Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Ieder voor zich, maar tegelijkertijd samen

Door Brenda de Coninck 

‘Over een week liggen we rond deze tijd onder het mes’ hoor ik naast mij. We zijn net wakker en liggen nog in bed. Ik zucht. Hij heeft het er de laatste paar weken vaak over en naarmate de transplantatiedatum nadert, bijna elke dag. Ik druk mijn lippen tegen elkaar en staar voor mij uit. ‘Ik weet het lieverd. Ik merk dat je het er vaak over hebt en daar krijg ik een beetje de kriebels van. Het is net alsof bij mij de druk wordt opgevoerd als je er zo vaak over praat. Als ik er even niet aan denk, dan heb jij het er wel over. Ik word er onrustig van.’ ‘Oké’ zegt mijn man wat bedremmeld. ‘Dan zal ik erover ophouden.’

Nog maar één week en dan is het D-day. Dat is goed te merken aan de mensen om mij heen: familie, vrienden en kennissen vragen steeds vaker wanneer de transplantatie gaat plaatsvinden en of we al nerveus zijn. Dat heeft impact. Al heb ik mij nog zo voorgenomen om rustig te blijven en het proces te vertrouwen: de lieve vragen, ernstige blikken en zelfs tranen, morrelen aardig aan mijn gevoel van kracht en rust. Voor alle duidelijkheid: ik ben heel dankbaar dat zoveel mensen met ons meeleven, maar ik merk dat ik voor nu het liefst de voordeur op slot zou willen doen en de gordijnen naar beneden - mezelf terugtrekken en de wereld buitensluiten. Daar denkt mijn man anders over, merk ik. Die praat het liefst van zich af. ’Ik vind het zo raar dat we dit niet samen kunnen doen, dat we zover uit elkaar zijn, en zo lang,’ zegt hij zacht.

Ook al heb ik het er liever niet zoveel over, ongemerkt ben ik toch elke dag bezig met de datum in juli. Het huis moet schoon, op het allerlaatst het bed verschoond. Er moeten boodschappen in huis worden gehaald voor als mijn man terugkomt uit het ziekenhuis. De laatste wasmanden moeten leeg, de gedroogde spullen gestreken, die tuin gesnoeid, zodat die een paar weken zonder extra aandacht kan. De to-do-list wordt ongemerkt langer. ‘We moeten de auto ook nog wassen en stofzuigen voor Moira. We kunnen haar in Groningen niet twee weken in een vieze auto laten rondrijden’ zeg ik als we op een ochtend instappen en de voorkant van de auto vol zit met platgereden muggen.

Het enige werkelijke moment van rust dat ik voor mezelf creëer, is een 27 minuten durende geleide fantasie. Ik heb hem zelf ingesproken en luister er vrijwel elke dag naar. ‘Je voorbereiden op een medische ingreep’ heet hij oorspronkelijk. Ik heb hem vertaald vanuit het Engels en met een achtergrond van zachte muziek, afgewisseld met natuurgeluiden, hoor ik me mezelf moed inspreken. Ik bereid mijn lichaam zo voor - op onbewust niveau - op wat komen gaat. Het is binnen mijn vakgebied - hypnotherapie - al langer bekend dat het onbewuste een veel grotere rol speelt in ons leven dan we ooit dachten. Het onbewuste heeft een verwerkingscapaciteit dat 200.000 keer hoger ligt dan wat de bewuste geest kan verwerken (Ap Dijksterhuis in zijn boek ‘Het slimme onbewuste’).

Door in trance te gaan en te luisteren naar bemoedigende teksten, kan ik zowel mijn lichaam als geest voorbereiden op wat staat te gebeuren - ook wel ‘neurotraining’ genoemd. Elke keer als ik luister, gaat het mij steeds makkelijker af om relaxed te blijven. Stapje voor stapje stel ik mij voor hoe ik naar de operatiekamer word gereden, hoe de nier al begint te plassen op de operatietafel en hoe ik weer wakker word op de uitslaapkamer. Hersenonderzoek heeft uitgewezen dat dezelfde hersendelen actief worden bij zowel lichamelijke training als wanneer je alleen al dénkt aan de inspanning. Het levert je dus wat op om je mentaal voor te bereiden op een medische ingreep. Lichaam en geest zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden.

En zo leven we - ieder op zijn eigen manier en toch samen - toe naar het moment dat we worden opgenomen en geopereerd. ‘We zullen niet de enigen zijn die aan deze datum in juli denken’ zegt mijn man ’s middags ineens. ‘Inderdaad’, zeg ik. ‘Dat zou je helemaal vergeten, maar deze datum is voor veel meer mensen dan alleen voor ons belangrijk. Ik hoop maar dat alles goed met de andere donoren en ontvangers gaat. Dat niemand verkouden is of een virale infectie heeft zoals ik had. Dat zou toch wel een kleine ramp zijn.’

En dan is het ineens zover. ‘Neem jij de reiskoffer mee? Jij moet veel langer in het ziekenhuis blijven dan ik. Dan neem ik de sporttas wel’ stelt mijn man voor. De pas gekochte drogisterijwaren - van alles twee - worden verspreid over de koffer en de tas, aangevuld met nieuwe korte pyjamabroekjes en shirts, speciaal voor dit avontuur aangeschaft. Ik stop stiekem een mooie kaart in zijn tas, met daarop een tekst die maar ten dele kan uitleggen hoe dankbaar ik ben dat hij dit allemaal voor mij doet.

De avond voordat we elk naar een ander ziekenhuis zullen vertrekken, nodigen vrienden ons uit om een hapje te komen eten. ‘Dan hoeven jullie niet te koken’ zegt één van hen. ‘Gezellig’ roepen we in koor. Onze jongste dochter is speciaal uit Groningen naar huis gekomen, zodat ik de volgende ochtend niet alleen naar het UMCG hoef te rijden. Mijn man wordt opgehaald en weggebracht door een goede vriend. Een luxe. Het bespaart hem een trein- en metroreis.

Het afscheid ’s ochtends is beladen. Eenmaal in de auto slaak ik een zucht om de spanning van mij af te blazen. Laat het nu maar gebeuren denk ik, als we de straat uitrijden.

Ik ben er klaar voor.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 30-06-2017 | Reacties (7)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Elma van Leeuwen, Naardrn
    01-07-2017 19:36

    Lieve mensen
    Ik wens jullie heel Veel sterkte en succes. Ik heb deze weg ook met mijn man mogen doormaken.
    Het heeft ons nog meer naar elkaar toe gebracht.
    Nogmaals heel veel succes samen
    Liefs Elma

  • Irma van den Berg, Maarssen
    01-07-2017 17:45

    Lieve Brenda en Sjaak, ik lees je verhaal en begrijp eruit dat Sjaak jou een nier doneert. Wat geweldig! Ik weet zeker dat het allemaal goed gaat en wens jullie bijzonder veel sterkte toe in de komende periode! Warme groeten, Irma

  • Nanny en Ad, Taradeau
    01-07-2017 15:11

    Voor beiden veel rust, vertrouwen en sterkte!

  • Jeanie Koop, Alkmaar
    01-07-2017 14:56

    Allemaal zó herkenbaar! Wij zitten in dezelfde situatie: worden volgende week woensdag geopereerd, wel in hetzelfde ziekenhuis(amc). Sterkte en houd moed!

  • Sabrina, Belgie
    01-07-2017 13:24

    Heel veel succes!!

  • Marieke
    30-06-2017 19:22

    Morgen? Wat spannend! Ik ga heel hard voor jullie allebei duimen dat het precies zal gaan zoals je hebt bedacht. En dat jullie allebei snel weer thuis zijn in een goede gezondheid!
    (Tip: neem ook nog wat lange shirts mee. Elastiek van een pyjamabroek op een verse wond (+ misschien drain) is niet echt fijn...)
    Ik wens jullie een goed herstel en de chirurgen een vaste hand ;)
    Liefs, Marieke

  • Arjan, Heerhugowaard
    30-06-2017 17:36

    Ik herken de spanning, maar zeker ook het gevoel om na de operatie te horen dat het kreatinine peil snel daalt en iedereen zegt dat er weer een normale kleur op je gezicht is gekomen. Heel veel succes met jullie nieuwe leven. Arjan




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Ieder voor zich, maar tegelijkertijd samen





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier