Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Gepersonaliseerde screening en behandeling

Door Brenda de Coninck 

Hessel Peters-Sengers, postdoc-onderzoeker bij het Amsterdam UMC en een van de sprekers tijdens de Wetenschapsdag 2018, vertelde tijdens de workshop ‘Personalized screening en behandeling’ hoe Big Data binnen de zorg toeneemt. ‘De hoeveelheid data die opgeslagen wordt, groeit exponentieel. Deze data bevat een schat aan informatie voor o.a. wetenschappelijk onderzoek. Wat zouden we willen weten? Welke informatie is nuttig om te vergaren?’ legde hij zijn toehoorders voor. ‘Kunnen we met een zo groot mogelijk bulk aan informatie bijvoorbeeld transplantaatfalen op voorhand voorspellen?’

‘Medische risicofactoren op voorhand inschatten is belangrijk’ zo stelt de onderzoeker ‘zodat je kunt interveniëren. Daarvoor is het nodig dat systemen op elkaar worden afgestemd. Automatische informatie koppelen vergroot de diversiteit van data en daarmee de precisie waarmee we voorspellingen kunnen doen.’ Hessel laat slides zien waarop vier verschillende modellen staan afgebeeld, met elk hun eigen informatiebron/database. Het loopt van leeftijd, geslacht en andere medische karakteristieken ten tijde van transplantatie, naar modellen die additioneel ook opleiding, inkomen en het hebben van een relatie laten zien. Het laatste model includeert ook nog de notities van artsen. Hoe meer modellen samen worden gevoegd, hoe beter transplantaatfalen kan worden voorspeld. Dat laat een recent onderzoek zien (Srinivas, T.R. (2017) Big data, predictive analytics, and quality Improvement in kidney transplantation: a proof of concept. AJT).

Grote bedrijven zoals Google en Watson (IBM) suggereren met nieuwe datatechnieken de nabije toekomst te veranderen in de besluitvorming van behandeling, die zelfs accurater is dan de kennis van artsen. Maar een hogere accuraatheid wil niet zeggen dat automatisch het gedrag van de arts/patiënt zal veranderen. Is Big Data wellicht een hype? Zal dit nieuwe model voor transplantaatfalen het gedrag van de arts/patiënt veranderen? En zijn alle data wel betrouwbaar? Wat als deze onjuist is door commerciële belangen? Hoe transparant is de informatie?

Hij toont vervolgens op het scherm een protocol dat in zijn ziekenhuis wordt gehanteerd om de nierfunctie van transplantatiepatiënten te volgen. Die is voor iedereen hetzelfde en gebaseerd op een ‘one size fits all’. Er is vooralsnog geen verschil te zien in de momenten waarop patiënten naar het ziekenhuis komen, hoewel hun uitslagen van de nierfunctie niet precies dezelfde zullen zijn. Hessel vraag zich af: is het mogelijk om het ‘one size fits all’ protocol te personaliseren?

Hessel vertelt enthousiast over zijn onderzoek naar biomarkers die gevonden worden in het bloedserum en in het eiwit in de urine, om erachter te komen of een model dat de medische geschiedenis van de patiënt in acht neemt kan leiden tot een gepersonaliseerde screening van transplantatiepatienten. Hij heeft hiervoor eerst een simulatiestudie opgezet en selecteerde daarvoor - random - 50 patienten die danwel het ‘normale’ screeningsprotocol volgen, danwel het gepersonaliseerde screeningsprotocol. Wat is het verschil tussen een gefixeerd en gepersonaliseerd protocol? Het antwoord is duidelijk: het gepersonaliseerde model leidt tot een enorme reductie in het aantal bezoeken (tot wel 50%, wat gepaard gaat met een kostenbesparing tot € 14.500.000 in Nederland). Het model moet nog geoptimaliseerd worden, gevalideerd in een ander ziekenhuis, en uiteindelijk zal een dergelijk protocol moeten worden getest in de praktijk in een gerandomiseerde gecontroleerd onderzoek.

De onderzoeker sluit zijn betoog af door op te merken dat patiënten niet alle symptomen delen met hun artsen omdat dit niet altijd gemakkelijk is of vanzelfsprekend. Hoe beïnvloedt dat de uitkomsten van onderzoek, als niet alle relevante informatie op tafel komt? Een uur bleek te kort om alle vragen te beantwoorden. Wat dat betreft waren de toehoorder even enthousiast als de onderzoeker.

sterren Gepubliceerd: donderdag 18-10-2018 | Nog geen reacties




Megaboete voor dood dialysepatiŽnten

Volgens persbureau Reuters heeft de Amerikaanse dialysegigant Davita een schikking getroffen met families van drie overleden dialysepatiënten. De families schikten voor 25,5 miljoen dollar. De oorspronkelijke eis was 383,5 miljoen. Volgens de aanklacht stierven de patiënten kort na dialysebehandelingen in de klinieken van het Amerikaanse bedrijf. Deze schikking voorkomt een hoger beroep.

DaVita werd ervan beschuldigd GranuFlo dialysevloeistof in haar klinieken te hebben gebruikt, ondanks waarschuwingen dat dit ernstig letsel of de dood tot gevolg zou kunnen hebben. Waarschijnlijk resulteerde dit in de dood van Irma Menchaca, Gary Gene Saldana en Deborah Hardin. Fresenius, dat GranuFlo produceerde is in 2011 gaan waarschuwen voor de soms dodelijke bijwerkingen de hemodialysevloeistof zoals hartritmestoornissen of fibrillaties in het hart tot aan plotselinge hartstilstand en overlijden. DaVita bleef het middel daarna nog gebruiken.

De families van de slachtoffers huurden advocatenkantoren in die stelden dat DaVita GranuFlo, gemaakt door de grootste dialyseaanbieder, Fresenius Medical Care niet had mogen gebruiken. Sommigen suggereren zelfs dat DaVita Inc. de behandeling in alle 2000 dialysecentra in de Verenigde Staten bleef toepassen ondanks onder meer een intern rapport van Fresenius waarin werd vastgesteld dat het gebruik van GranuFlo zou kunnen leiden tot een dramatische toename van hartstilstand tijdens het dialyseproces.

Plasmiddel verhoogt risico op huidkanker »

Mensen die langdurig hydrochloorthiazide slikken worden gevoeliger voor UV-straling en lopen daardoor een verhoogd risico op huidkanker, meldt het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG). Hydrochloorthiazide is een diureticum, een plasmiddel. Uit Deens onderzoek blijkt nu dat vooral mensen met een lichte huid gevoeliger worden voor UV-straling als ze het jaren achtereen slikken. Daardoor neemt het risico op basaalcelcarcinoom, en vooral op plaveiselcelcarcinoom, toe.

Lees meer »

Oprecht medeleven »

Daar gaan we dan. Ik moet er eerst voor zorgen dat ik haar in de auto krijg. De overstap van de rolstoel naar de voorbank is al een onderneming op zich. Ze heeft bijna geen kracht meer in haar spieren en houdt de deur en het dak van de auto vast als steun- en leunpunt. ‘Ik vind het gewoon eng om je moeder zo te zien stunten. Op een dag gaat het mis en valt ze naast de auto’ had mijn man een keer gezegd toen ze met een plof op de voorstoel terechtkwam. En ook nu zie ik haar dat doen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier