Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Ik laat het achter me

Door Brenda de Coninck 

'Goedemorgen. Wat bent u vroeg op!' De nachtbroeder praat zachtjes omdat het inderdaad nogal vroeg is als ik naar de doucheruimte loop. Meneer Sterk ligt vlakbij en slaapt nog. Ik heb eindelijk een nacht goed doorgeslapen: 6,5 uur. 'Ik kwam vannacht even bij u kijken en toen lag u op uw buik. Dat zien we hier niet vaak.' Ik kijk hem aan. 'Ja,' gaat hij door, 'u lag een beetje zo' en pakt met zijn handen zijn linkerzij vast, alsof hij zich het beeld wil herinneren hoe ik lag. 'Ja, op die kant' bevestigt hij. 'Hoe voelt u zich?' 'Beter. Ik ben sinds gisteren vier liter vocht kwijtgeraakt en dat merk ik goed.' 'Fijn' zegt hij oprecht. 'Dan gaat het de goede kant op.'

Gisteravond was mijn oudste dochter nog op bezoek en had - heel lief - watermeloen in blokjes meegenomen. Ik begon meteen te huilen, labiel als ik mij toen voelde. Nadat ze mijn verhaal aanhoorde, legde ze uit dat bloed dat aan transplantatiepatiënten wordt gegeven, eerst wordt bestraald, zodat aanwezige lymfocyten en monocyten zich niet meer kunnen vermenigvuldigen.

'Ik las in uw dossier dat u geen bloed wilt hè' zegt de nachtbroeder als hij nog in de deuropening staat. 'Heeft de arts u niets uitgelegd over de packed cells?' Ik schud mijn hoofd. 'Nou, dat had hij wel moeten doen' zegt hij een beetje bestraffend. 'Mijn dochter heeft het mij gisteren al uitgelegd over het bestralen en zo. Maar er blijven antistoffen in het donorbloed zitten en daarom wil ik het liever niet.' 'Dat snap ik' knikt hij. 'Nou, ik moet even de medicijnen doen. Ik zie u vannacht weer' zegt hij vriendelijk en verdwijnt de gang op.

Als ik de douchedeur achter mij dichtdoe, kijk ik in de spiegel en zie mijn platte haar. Ik krijg zin om mij eens lekker te gaan verzorgen. Ik merk dat ik daar weer puf voor heb en dat was de afgelopen dagen wel anders. Dus ga ik aan de slag met shampoo en andere middelen om mijn lijf weer glad en zacht te krijgen. Terwijl ik daarmee bezig ben, merk ik vooruitgang in mijn conditie. Ik hijg minder en voel mij eigenlijk heel goed. Weet je wat? Ik ga straks mijn haar lekker föhnen! Ik word ineens heel vrolijk. Vandaag gaat ook de katheter eruit, herinner ik mij. Héérlijk! Dan heb ik geen slangen meer aan m’n lijf zitten. Als ik klaar ben met douchen, pak ik mijn föhn en heb er gewoon plezier in om mijn haar te stylen. Wat zullen de meiden zeggen, vraag ik mij stiekem af. Zouden ze het opmerken?

Ik ga fris in bed liggen en heb trek in het ontbijt. Vandaag zal ik veel alleen zijn omdat onze dochters naar hun vader gaan. Hij zit alleen thuis en kan ook wel wat gezelschap gebruiken. Ik wilde dat ik meekon, maar ja: nog even geduld hebben. Het gaat al zoveel beter dan gisteren. Als de medicijnen worden uitgedeeld, controleer ik braaf de vele pillen. Dat is maar goed ook, want ik ontdek op drie punten verschillen tussen wat ik heb gekregen en wat ik zou moeten krijgen. 'Oh, dat is slordig' zegt de verpleegkundige. 'Ik zal het meteen even corrigeren.' 'Geen probleem, dat kan gebeuren' zeg ik mild. Maar ik snap wel wat ze bedoelt. Fouten maken is menselijk, maar in de gezondheidszorg kunnen fouten soms fatale gevolgen hebben. Daarom is een actieve houding ten aanzien van je eigen gezondheid ook zo belangrijk, is mijn overtuiging. Een oud Japans spreekwoord zegt het zo: 'Niemand is zo slim als wij allemaal' en daar ben ik het hartgrondig mee eens. We hebben elkaar allemaal nodig. We doen het samen.

Na het lekkere ontbijt, komt een verpleegkundige de katheter eruit halen. Ze haalt eerst de lucht uit het ballonnetje dat binnenin mijn blaas voor de opening van mijn urinebuis zit, en vraagt mij dan rustig uit te blazen terwijl ze de katheter eruit trekt. Het is een fluitje van een cent. Ik voel bijna niets. 'Zo, dat is er ook weer uit' zegt ze vrolijk. 'Dat is zeker wel fijn' roept meneer Sterk vanuit zijn bed. 'Ik kan bij u mooi zien wat mij de volgende dag staat te gebeuren.' 'Nou, héérlijk. Kan ik straks naar beneden zonder zakje' reageer ik opgelucht. Zijn gezondheid gaat goed. Zijn aardige vrouw bezoekt hem elke dag van 15:00 tot 20:00 uur. Het was voor haar de eerste dagen een spannende periode, omdat ook haar dochter geopereerd was. Die had veel pijn de eerste nacht. Nu gaat het gelukkig goed met haar en is ze al langs geweest om bij haar vader te kijken. Het onvervalste Groningse accent tussen meneer Sterk en zijn bezoek pik ik na een aantal dagen al aardig op. Als ik een tijdje luister, weet ik waar ze het over hebben.

Als de zuster mij weegt, blijk ik twee kilo kwijt te zijn. Ook weer reden voor een feestje. 'Wellicht mag u morgen al naar huis. Dat hangt van de apotheek af en het gesprek met de arts. Ik hoorde dat de arts niets heeft uitgelegd over de bloedtransfusie. Dat had hij beter moeten uitleggen. We geven het hier vaak.' Ach, ik wil niet uitweiden tegen de verpleegkundige over het moment van gisteren - laat het achter mij. Vandaag is een nieuwe dag met nieuwe kansen. Wat gebeurd is, is gebeurd.

En net zo wervelend als hij gisteren binnenkwam, komt hij vandaag binnen: de zaalarts. Bijna jongensachtig vrolijk roep hij meteen 'Uw Hb is gestegen naar 4,5, dus we gaan geen bloed geven, dat is niet nodig.' Hij huppelt er bijna bij. 'Dat is goed om te horen' reageer ik even enthousiast. 'Dan was het een schot in de roos dokter, die furosemide. Dat heeft u goed gedaan.' Hij lacht en knikt. 'Is het goed als ik een onderhoudsdosis mee naar huis krijg? Iets van 20 mg per dag? Als het niet meer werkt, dan stop ik ermee.' Hij kijkt even voor zich uit. 'Dat is goed.' Nu hij zo goedgemutst is, durf ik de volgende vraag wel te stellen. 'Ik zou morgen graag naar huis willen, mag dat?' Daar laat hij zich niet voor vangen. 'Daar ga ik niet over' zegt hij met twinkelogen. 'Dat is aan de arts die morgen op zaal komt. Wellicht lukt het om laat op de dag naar huis te kunnen, als het de apotheek het allemaal kan regelen.' 'Dat zou mooi zijn' zeg ik verrast. Ik had er eigenlijk niet op durven hopen om morgen al naar huis te mogen. 'Bedankt voor alles' zeg ik oprecht. Ik merk dat we er allebei over heengestapt zijn, over wat er gisteren tussen ons gebeurde. Dat vind ik toch wel knap van hem. Wat een lekkere dag is dit!

Héérlijk… straks komen mijn meiden en heb ik mooie berichten om te vertellen. Als ze naar hun vader gaan, zal ik Sjaak even bellen met al het goede nieuws. Jeetje… misschien ben ik morgen alweer thuis.

YES!!!

sterren Gepubliceerd: zaterdag 30-09-2017 | Nog geen reacties




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier