Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Hoezo 'mijn' UMCG?

Door Brenda de Coninck 

‘Ah! Kijk, daar kun je je inschrijven voor ‘mijn UMCG’. Hè, eindelijk. Dan kan ik net als jij de uitslagen meteen zien als ik thuiskom. Bij jou vind ik dat ook altijd zo top, als je terugkomt uit Amsterdam. Kom, laten we er meteen naartoe gaan.’ Met mijn pas en een big smile neem ik plaats achter een van de opgestelde tafels met computer. Een jongedame aan de andere kant loodst mij door het inlogprogramma heen. Mijn man kijkt over mijn schouder mee. Als we klaar zijn weet ik hoe ik - weliswaar omslachtig, maar dat is niet anders - in het systeem kan komen. Ik ben blij. ‘Dus als ik nu thuiskom, dan kan ik meteen inloggen en de resultaten zien?’ Ik kijk verwachtingsvol in de ogen van de jongedame. ‘Nee’ zegt ze verontschuldigend. ’Dat duurt wel twee weken, voordat die beschikbaar zijn.’

Ik frons mijn voorhoofd en kijk haar aan. ‘Dat duurt wel twee weken? Hoezo?’ Ze lijkt zich wat ongemakkelijk te voelen. ‘De artsen moeten de uitslagen eerst goedkeuren voordat u ze mag zien.’ ‘De artsen moeten die eerst goedkeuren?’ Mijn verbazing vermengt zich met een kriebel in mijn buik. ‘Ja, ze willen twee weken de tijd hebben om de uitslag te bekijken. Als die slecht is, dan bellen ze eerst liever om dat met een patiënt te bespreken.’ ‘Ja, dat snap ik wel’ zegt mijn man naast mij. ‘Ja sorry hoor’ reageer ik kriebelig, ‘maar wat héb ik dan aan dit systeem?!’ Mijn wrevel wordt groter en de verbazing maakt plaats voor irritatie. ‘Jij kunt er ook niets aan doen’ zeg ik zo vriendelijk mogelijk tegen de jongedame. ‘Je voert ook alleen maar uit wat je opgedragen krijgt. Bedankt voor je hulp.’

‘Ja, ik snap dat wel’ herhaalt mijn man als we weglopen. ‘Nou, ik niet.’ Hij kent de toon van mijn stem als ik mij ergens aan erger. Mijn ferme stappen onderstrepen mijn gemoedstoestand. ‘Belachelijk gewoon. Wat heb ik nou in hemelsnaam aan een systeem waarbij ik pas twee weken later kan zien wat de uitslagen zijn? In de tussentijd heeft Marnix al gebeld en hoef ik de uitslagen niet meer te zien. Wat een waardeloos systeem zeg’ foeter ik door. ‘En wat een weggegooid geld. Bovendien: wie zijn zij om te bepalen wat ik wel of niet mag weten?’ ‘Ja maar, stel nou dat een uitslag negatief is? Dan schrik je je toch ik-weet-niet-wat als je alleen thuis bent?’ We zijn inmiddels bij de auto aangekomen. ‘Ja, dat doe ik toch ook als ik het hóór? En áls er een slechte uitslag in staat, dan kan ik tenminste even bijkomen, het verwerken en daarna actie ondernemen. Hoezo patiëntenparticipatie als mij de kans ontnomen wordt om daarin eigen regie te voeren? En daarnaast: als je je niet verdiept in uitslagen, snap je toch geen snars van wat je ziet en als je je er wel in verdiept, dan wil je het ook kunnen beoordelen. Dat beeldvormende onderzoeken er niet meteen in staan, begrijp ik wel. Artsen hebben tijd nodig om goed naar een CT-scan of iets dergelijks te kijken of met een radioloog te overleggen. Maar verder… Jij vond het toch ook geweldig toen je thuis meteen de uitslagen kon bekijken?’ Ik ben zo teleurgesteld, dat ik bijna spijt heb dat ik mij heb ingeschreven voor dit systeem.

Het duurt inderdaad twee weken voordat ik een e-mail ontvang van het ziekenhuis dat er een berichtje in mijn dossier staat. En zoals ik voorspelde, heeft mijn nefroloog mij in de tussentijd al gebeld en alles met mij doorgenomen. Toch ben ik wel nieuwgierig en log in. Na een inlogcode en wachtwoord, moet ik ook nog een sms’je afwachten met een code. Pas als ik die heb ingevoerd, ben ik binnen. En dan stijgt mijn verbazing nog meer: ik moet de 32! uitslagen één voor één openen om ze in te kunnen zien. Een tijdrovende klus. Bij sommige uitslagen staan normaalwaarden, waardoor ik kan beoordelen of die van mij erbinnen vallen. Bij anderen staan die er niet bij. Daar heb ik dus weinig aan, tenzij ik voor elke ontbrekende normaalwaarde op Google opzoek wat dat voor mij betekent. Ik besluit dat ik ze niet allemaal ga openen, en laat er 15 dicht staan. Dat accepteert het systeem kennelijk niet, want een paar dagen later krijg ik weer een e-mail binnen met de mededeling dat er nieuwe uitslagen in mijn dossier staan. Na de omslachtige inlogprocedure blijkt dat het gaat om de 15 door mij niet geopende uitslagen. Pffffffffft…

‘Nou ja!’ roep ik een paar weken later tegen mijn man als ik na het ontvangen van een bericht inlog. ‘Ze hebben gewoon de afspraak van november gewijzigd naar een dag later, zonder ons daarover te raadplegen.’ Ik controleer de datum voor de zekerheid nog een keer en zie dat die inderdaad is veranderd. ‘Hoe kunnen ze er nou vanuit gaan dat we dan automatisch kunnen? Dit is toch niet te geloven.’ Het kost mij een telefoontje met uitleg om de afspraak weer terug te draaien. En ook de afspraak van mijn man blijkt gewijzigd, maar omdat hij net is overgestapt van ‘Amsterdam’ naar Groningen, en nog geen account heeft, heeft hij daar geen bericht over ontvangen. Ook niet per post. ‘Wilt u liever geen e-mails meer ontvangen van mijn UMCG? Klik dan hier om u af te melden’ staat in de berichten die ik frequent ontvang. ‘Ik kijk wel uit’ zeg ik tegen mijn man. Zometeen reis ik vanuit Lelystad naar Groningen en krijg ik daar pas te horen dat een afspraak is verzet.’ En ook hij is inmiddels ‘not amused’ meer over deze ‘vooruitgang’.

Ik ontmoet mijn niervriendinnetje in het Hoge Noorden als we beide op dezelfde dag een afspraak hebben. Tijdens een geanimeerd gesprek komt ook even ‘mijn UMCG’ aan bod. Haar bevindingen zijn dezelfde als de mijne. ‘De bedoeling van ‘mijn UMCG’ is om een einde te maken aan alle papieren rompslomp, maar ik vraag het liefste nog steeds een A4-print van al mijn uitslagen aan Marnix omdat wij elke uitslag apart aan moeten klikken om die te kunnen bekijken. Te idioot voor woorden!’ Ze neemt een hap van haar muffin. ‘Dan zit ik ruim 30x een uitslag aan te klikken....We zouden toch gewoon alle labuitslagen net als de artsen in een oogopslag moeten kunnen zien? Marnix is het daarmee eens. Ik heb hem een print screen gegeven van wat wij zien. Hij vertelde dit door te zullen geven aan de IT’ers, maar ik zie nog geen verschil tot nu toe. En dan die inlogprocedure. El-le-ke keer weer moeten wachten op een sms met een code om het systeem in te mogen ná het invoeren van gebruikersnaam en wachtwoord. Waarom is een gebruikersnaam en wachtwoord niet voldoende? Bij de app kun je zelfs ook nog een pincode als extra beveiliging instellen. Dat zou toch genoeg moeten zijn, of niet?’ Ze nipt even van haar cappuccino. ‘In het UMCU kunnen patiënten zien wat hun arts/zorgverlener in hun dossier schrijft’ gaat ze door. ‘Wij niet. En voor zover Marnix weet, komt die functionaliteit er ook niet. Pas als er een halfjaarlijkse brief voor de huisarts in het systeem staat, kunnen wij zien wat er over ons geschreven wordt.’ Ze prikt met haar vork in het laatste stukje muffin en brengt die naar haar mond.

Ik kijk naar haar verbolgen gezicht en herken het machteloze gevoel. Dat gevoel is bij mij inmiddels veranderd in gelatenheid. Ik heb niet de illusie dat het UMCG op mijn mening zit te wachten of het systeem zal aanpassen omdat ik dat wil. Het enige wat ik mij nog afvraag, is of patiënten überhaupt zijn geraadpleegd over dit systeem. Ik kan mij niet voorstellen dat welke patiënt dan ook, blij is met het resultaat. Jammer hoor.

Wat ‘mijn UMCG’ zou moeten zijn, is eigenlijk ‘hun UMCG’ geworden.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-10-2018 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Bart, Urmond
    08-10-2018 12:17

    Hoe herkenbaar is dit...
    Ik werk in het ziekenhuis waar ik ook 3 van de 4 controles per jaar krijg. Ik heb een prima relatie met mijn nefrologe die er van uitgaat dat ik de uitslagen al ken als ik bij haar kom... Ik kan namelijk gewoon in het systeem kijken.
    Maar... volgens de privacywetgeving mag ik dus niet in mijn eigen uitslagen kijken... niet van mijn baas, maar dus ook niet van het ministerie (waar ik dat nagevraagd heb).
    Dit vind ik zo raar... hoe kan ik nu mijn eigen privacy schenden?
    En inderdaad, hoe kan het dat een arts zou moeten bepalen of ik wel of niet de waarheid onder ogen krijg?
    Mijn eigen ziekenhuis heeft overigens nog helemaal geen "Mijn-" omgeving. Het MuMc waar ik 1x per jaar naartoe moet wel, maar ook daar komt alles met vertraging. Wel compleet overigens, want ook alle brieven naar andere artsen staan daarin, en die bevatten zeer uitgebreide informatie. (al moet je wel medisch geschoold zijn om ze helemaal te begrijpen)

  • Rudi, Hengelo
    07-10-2018 22:14

    En alleen patiënten die na2 december zijn behandeld kunnen inloggen...
    Vreemd als je eens per jaar voor controle naar Groningen moet.




Oprecht medeleven

Daar gaan we dan. Ik moet er eerst voor zorgen dat ik haar in de auto krijg. De overstap van de rolstoel naar de voorbank is al een onderneming op zich. Ze heeft bijna geen kracht meer in haar spieren en houdt de deur en het dak van de auto vast als steun- en leunpunt. ‘Ik vind het gewoon eng om je moeder zo te zien stunten. Op een dag gaat het mis en valt ze naast de auto’ had mijn man een keer gezegd toen ze met een plof op de voorstoel terechtkwam. En ook nu zie ik haar dat doen. ‘Zo, ik zit’ zegt ze monter. Klagen doet ze niet, ondanks alle ellende. Ik doe de deur naast haar dicht en ga aan de slag met de rolstoel. Als die opgevouwen achterin ligt, rijden we weg, richting Amsterdam.

Aangekomen in de centrale hal van het academische ziekenhuis voelt het weer als vanouds, hoewel er behoorlijk wat veranderd is sinds ik zeven jaar geleden vertrok naar het UMCG om mee te doen aan het DIPAK-onderzoek. Om mij heen zie ik nieuwe winkels, balies en restaurants. Het ene ontwerp is nog mooier dan het andere. De laatste keer dat ik hier was, zetelde de afdeling nefrologie in de kelder; nu moeten we weer met de lift naar boven. Waarom afdelingen toch zo vaak verhuizen is mij een raadsel, denk ik als ik in de lift sta.

Lees meer »

Een stukje leeft door na je dood »

'Moira wil zondag nog een keer naar je vader toe. Ik denk dat dat een goed idee is. Dan kunnen we je moeder ook meenemen. Misschien is het wel de laatste keer.' Ik knik. 'Zondag moet ik naar een afspraak die ik niet kan afzeggen. Ik ga maandag. Renée gaat dan waarschijnlijk ook mee. Fijn dat jullie mijn moeder meenemen.' Mijn vader is al een poos ernstig ziek. Door Alzheimer is hij van een vrolijke Amsterdamse rouwdouwer met een blanke pit, veranderd in een zielig hoopje mens.

Lees meer »

Als dat het ergste is... »

‘Je wordt een beetje kaal.’ Mijn man staat achter mij bij de voordeur, die ik met de sleutel probeer te openen. Ik zucht. ‘Ik weet het’ zeg ik. ‘Kijk, hier op je achterhoofd’ benadrukt hij en wrijft met zijn hand over mijn kruin, die er kennelijk nogal dun bezaaid uitziet. ‘Ja, ik weet het’ herhaal ik een beetje geïrriteerd. Ik zag het al in de spiegel.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier