Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Gekooid maar bevoorrecht'

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Afgelopen week bracht ik een bezoek aan onze huisarts. Een rustige, meedenkende en weinig medicijnen voorschrijvende généraliste. Hij vroeg of het maandje St.Clair mij goed gedaan had en of de nachtdialyse Ad al merkbaar voordelen oplevert. Kortom hij was benieuwd naar hoe ons leven zich momenteel ontrolt. Wij spraken nogmaals over mijn niet aflatende pijnen in spieren en pezen. Een aan stress gerelateerde aandoening, die hij nu ook een naam gaf: Fibromyalgie. De hevigheid ervan varieert dagelijks en die onberekenbaarheid vind ik het meest belastend. In de medische wereld wordt er verschillend over gedacht, er bestaat ook geen medicijn tegen, maar ik merk zelf dat het weer en mijn psychische gesteldheid er een belangrijke rol in spelen. Leren accepteren en 'go with the flow', dat is en blijft het advies.

Aan het einde van het consult, er was een half uur voor uitgetrokken, maakte hij een tekening. Een poppetje achter tralies, dat naar buiten kijkt en rondom bomen en bloemen ziet. 'Herkent U dit?' vroeg hij. Ik was perplex en kon alleen maar beamend knikken. 'Uw man is al jaren behoorlijk ziek en beperkt in zijn doen en laten. Ongewild wordt u daardoor ook gekooid. Maar weet wel dat die tralies tevens uw bescherming zijn. U kunt er achter wegkruipen en veel zogenaamde verplichtingen aan u voorbij laten gaan. Anderzijds kunt u de tralies af en toe ook laten zakken als daar behoefte aan is en vooral op momenten dat u daartoe in staat bent!'

Nou, dàt kwam wel even binnen moet ik zeggen. Bij thuiskomst had ik dus een stevig bakje koffie nodig om dit te laten bezinken. Ja, acceptatie, loslaten en er het beste van maken. Na bijna 65 jaar (over)leven heb ik bewezen daar inmiddels wel bedreven in te zijn, maar blijkbaar nog niet genoeg. Gelukkig heeft het leven ook bewezen dat ik steeds op het goede moment het juiste heb gedaan. En dat geeft, helemaal nu wij besloten hebben weer iets los te laten, toch een tevreden en rustig gevoel.

Enkele maanden geleden stelde Ad voor om mijn verjaardag te vieren bij onze Labrador-vriend in zijn Chateau aan de Loire. Willem heeft in zijn kasteeltje twee gites en enkele chambres d'hotes. Op zijn Domaine van zeven hectare vinden we bovendien nog twee Labradors, twee Friese paarden, een wijngaard en een eigen wijnkelder. Dit leek ons hèt moment temeer omdat de opvoeding van Fleurtje ons binnenkort ook behoorlijk in beslag gaat nemen. Maar hoe graag gewild en optimistisch opgepakt, gaandeweg de voorbereiding bleek deze reis toch weer veel van onze energie te vragen. We hadden elkaar in St. Clair beloofd goed onze grenzen in de gaten te houden. Daar moet je je dan ook aan houden wil je niet steeds jezelf op dit punt tegenkomen. Vandaar onze beslissing om dit geplande verjaardagsfeestje van twee weken om te dopen in een 'afscheidsfeestje' van drie weken. Het zal onze laatste 'verre' vakantiereis worden.

Toen we Willem belden om te reserveren nodigde hij ons spontaan uit voor een verjaardagsdiner in de privé-vleugel van zijn Chateau. Dat zal echt een feest worden want we weten uit ervaring dat hij goed kan koken! Wat wij ons in de euforie van dat moment niet realiseerden was het feit dat mijn verjaardag op een vrijdag valt en Ad dan naar de dialyse moet. Gelukkig is dat vlekje inmiddels weggewerkt en is de dialyse naar zaterdag verschoven. Sanne, die op speciaal verzoek van Willem en zijn roedel deze keer mee mag, krijgt bij haar oude hondenvriendjes Rakker en Vicky ongetwijfeld ook de vakantie van haar leven. En om het plaatje helemaal compleet te maken zal de reis ook in stijl verlopen. Cathy en Mike, de dialyse-chauffeurs, zullen ons heen en terug rijden. Zij kunnen, als professionals, de 900 km in één dag overbruggen, zodat het huidige spoelschema van Ad naadloos aansluit op dat van het dialyse-centrum in Chinon.

Vandaag hebben Marie en Jean-Baptiste zich al geïnstalleerd in ons appartement. Zij zorgen dat het huis bewoond en onder toezicht blijft. Achterstallig onderhoud, zoals druppende kranen, piepende deuren en ander ongemak, wordt weggewerkt. En uiteraard gaan ze ook buiten aan de slag, want dat is echt hun passie.

Als u dit leest zijn wij onderweg naar onze laatste 'verre' vakantiebestemming in het romantische Loiredal. Op weg naar een vakantie waarin we bewust en dankbaar afscheid zullen nemen van ons vrije, onbezorgde en reislustige leven. Met al die mooie herinneringen starten we dan ons nieuwe 'seniorenleven' dat zich weliswaar dichter bij huis zal afspelen, maar waarin ons ongetwijfeld nog veel moois te wachten staat. Kijk bijvoorbeeld naar die zwarte puppies op de foto waarvan er binnenkort hier een zal rond huppelen. Heerlijk toch!

Nieuwsgierig naar ons tijdelijk onderkomen? Kijk dan op www.lesberthaisieres.com
Onze ervaringen leest u over enkele weken!

A bientôt
Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 15-06-2013 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Hiske Hofstede, Vollenhove
    15-06-2013 20:35

    Dag Nanny,
    Wat een indrukwekkend verslag weer.Ik wens jullie heel veel plezier,en hoop toch nog een klein beetje,jullie ooit in onze mooie omgeving tegen te komen,en Ad met Carenalis kennis te laten maken,waar jullie je aandeel in hebben geleverd qua vakantie dialyse.




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »


'Gekooid maar bevoorrecht'





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier