Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Helpt een maatje nou wel of niet?

Door Gerard Kok 

Het inzetten van getransplanteerde patiënten als coaches om Amerikaanse nierpatiënten door het proces van transplantatie heen te loodsen, lijkt niet te resulteren in een betere doorstroming van patiënten tot een uiteindelijke transplantatie. Dit blijkt uit recent onderzoek uitgevoerd in Ohio (Verenigde Staten). De uitkomst verschilt van die van een vergelijkbaar onderzoek van dezelfde onderzoekers een aantal jaar geleden, waar uit kwam dat coaches de doorstroming wél bevorderden. Dit was echter onder een veel kleinere groep patiënten.

Amerikaanse patiënten die wachten op een donornier moeten een aantal stappen doorlopen voordat ze voor transplantatie in aanmerking komen:

  1. er mogen geen contra-indicaties zijn voor transplantatie
  2. patiënt moet akkoord zijn met transplantatie
  3. patiënt moet worden doorverwezen naar een transplantatiecentrum
  4. eerste bezoek van de patiënt aan het transplantatiecentrum
  5. transplantatiecentrum bekijkt of de patiënt lichamelijk in staat is transplantatie te ondergaan
  6. patiënt wordt aangemerkt als geschikte kandidaat
  7. patiënt komt op de wachtlijst
  8. patiënt ontvangt donornier

Elk van deze stappen kan patiënten belemmeren het hele proces door te lopen, en dus om uiteindelijk een donornier te ontvangen. In een poging om deze belemmeringen weg te nemen, worden soms coaches ingezet (in de artikelen 'navigators' genoemd). Deze coaches zijn getransplanteerde patiënten die het proces zelf hebben doorlopen, en dus goed bekend zijn met de mogelijke belemmeringen. De coaches worden vooraf getraind, en ontvangen voor het coachen een vergoeding.

In het oudste onderzoek namen 167 patiënten deel. Uit dat onderzoek bleek dat het inzetten van coaches erin resulteerde dat nierpatiënten meer stappen van het proces af maakten. Aan het recentere onderzoek namen bijna 2000 patiënten deel. Nu bleken de coaches geen effect te sorteren.

Het recentere onderzoek gaat niet in op mogelijke oorzaken van het uitblijven van betere doorstroming. Ik kan er zelf ook slechts naar gissen, maar wat natuurlijk opvalt, is dat er een aantal stappen zijn waarop de patiënt eigenlijk geen directe invloed kan uitoefenen ('patiënt wordt aangemerkt als geschikte kandidaat', bijvoorbeeld, dat is niet iets dat de patiënt actief kan doen). Als de patiënt geen directe invloed uit kan oefenen, kan ik me goed voorstellen dat het inzetten van coaches niet veel helpt.

Daarnaast, en dat noemen de onderzoekers ook in hun eerste artikel, vergroot het inzetten van coaches niet het aantal transplantaties. Dat is namelijk vooral afhankelijk van het aantal donornieren dat beschikbaar is. Hooguit zou je kunnen zeggen dat patiënten die sneller door het proces lopen, gezonder zijn als ze een donornier ontvangen, en dat is een verbetering. Als dat het doel is, zou ik zelf geen coaches inzetten, maar de oplossing vooral zoeken in het versnellen van elk van de stappen van het proces.

sterren Gepubliceerd: donderdag 30-08-2018
Bron: Clinical Journal of the ASN | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Frank Kuipers, vollenhove
    12-09-2018 17:55

    ik denk dat er wel significante winst is te behalen door beweging in zo'n traject op te nemen. Ondanks de ongetwijfeld overhandigde goede adviezen, wordt zelfstandig bewegen door veel patiënten niet of nauwelijks gedaan. Een coach kan ook een rol als beweegtrainer hebben. Door structurele beweging kan conditie winst worden bereikt.




Verschillen binnen VS in acceptatie donornieren

In de Verenigde Staten blijken nieren van overleden donoren relatief vaak te worden afgedankt als ze als minder ideaal materiaal voor transplantatie worden gezien, terwijl met deze donornieren patiënten hadden kunnen worden gered. Uit Amerikaans onderzoek blijkt nu dat er grote variatie is in de hoeveelheid donornieren die transplantatiecentra afkeuren, en dat centra die donornieren minder snel afkeuren, uiteindelijk nierpatiënten sneller transplanteren.

In Amerika overlijden jaarlijks ongeveer 5.000 patiënten die op de wachtlijst voor een donornier (van een overleden donor) staan. Jaarlijks worden ook ongeveer 3.500 donornieren van overleden donoren afgedankt, omdat ze niet helemaal geschikt zijn voor transplantatie. Deze nieren zijn bijvoorbeeld van een donor ouder dan 70, of van een donor met hepatitis C, waardoor het risico dat er wat mee mis gaat hoger is dan bij donornieren die uitermate geschikt zijn voor transplantatie. Het wrange is natuurlijk, dat deze 3.500 donornieren in theorie nog goed hadden kunnen worden ingezet om een deel van de 5.000 patiënten te redden.

Lees meer »

Hiv-donornieren functioneren boven verwachting »

Relatief veel Zuid-Afrikaanse Hiv-patiënten die een donornier hadden ontvangen van een overleden Hiv-patiënt waren vijf jaar na de transplantatie nog in leven, en ook hun donornier was niet afgestoten. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd in Zuid-Afrika, waar men ongeveer tien jaar geleden begon met het transplanteren van nieren van Hiv-patiënten naar andere Hiv-patiënten.

Lees meer »

Amerikaanse onderzoekers leiden afweer ontvanger om de tuin »

Ontvangers van donororganen moeten de rest van hun leven medicijnen slikken die hun immuunsysteem onderdrukken, omdat het lichaamsvreemde orgaan anders wordt afgestoten. Het langdurig onderdrukken van het immuunsysteem brengt echter wel een verhoogd risico op infecties en sommige vormen van kanker met zich mee, en daarnaast slaagt het immuunsysteem er na verloop van jaren vaak toch in om het donororgaan af te stoten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier