter toch graag wat officiëler worden geïnformeerd. Daarom wil ik binnenkort een voorstel doen om dergelijke zaken, zéker die van leven en dood, algemeen bekend te maken. Bijvoorbeeld via het mededelingenbord.

Gelukkig zijn er ook positievere oorzaken van 'plotseling ontbrekende gezichten'. Op een avond, ruim twee maanden geleden, misten we opeens twee jongere vrouwen uit ons gezelschap. Bij latere navraag bij de surveillante (de 'regeltante' van SERENA) bleek dat beiden op dezelfde dag waren getransplanteerd. En wonder boven wonder, elk met een nier van één en dezelfde overleden donor.

Het gaat hen beiden goed. Die zien we dus (voorlopig?) niet meer terug. Zulks maakt dan weer vrolijk. Vandaar een opgewekt:

à la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 16-04-2011 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier