Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Gelukkig weer een lichtje in de verte

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het is met recht een ontspannen en genezende retraite. In deze, ons al jaren bekende, omgeving voelen wij ons zo vrij als de zeemeeuwen in de lucht. Dagelijkse wandelingen over de boulevards van St. Clair, Le Lavandou of Bormes les Mimosas zijn vaste prik en werpen zichtbaar hun vruchten af. We hebben inmiddels ons eigen cafeetje aan de haven gevonden en worden daar met een Franse handdruk verwelkomd! En als het niet te hard waait liggen we op ons terras de stapels boeken en tijdschriften weg te lezen. Gelukkig verlopen de dialyses in Hyères vlekkeloos, zij het dat het verschil tussen avond- en nachtdialyse goed merkbaar is. Hierover en over zijn contacten met mededialyserenden zal Ad verslag doen.

Wij hebben deze weken ook gemerkt dat niet alleen wij van slag zijn. Het weer laat zich namelijk van een ongekend onrustige kant zien. Zonnige warme dagen worden afgewisseld door dagen met storm en striemende regen waarbij de temperatuur plotseling met 10 graden daalt. Dan blijken wij in hart en nieren nog steeds echte Nederlanders: regenjacks aan, capuchon op en lopen ... door weer en wind langs een bulderende Mediterranée. Voor ons een heel nieuwe belevenis en zelfs een uitdaging die bij thuiskomst beloond wordt met een gezond rozig gevoel en uiteraard een verwarmend drankje!!

Alsof deze ervaring niet nostalgisch genoeg is vertelt Sylvain ons op een dag dat het duikteam van de Koninklijke Landmacht hier een aantal dagen zijn tenten komt opslaan! 's Avonds zullen vier kaderleden met chauffeur arriveren om het programma voor te bereiden. Een groep van vijfentwintig soldaten en instructeurs volgt over enkele dagen. De jongelui, die in Nederland in het zwembad de duikbeginselen reeds hebben geleerd, moeten hier in volle zee tot een diepte van twintig meter duiken om hun brevet te halen. Sylvain lacht veelbelovend: 'Ieder jaar in januari en maart komt er een nieuwe groep. Ze huren dan het hele hotel af. Het zal weer 'een geweldig feest' worden. Bereid jullie maar voor op enkele onrustige nachten, want de jongens worden na de lessen vrij gelaten om de Côte d'Azur te verkennen.' Onze eerste gedachte is 'daar gaat onze rust', maar we zijn natuurlijk ook benieuwd hoe deze militaire oefening zich voor onze neus zal ontrollen.

Vanaf het eerste moment zit de Nederlandse stemming er goed in. De militaire viertonner rijdt voor en met man en macht worden een rubber opblaasboot type Zodiac, jerrycans benzine, veel zuurstofflessen, wetsuits en zwemvliezen in de loodsen van de duikschool beneden het hotel opgeborgen. Dan volgt de eerste briefing. Nota bene op het terras voor onze kamer, dus wij zitten eerste rang. Vanmorgen moeten de jongens een schriftelijk theorie-examen afleggen, waarna de hele groep 's middags naar een baai verderop wordt gebracht voor de eerste duik tot zes meter. De zee is daar wat rustiger en zo'n eerste keer blijkt voor de jonge knapen toch best spannend. Het mag daarom, om de moed erin te houden, niet meteen tegenvallen. De adjudant nodigt ons uit om mee te gaan kijken en een van de instructeurs gaat nog een stapje verder door te vragen of ik ook een duikje wil wagen!! Dat laatste lijkt mij geen goed idee, maar kijken naar de duikactiviteiten... heel graag!!

Het programma voor de volgende dagen is min of meer hetzelfde. Af en toe valt er een jongen uit omdat hij 'zijn oren niet kan klaren'. Hij moet dan een tijdje in het hotel boven een warm stoombad hangen. Dat is balen want er moet zes keer gedoken worden om het brevet in de wacht te slepen.

Uiteindelijk is dat alle jongens gelukt en kan het welverdiende afscheidsfeest beginnen. Na een uurtje karaoke vinden Ad en ik het welletjes en zoeken ons bed op. Oordoppen in en proberen te slapen. Af en toe horen we buiten nog een bierflesje van de tafel vallen en wordt er luidruchtig met de muziek(?) meegezongen. Maar wij waren inmiddels zo één met de groep dat het ons geenszins stoorde. Met een vrolijke lach en militaire groet zwaaien we ze de volgende morgen uit. Blij dat we niet mee hoeven, want Noord-Frankrijk zit dichtgesneeuwd en ook in Nederland is de winter nog niet geweken.

Een lekker gevoel dat wij hier nog een poosje kunnen blijven. Het terras is weer voor ons, dus we zetten de parasol op en beginnen in alle rust aan ons ontbijt. Het was een leuke onderbreking die gelukkig slechts vier dagen duurde en geen vier weken!

Terugkijkend op deze lange onbezorgde vakantie hebben we ons weer eens te meer gerealiseerd hoe dubbel ons leven is. Mede dankzij de steun van zorgzame mensen en lieve vrienden om ons heen hebben we het fantastisch samen. Maar er zijn vaak momenten dat het ook zo ontzettend zwaar is dat je door je fundamenten dreigt te zakken. En het wordt ook steeds moeilijker, want geen zicht op genezing maar inmiddels wel op een merkbare achteruitgang. Dus reden temeer om de balans goed in de gaten te houden, dat is voor ons beiden van levensbelang. Daarom hebben we elkaar op weg naar huis een belofte gedaan: We gaan onze grenzen nog beter bewaken en Ad zal mij tijdig terugfluiten als ik op hol dreig te slaan. Zo hopen we het licht nog lang brandende te houden!!

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-04-2013 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier