Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Have we got a match?

Door Brenda de Coninck 

‘Dát is goed nieuws! Nee… dat moet je haar zelf vertellen’ zegt mijn tante in Hamilton, Canada, terwijl ze de trap afloopt naar de kelder, waar een tweede woning onder de grond huist. ‘Volgens mij is ze al onder de douche vandaan.’ Ze komt met een niet te verhullen glimlach de slaapkamer binnenlopen en steekt haar hand uit met daarin de telefoon. Eindelijk: dit is het bericht waar ik al vier dagen op wacht. ‘Sta je of zit je?’ zegt mijn man met ingehouden spanning. Aan de glimlach van mijn tante en de toon van zijn stem, vermoed ik dat er goed nieuws op komst is. ‘Ga maar even zitten’ zegt hij als hij hoort dat ik sta. Als ik braaf op het bed plaatsneem, kan hij het niet meer voor zich houden. ‘We hebben een match!’ zegt hij uitgelaten. ‘Meteen de eerste keer al!’

Mijn tante loopt discreet weg als ze de uitdrukking op mijn gezicht ziet. Ik ben blij en tegelijkertijd een beetje verdoofd, alsof het niet tot mij doordringt. ‘Ik werd om 13:00 uur gebeld door Victoria’ gaat mijn man verder. ‘Ze zei: het heeft lang geduurd, maar ik kom met goed nieuws: er is een match.’ Ik hoor de emotie in zijn stem terwijl hij de details van het gesprek verder uiteenzet. ‘Victoria zei dat de uitslag van de kruisproef tussen de 6 en 8 weken gaat duren omdat er zoveel donoren zijn deze keer. Ze houden waarschijnlijk een slag om de arm, want deze uitslag heeft ook langer geduurd dan de bedoeling was.’

Ik denk terug aan de afgelopen vier dagen. Op 17 januari zit ik met mijn telefoon aan in de klas en krijg bijna een hartverzakking als hij overgaat. Het is mijn man. ‘Dit is nou niet het meest ideale moment om te bellen’ zeg ik naar adem happend. ‘Ja sorry, maar ik moest je even hebben’ is zijn verontschuldigende antwoord. Op 18 januari vlieg ik voor 6 dagen naar Toronto om mijn tante te verrassen die 80 wordt. ‘Nou ja, Mam: als je landt op Toronto Airport, dan weet je het in ieder geval’ zegt mijn oudste geruststellend, aangezien de belofte van het ziekenhuis is: je hoort de uitslag op 17 of uiterlijk 18 januari. Als ik na het landen verwachtingsvol mijn telefoon aandoe, zakt mijn hart echter in mijn schoenen als ik in de groepsapp lees: ‘Nog steeds geen nieuws uit Groningen… Ik heb een email gestuurd met de vraag of ze mij morgen mobiel willen bellen als ze nieuws hebben.’ Maar ook op 19 januari horen we niets, tot verdriet en ergernis van mijn naasten.

Ik besluit de uitslag van mij af te zetten en te genieten van alle uitstapjes en bijeenkomsten. De aankomende festiviteiten rondom de 80e verjaardag van mijn tante helpen mij daarbij. Eigenlijk voelt het ook wel lekker zo, om te doen alsof de commotie in Nederland niet bestaat. Dat stopt het nerveuze gekriebel vanbinnen. ‘We merken het wel’ zeg ik tegen mezelf als Nederland af en toe mijn gedachten binnenloopt en laat het dan los, tot de ochtend waarop mijn tante jarig is en mijn man belt.

‘Hoe voel je je?’ vraagt mijn echtgenoot. ‘Tja….dit is geweldig nieuws natuurlijk’ zeg ik blij, ‘maar ik durf nog niet 100% blij te zijn. De kruisproef kan nog steeds roet in het eten gooien. Eigenlijk weten we pas over 6 tot 8 weken of het écht doorgaat.’ ‘Dat is waar’ is zijn reactie. ‘Maar als je nu ‘nee’ had gehoord, was je bijna een half jaar verder geweest voordat de uitslag van een tweede ronde definitief zou zijn. Dus is dit een mooie stap in de goede richting.’ Hij klinkt vaderlijk. ‘Daar heb jij weer gelijk in’ zeg ik, maar vanbinnen voelt het als een pingpong wedstrijd: het ene moment ben ik in de wolken, het andere moment verdoofd. Die kruisproef… waarom doen ze die er nou niet meteen achteraan, vraag ik mij af. Waarom moeten we nu opnieuw - 6 tot 8 weken - wachten? Kan dat nou niet anders?

‘De uitslag komt binnen op uw verjaardag!’ roep ik uitgelaten als in Nederland de hoorn op de haak wordt gelegd en mijn tante weer de slaapkamer inloopt. Ik pak haar bij haar schouders en feliciteer haar met een zoen en een knuffel. ‘Táchtig jaar!’ zeg ik met bewondering in mijn stem. Ze kijkt mij aan en slaat haar handen voor haar mond. ‘Isn’t that ameeeezing?!’ klinkt het tussen haar vingers door. ‘It all comes together now, doesn't it?’ Haar blik rust op mij. ‘Inderdaad tante, maar vandaag is het uw dag, uw feestje.’ ‘Oh well, we hebben gewoon nóg iets om te vieren’ is haar laconieke antwoord.

Om 11:00 uur worden we opgehaald door haar dochter en haar gezin en rijden we naar een prachtig hotel in een Victoriaans stadje nabij de Niagara-watervallen. Daar wacht een druk verjaardagsprogramma. Onderweg in de auto vraagt mijn nichtje mij de oren van het hoofd over het hoe, waar en wanneer van de volgende stappen. Ik vind het lief dat ze zo geïnteresseerd is, en tegelijkertijd ben ik bijna geneigd om van onderwerp te veranderen, want het voelt alsof ik met het vertellen over wat er staat te gebeuren de goden ‘verzoek’. Alsof mijn hoopvolle verwachtingen daardoor over 6 tot 8 weken de grond in zullen worden geboord, en ik weet niet of ik er snel bovenop zal komen als het toch een ‘nee’ wordt.

‘Positive thinking Brenda’ zegt mijn tante een beetje streng als ze hoort over de kruisproef. En ik snap wat ze bedoelt, wat mijn man bedoelt en wat alle andere mensen bedoelen als ze mij een hart onder de riem willen steken. Het is inderdaad een geweldige stap voorwaarts dat er een nier voor mij gevonden is. Het is bemoedigend en ik ben dankbaar, heel dankbaar. Er is een grote kloof overwonnen. Maar toch...

Als de volgende maar geen ravijn is.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 27-01-2017 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Marjolein Bos, Amstelveen
    29-01-2017 11:56

    Lieve Brenda, stap 1 is gezet! Ik duim gewoon verder zodat de kruisproef ook het gewenste resultaat oplevert. Ben superblij voor jullie.

  • Vis Annette , Almere
    27-01-2017 18:22

    Fingers crossed.




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »


Have we got a match?





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier