Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het uur van de waarheid

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Gespannen stap ik de drukbezette receptie-ruimte van cardiologie binnen en voel een arm om mijn schouder. "Deze dame gaat meteen met mij mee", meldt mijn cardioloog zijn secretaresse. Dr. Dedola is een vriendelijke man, ik zou graag een glaasje rosé met hem drinken! Maar hij denkt daar nu even heel anders over.

"Dinsdag wil ik U een dagje opnemen in de hartkliniek in Ollioulles voor een catheterisatie. Indien nodig plaats ik meteen stents, maar dan moet U drie dagen blijven. Het is routine, dus maakt U zich niet teveel zorgen!" "Dat zal ik proberen. Maar een ander punt is dat ik mijn man liever niet alleen thuis laat. Na de dialyse heeft hij nog wel eens een nabloeding en door de lage bloeddruk loopt hij te waggelen door het huis." "Ik begrijp uw probleem. Mijn secretaresse zal een tweepersoonskamer reserveren, dan kan Uw man mee. Goed voor Uw gemoedsrust en hij hoeft voor een bezoekje niet zo'n eind te rijden. Regelt U de dialyse voor die woensdagavond? Tot ziens volgende week!".

Wij vragen SERENA de dialyse in Ollioulles te regelen, bellen Cathy of zij ons kan rijden en organiseren voor Sanne een paar dagen onderdak in het hondenpension. Ik realiseer me eens temeer hoe fantastisch de hulp hier is. Het (toch wel) lange wachten begint. Zenuwen zijn rare dingen. Geniepig kruipen ze je hoofd en lichaam binnen. Al jaren doe ik yoga en sinds kort sofrologie... de theorie is bekend, maar nu het erop aankomt blijkt de praktijk moeilijk. Of toch niet? Ik beluister mijn cd's en... ja hoor, mijn adem komt tot rust, de spieren ontspannen en de geest kan weer relativeren.

Op de bewuste dinsdag drinken Cathy en Ad voor vertrek nog koffie, ik bijt op een houtje, want... nuchter verschijnen. Ik geef het (eindelijk) allemaal over. Voor Cathy is zo'n rit en opname gesneden koek. Zonder enige inspanning mijnerzijds lig ik twee uur later schoongepoetst met betadine (lang leve de hygiëne), in blauw operatiehemd in bed weer te wachten. Ik ben namelijk niet de enige die op Dedola's lijstje staat. Ad eet met smaak zijn warme maaltijd, gekregen van een vriendelijke Belgische verpleegkundige. Zij vertelt dat ze als kind altijd in Brabant op vakantie ging bij haar (adellijke) oom en tante die op een kasteeltje woonden. Haar verbazing is groot als wij zeggen dat kasteeltje te kennen. Zo ontstaat er in die steriele Franse ziekenhuiskamer een bijzondere saamhorigheid.

Dan wordt er een brancard binnengereden en krijg ik een afscheidskusje van Ad die mij tot het einde van de gang uitzwaait. Vanaf nu ben ik handelingsonbekwaam, kan alleen maar kijken naar wat er gebeurt: bloeddruk meten, status doornemen en infuus aanleggen. De anesthesist zorgt nog voor enige hilariteit. Hij blijkt zeer geïnteresseerd in mijn 'verleden'. "Waar komt U vandaan? Waar woont U nu? Wat was Uw beroep in NL?" In mijn achterhoofd rinkelt een belletje. Mijn bloeddruk was aan de hoge kant, dus concludeert hij, terecht, dat ik zenuwachtig ben en probeert me wat te ontspannen. "Ik ken ook wat Nederlandse woorden" en meteen knalt er een stevige vloek door de operatiekamer. Niemand reageert, maar ik schiet ik de lach. "Nou, U heeft de eerste Nederlandse les voor buitenlanders goed onthouden!" Lachend geeft hij mij een spuitje, er wordt een gaatje in de slagader van mijn pols geboord en Dedola kijkt om de hoek en zegt: "Wij gaan beginnen".

Het is stikdonker en doodstil. Ik voel hem met de sonde richting mijn hart manouevreren. Ineens schiet er een stroomstootje door mijn hart en daarna een tweede. Oef. Geen paniek, zal wel normaal zijn. Na een kwartiertje verschijnt zijn hoofd weer: "Alles is goed gegaan, ik kom straks even bij U langs". Ik word afgevoerd, krijg een stevig drukverband om mijn pols en verschillende functies worden gecontroleerd. Alles verloopt naar wens dus de brancardiers verschijnen weer en rijden me terug naar mijn kamer. Ad is opgelucht: "Ik heb nu ervaren wat jij vaak met mij hebt beleefd. Je gaat ervan uit dat het goed gaat, maar er is toch altijd een risico. Blij dat jij binnenkomt en niet de dokter om te zeggen dat..."

Na enkele uurtjes bijkomen en een lichte maaltijd brengt Dedola ons de resultaten. "Vier vernauwingen tussen 50-70%. Dat is niet mis, maar ook niet dramatisch. Ik heb nog geen stents geplaatst. U krijgt voorlopig 2 maanden medicatie, kijken hoe dat uitpakt. Durft U naar huis te gaan of wilt U nog een nachtje blijven? Jullie hebben ervaring met het behandelen van slagaderlijke bloedingen en kunnen ook zelf een paar keer de bloeddruk opnemen. Dus wat mij betreft gaat U lekker naar huis. Sterkte en tot over 2 maanden!".

Het is inmiddels 21.00 uur. Cathy is gebeld, de tassen zijn ingepakt en we nemen afscheid van onze Belgische vriendin-voor-een-dag.In de taxi realiseer ik me opeens wat dit allemaal betekent: Het uur van de waarheid. Op mijn Franse verzekeringspapieren staat binnenkort: MLD, "Maladie longue durée", vaste klant bij de cardioloog. Ook Ad moet zich 'resetten'. Zijn jonge mantelzorgster zal vaker een beroep op hèm gaan doen.

Wij kijken elkaar aan en beschouwen het maar als de zoveelste uitdaging in ons leven. Ook hier zullen we wel weer een nieuw evenwicht in vinden!

A bientôt,

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 29-10-2011 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier