Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Ik ben toch geen auto?' door Brenda de Coninck

Door Redactie NierNieuws 

Donderdag 10 maart hebben wij het eerste boek van Brenda de Coninck feestelijk ten doop gehouden. Vanaf nu is het op steeds meer plaatsen gratis of tegen verzendkosten verkrijgbaar.

De bundel 'Ik ben toch geen auto' bevat een selectie uit Brenda's feuilletons die eerder op NierNieuws gepubliceerd zijn, aangevuld met een flink aantal niet eerder gepubliceerde verhalen. Het boek, met 36 verhalen en 135 pagina's in een duidelijke letter, is gratis voor cystenierpatiënten en, zolang de voorraad strekt, ook voor hun behandelaars, naasten, overige nierpatiënten en andere geïnteresseerden.

Op dit moment kunt u het boek bestellen door een mail met uw naam en adres te sturen naar redactie@niernieuws.nl en € 3,50 verzendkosten over te maken naar bankrekening NL16 TRIO 0197 7078 66 ten name van Stichting NierNieuws. Neem voor verzending naar het buitenland even contact met ons op over de kosten.

Binnen twee weken zal het ook beschikbaar zijn via de nefrologie-afdelingen en de DIPAK-studieartsen in het UMCG, UMC Utrecht, Radboudumc en Erasmus MC. Vanaf de week na 21 maart zal het ook verkrijgbaar zijn via de nefrologie-afdelingen in het Vumc, AMC en LUMC.

Houd updates op dit bericht of onze facebookpagina in de gaten voor verdere mogelijkheden om dit boek vol persoonlijke en herkenbare verhalen in uw bezit te krijgen!

sterren Gepubliceerd: zondag 20-03-2016 | Nog geen reacties




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


'Ik ben toch geen auto?' door Brenda de Coninck





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier