Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

In de voetsporen van Van Gogh

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

In de gezellige eetzaal van ons hotel 'Canto Cigalo' heb ik mij vandaag een hoekje toegeëigend om deze column te schrijven. Ad had, onder het motto 'beter mee verlegen dan om verlegen', zijn laptop meegenomen. En onze stationcar bood, nu Sanne niet meeging, ruimte genoeg om naast extra schoenen, fleecejacks, Elseviers, Libelles en spannende boeken, ook een platte computer mee te nemen. En ja hoor, vanmorgen werd ons tijdens het ontbijt ook duisternis, regen en een knetterend onweer geserveerd met de mededeling dat dat de hele dag zou voortduren.

Vandaar dat ik U nu vanuit St. Rémy-de-Provence kan vertellen over onze vakantiebelevenissen in het land van Vincent van Gogh. Mijn geliefde schilder heeft hier in 1889/1890 een jaar rondgedoold en mocht je hem en zijn werk niet kennen dan word je snel 'bijgepraat' via de kaarten en afbeeldingen met zelfportretten, zonnebloemen, irissen, bloeiende amandelboom, landschappen met olijfbomen en cipressen die overal te koop zijn.

Bédoin

Na enkele dagen acclimatiseren was onze eerste gang daarom naar de grotten van Les Baux-de-Provence waar dit jaar in 'Les Carrières de Lumières' een video draait over het werk van Vincent en zijn vriend Paul Gauguin. De videobeelden worden geprojecteerd op de kalksteenmuren en geven, samen met de muziek, een overweldigende impressie van de meest bekende schilderijen van beide kunstenaars. Tijdens de voorstelling kun je rondlopen, maar voor mensen met evenwichtsproblemen, zoals Ad, en revaliderende dames na een heupfractuur, is dit niet aan te raden. Het is namelijk aardedonker. De beelden weerkaatsen vanaf de muren weliswaar een beetje licht, maar ze bewegen constant zodat je stevig in je schoenen moet staan wil je niet omvallen. Door jarenlange ervaring wijs geworden hadden we daarom twee klapstoeltjes meegenomen. Stevig tegen de muur geposteerd lieten wij alles op ons af komen. Je kijkt je ogen uit, links, rechts, vooruit en zelfs boven en beneden verschijnen de beelden. Af en toe even opstaan en wat bewegen want de binnentemperatuur ligt ver beneden die van buiten. Het fleecejack kwam daarom goed van pas.

Na de voorstelling zochten we een zonnig plekje tussen de rotsblokken om weer wat op te warmen en om te genieten van de bijzondere rotsformaties en het uitzicht op de oude vesting Les-Baux-de-Provence. Van heinde en verre komen toeristen hiernaartoe en het verbaasde ons dat het nog zó druk was. Wat ons betreft zitten we hier volgend jaar weer, want een mooie traditie moet je in ere houden!!

De Mont Ventoux

Een andere traditie, hoewel niet elk jaar en ook niet op de fiets, is een tocht naar de Mont Ventoux. Jaren geleden kwamen we per auto halverwege, maar omdat het mistig was vonden we het niet de moeite waard om de klim helemaal te maken. Dat zal ooit nog eens gebeuren, maar vandaag niet want vanavond dialyse. We bleven dus 'beneden' en aten in een bekend restaurantje in Bédoin een heerlijke aioli. Veel fietsers zochten hier een tafeltje en zo hoorden we hun opgewonden verhalen: hoe mooi het was, hoe snel ze boven waren of dat ze het voorlopig maar voor gezien hielden.

Na dit sportieve schouwspel reden we naar de 'Cave des Vignerons de Mont Ventoux'. Wij hebben ons hart verloren aan deze heel bijzondere en lekkere wijn. De druiven groeien namelijk op verschillende hoogten tegen de berg en de wijnen hebben daardoor ook duidelijk een andere smaak. Zelfs wij als amateurs kunnen dat verschil proeven. Een nieuwe voorraad Mont-Ventoux-wijn in onze kelder maakt ons altijd blij, dus wij komen deze winter wel door!

Tot slot, alle goede dingen in drieën, een tocht door de Camargue. Altijd weer een belevenis om de witte paarden te ontdekken tussen het struikgewas, daarna op zoek naar de zwarte stieren en als de meren zichtbaar worden ... jawel de flamingo's. Stoppen, stoelen uit de achterbak en zitten. Stilte, stilte en nog eens stilte. Een natuur zoals hij ooit geschapen moet zijn. Af en toe vliegt er een eend of reiger over. En als je geluk hebt verplaatsen de flamingo's zich en hoor je de rode vleugels klapperen. ZEN!

De beroemde flamingo's van de Camargue

Tien dagen St. Rémy-de-Provence in een notendop. Elke keer weer een 'thuiskomen', maar ook elke keer weer verrassend. We vergeten dan maar de moeizame dialyses, geen hemodiafiltratie maar 'gewone' hemodialyse, verkeerd aanprikken van de shunt met bloedingen als gevolg en lang wachten voordat je werd aangesloten. De sofrologie heeft ons geleerd vooral het positieve te laten zegevieren. Naast onze mooie uitstapjes kan ik daarom tot slot nog melden dat mijn ochtend- en avondwandelingen hebben geresulteerd in meer souplesse in het heupgewricht en een betere conditie.

Onze twee gastheren zagen regelmatig ons 'geworstel' en probeerden dat op hun manier te verzachten. Als Ad in dialyse was verwenden zij mij met een heerlijke salade composé of Provençaals gerecht. Na het eten kreeg ik een extra wijntje en dessert mee zodat Ad en ik rond middennacht op onze kamer samen de dag nog feestelijk konden afsluiten. En bij het afscheid kregen we een fles eerste klas olijfolie uit de streek mee!

Morgen rijden we weer richting Taradeau waar nieuwe uitdagingen op ons wachten, maar deze mooie herinnering zal ons zeker sterken!!

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-10-2012 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier