Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Goede dingen zijn niet altijd meetbaar, slechte vaak wel

Door Brenda de Coninck 

Ik twijfel als ik hem aan de lijn heb. Hij heeft op de televisie een programma gezien waarin een patiënt binnen één sessie hypnotherapie afkwam van zijn spierziekte. Dat wil hij wel. Of ik dat ook kan? 'Toveren staat niet op mijn CV,' zegt mijn man regelmatig als een patiënt al te hooggespannen verwachtingen heeft van hypnotherapie. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat de geest veel invloed heeft op het lichaam en lichamelijke klachten kunnen afnemen na het verwerken van psychische trauma’s, ben ik toch wat huiverig om met hem aan de slag te gaan. Kan ik zijn verwachtingen waarmaken? 'Toveren' staat namelijk óók niet op mijn CV.

Hij komt op de afgesproken tijd vrolijk binnen in onze praktijk: ik heb meteen een klik met hem. Hij laat zich geduldig koffie inschenken en kijkt mij na een paar slokken verwachtingsvol aan. Na een 'hoe is het nu met je' en 'waar wil je naartoe?' stel ik vragen over vroeger. En dan komen de emoties. Hij heeft tien jaar geleden een dierbare broer verloren. Zijn ogen schieten vol en hij excuseert zich daarvoor. 'Je zou denken: daar ben je na tien jaar toch wel overheen? Maar ik kan niet over hem praten zonder te huilen,' en hij pakt een tissue uit de box die naast hem staat. 

Na anderhalf uur werken, kijkt hij mij verwonderd aan. 'Als je nu zo eens aan je broer denkt, hoe is dat dan voor je?' vraag ik zacht en kijk naar zijn non-verbale reactie. Zijn ogen blijven droog. 'Ik weet niet wat het is, maar het voelt anders, makkelijker,' zegt hij, terwijl hij voor zich uit staart. 'Ja,' knik ik. Want ik heb het al gezien. In onze beroepsgroep weten we: het lichaam spreekt eerst. En opnieuw verwonder ik mij over de kracht van het onbewuste. Ik ben benieuwd wat dit voor hem gaat betekenen.

Na een week komt hij terug. Ik krijg een stevige hand en een gulle lach. 'Het is bijzonder wat hier is gebeurd,' begint hij. 'Toen ik de vorige week vertrok, was mijn hoofd leeg. Ik heb bijna de hele week niet meer aan hem gedacht en toen ik dat een keer wel deed, kwamen alleen de mooie momenten in mij op die we samen hebben beleefd. Zonder dat ik verdriet ervaarde.' 'Hoe is het met je spierkrampen?' vraag ik. Hij draait zijn hoofd naar mij toe en zegt verrast: 'Nu je het zegt: daar heb ik veel minder last van gehad de afgelopen week.' En hij kijkt mij aan alsof ik daar verantwoordelijk voor ben. Hi, hi…..kan ik dan toch een beetje Toveren? Nee hoor. Ik heb alleen de luxe om tijd te kunnen besteden aan mijn patiënten. Anderhalf uur per sessie. Zodat gevoelens de rust krijgen om te worden gevoeld. En verwerkt. 

Als hij de praktijk verlaat, denk ik aan de manier waarop de gezondheidszorg vorm heeft gekregen onder dit kabinet. Menno Oosterhoff - psychiater - heeft het in een blog treffend verwoord. Enkele passages: 'Wat ik verhul te vertellen is hoe weinig mijn dagvulling nog echt bestaat uit mensen proberen beter te maken.' Hij somt vervolgens op waar hij mee bezig moet zijn om de zorgverzekeraars tevreden te stellen: verplichte kwaliteitsvisitaties, trainingen t.b.v. audits en eindeloze bijeenkomsten om zorgpaden te beschrijven. Hij vertelt over 'vergaderingen die zelden over een behandelinhoudelijk onderwerp gaan, maar altijd over vorm en controle en meten en cijfers, die met werkelijke kwaliteit niks te maken hebben.'
En hij bekent: 'Dat als ik nog wel een patiënt behandel, meer dan de helft van de tijd opgaat aan onzinnige administratie, lijstjes afvinken, checklijstjes doorlopen, of onnodige vragenlijsten afnemen.' Dat hij 'om de gedeclareerde tijd te verantwoorden, geacht wordt in het patiëntendossier vanzelfsprekendheden op te schrijven, zoals: dossier gelezen, gebeld maar geen gehoor, brief gedicteerd'.

'De hele ggz besteedt ontzettend veel tijd en moeite aan het aanleveren van (ROM-)gegevens aan een stichting die zegt daarmee de kwaliteit te gaan vergelijken, terwijl alle zes kernhoogleraren psychiatrie daar de vloer mee hebben aangeveegd. Maar we doen het toch.' En dan lees ik iets dat mij raakt: 'Veel goede dingen die niet meetbaar zijn, hebben plaats moeten maken voor slechte dingen die wel meetbaar zijn.' Zijn conclusie: 'Wat heeft ons werk nog met geneeskunde te maken? Vaak beschamend weinig.'

Ik staar uit het raam na het lezen van zijn woorden. Wij complementair therapeuten hebben het al moeilijk met zorgverzekeraars en mopperen om de steeds maar nijpender wordende vergoedingen, maar dit is 'moeilijk' in overtreffende trap. Daar ben je toch geen psychiater voor geworden?

Mijn hemel. Wanneer leren we een keer dat veel goede dingen niet meetbaar zijn?  Dat intermenselijk contact, de tijd kunnen nemen voor een patiënt, een bodem legt voor genezing?  

Zucht… wat mij betreft is de bodem met dit kabinet wel zo zachtjesaan bereikt. 

sterren Gepubliceerd: vrijdag 20-03-2015 | Reacties (5)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • René Bolhuis, Almere
    26-03-2015 06:00

    Dank je wel collega,
    Recht uit m'n hart :-)

  • Gertie Smeets, Zwolle
    25-03-2015 14:18

    Wat een rake woorden, die citaten van de psychiater. Ook in de AGZ is de verhouding tussen directe patientenzorg en (onzinnige) administratie zoek geraakt. De huidige gedigitaliseerde werkwijze lijkt zijn doel voorbij te schieten.

  • Diana Vergouwen, Hoofddorp
    23-03-2015 14:41

    Duidelijk. Ik heb je artikel gedeeld op LinkedIn.

  • Christa, Hoogerheide
    23-03-2015 12:38

    Hoi Brenda,
    Mooi dat er ook mensen in het alternatief therapieën zulke goede resultaten hebben.
    Zelf ben ik niergetransplaanteerd en heb hele bijzonder goede ervaringen in het alternatieve circuit.
    Zonder deze behandelingen zou ik deze reactie hoogst waarschijnlijk niet meer verteld kunnen hebben.
    Met vriendelijke groet, christa

  • g.h.nansink, amsterdam
    21-03-2015 11:13

    Het is mooi dat je de besproken cliënt zo hebt kunnen helpen,misschien is het wat het kabinet betreft goed om deze ook eens bij je op de bank te krijgen, niet allemaal tegelijk natuurlijk.

    Groet Fer.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Goede dingen zijn niet altijd meetbaar, slechte vaak wel





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier