Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het gaat ons lukken

Door Brenda de Coninck 

Best (echt)paar,

Hoe gaat het met jullie? Zijn jullie al gewend aan het idee? Wij weten het nog maar één dag en het voelt zo onwerkelijk. We waren al helemaal ingesteld op ‘samen doen’. Jullie ook? Hij aan jou of jij aan hem - en moet je je nu instellen op iets anders: je nier weggeven aan een vreemde. Aan mij, terwijl je dat eigenlijk niet wilt. Ik snap dat.

Ik weet niet hoe het bij jullie is gegaan. Wij zaten in de auto, op weg naar een buluitreiking van onze jongste dochter. Een feestelijke dag. We hebben het naast ons neer kunnen leggen: het is gelukkig een geweldige dag geworden, ondanks dit bericht. Eigenlijk was de ceremonie de beste afleiding die we ons konden wensen.

Mijn man werd onderweg gebeld. Ik keek vanaf de bijrijdersstoel naar zijn gezicht en zag het meteen: dat werd strak en hij bewoog zijn hoofd zachtjes heen en weer. ‘Geen match’ zei hij. ‘Dat is slecht nieuws.’ En toen gebeurde er eigenlijk niets. De snelweg raasde nog steeds onder ons door. De zon scheen over de weilanden. Je zou denken dat de wereld even stilstaat als je zoiets hoort, maar de enige stilte hing tussen ons in de auto. Een soort verstarring. Ik kan het bijna niet uitleggen, maar ik hoef dat aan jullie ook niet. Want jullie weten hoe het voelt.

Hoe hebben jullie het verwerkt? Wat ging er door jullie heen? Nadat mijn man had opgehangen was ik een beetje boos.’ Ik vind het zo raar dat alleen jij gebeld wordt en niet ik. Het gaat mij toch ook aan?’ zei ik. Het was even lekker om iets te hebben om op te mopperen. Dat was beter dan te voelen wat ik later voelde: verdriet en machteloosheid. Ik heb tegen mijn nefroloog - die even later belde - nog plasmaferese geopperd: dan filteren ze de antistoffen van je T-cellen af tijdens een soort van dialyseproces. Maar hij gaat nog uitzoeken of dat bij ons kan. Hij had het over ‘een kruisproef’ die roet in het eten kan gooien. Ik zal straks nog even Googelen op ‘kruisproef’. Hij moedigde mij aan daar zoveel mogelijk over te lezen, zodat we er inhoudelijk over kunnen praten.

‘Het is raar, zei ik, toen mijn man vroeg hoe het voor mij was. ‘Het lijkt alsof ik nu minder controle heb over het proces. Alsof ik er geen vat meer op heb.’ ‘Hmmm... zei hij: ‘Misschien heb je nu juist wel méér controle dan eerst.’ Ik weet dat als hij zoiets zegt, hij vaak met een mooie herkadering komt, eentje waar ik wat aan heb. En dat was nu ook weer zo: ‘Ze gaan nu juist op zoek naar een perfecte match - allerlei gegevens met elkaar vergelijken om voor jou de beste nier uit te kiezen. Dat had je eerst niet.’ ‘Dat is zo’, zei ik met een glimlach. ‘Zo had ik er nog niet over nagedacht.’

Maar goed: om op plasmaferese terug te komen: als dat ook niet kan, dan gaan onze paden elkaar kruisen en zal ik mij daarop instellen, ook al had ik liever de nier van mijn man ontvangen. Maar weet je: ik heb geleerd om in oplossingen te denken. Het helpt toch niet om bij de pakken neer te gaan zitten en een rotgevoel in je lichaam op te roepen. De feiten zullen daardoor niet veranderen. En ik bedenk mij net: we zijn niet de eersten die dit overkomt: vele mensen zijn ons voorgegaan en daar gaat het nu hartstikke goed mee. Laten we dankbaar zijn dat we in ieder geval elkaar nog hebben: een paar decennia geleden bestond deze mogelijkheid nog niet. Sterker nog: in Duitsland is het heden ten dage zelfs bij wet verboden om een orgaan te doneren aan iemand je niet kent. Pfffffffft... ben ik even blij dat ik in Nederland woon!

Dus nu komen we met z’n vieren op een cross-overlijst en brengt het lot ons bij elkaar. Ik fantaseer af en toe over wie je bent, beste donor. Of je een man of een vrouw bent. Of je werkt, een gezin hebt. Of je - net als ik - biologisch eet en regelmatig sport. Misschien ben je wel een doorgezakte roker of een enorme stresskip? Maar dat zal wel niet: ze vertelden ons in het ziekenhuis dat een donor gezonder moet zijn dan een gemiddelde Nederlander om te kunnen doneren. Dus dat zit wel goed.

Ik beloof je in ieder geval plechtig dat ik zuinig zal zijn op jouw altruïstische cadeau. Want dat blijft het voor mij nog steeds, ook al ga je alleen maar onder het mes voor mij, zodat je je geliefde daarmee kunt helpen. En ik beloof je ook dat ik mij optimaal zal voorbereiden op de OK, zodat jouw nier de beste kans krijgt om heel lang bij mij te blijven. En dat geldt overigens ook andersom: mijn man zal zijn uiterste best doen om jouw lief een zo gezond mogelijk orgaan te geven.

Zullen we dan maar over een jaar of wat afspreken? Dan wens ik ons vieren nog een mooie zomer toe, met prachtige herinneringen om aan terug te denken.

Het gaat ons lukken.


Op World Kidney Day, donderdag 10 maart 2016 om 17.00 uur presenteert Brenda de Coninck haar eerste bundel verhalen in Theater Kikker in Utrecht. Ze overhandigt bij die gelegenheid het eerste exemplaar aan prof.dr. Ron T. Gansevoort uit Groningen. Er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Na afloop kunt u een door de schrijfster gesigneerd exemplaar mee naar huis nemen. Stuur een mail aan de redactie als u er bij wil zijn.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 08-03-2016 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Annemarieken, Almere
    08-03-2016 13:29

    Tjonge, het is wel een hobbelige weg zeg. Dat vergt veel van jullie incasseringsvermogen. Wat heerlijk dat er nog zoveel goeds is, zoals jullie goede relatie, de cross over mogelijkheid, het cum laude afstuderen van jullie jongste en de presentatie van je boek en vast nog meer. Blijf de zon zien, het komt vast goed!
    Hartelijke groet. ☀️☀️☀️🍀😘

  • Margot
    08-03-2016 11:19

    Lieve Sjaak en Brenda,
    wat een enorme domper!!
    huil flink uit, adem diep in en uit en zet die knop weer om: op naar het cross over traject!
    god-zij-dank hebben we dit in Nederland!
    ik ga je donderdag een hele dikke knuffel geven!
    XxX

  • Louis Ekas, Franeker
    08-03-2016 09:22

    Heel mooi beschreven, deze grote gebeurtenis die verstrekkende gevolgen zal hebben. Alle emoties, van diep verdriet tot heel veel hoop, en alles daar tussenin, komen voorbij. Dat kenmerkt inderdaad elk donatie-avontuur. En dan is het wel eens moeilijk om altijd maar realistisch en nuchter te blijven. We zijn nét mensen.....




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »


Het gaat ons lukken





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier