Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Geestelijke massage

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Soms zie je het eigen leven even niet meer zo zitten. Maar wij neigen desondanks niet naar beëindigen of laten beëindigen, gelukkig blijven er altijd om- of uitwegen. SERENA heeft mede daarvoor een psychologe in dienst, die wij bovendien al jaren kennen. Ze is terug van even weggeweest, nu verrijkt met een paar kinderen. Hoeveel van mijn medespoelers en hun familieleden haar hulp inroepen is niet gemakkelijk te beantwoorden.

Het schijnt namelijk dat Fransen nogal schichtig doen over hulp aan de inhoud van hun schedel. Mogelijk wordt dit aangemoedigd door de hier nog wel heersende machocultuur: 'mij mankeert niks en ik ben niet gek'. Als ik het wel heb zijn Nederlanders op dit terrein meer losgeweekt. Een groot deel van onze landgenoten schijnt wel eens een beroep te doen op een 'zielenmasseur', en doet dit volgens de statistieken soms regelmatig. Bovendien schijnt de meerderheid daar ook nog ruiterlijk voor uit te komen.

Vanwege allerlei oorzaken, zoals doordrenzende echtscheiding (één op de tien volgens de advocate), onterechte behandeling op het werk, en nu dus handicaps door gezondheid en dergelijke, hebben wij beiden wel enige ervaring met bezoeken aan personen die hebben doorgeleerd voor het bieden van hulp aan de massa 'tussen de oren'. Ik heb in de vorige column al laten doorschemeren dat dialyse na acht jaren weliswaar gesneden koek is, maar toch nooit went. Zolang we de bekende route rijden met de VSL (Véhicule Sanitaire Léger; zeg maar zit-ambulance), werkt zulks meestal verdovend op je denkraam en sukkel je gewoon mee. En ook de verdere behandeling: 'Een boek erbij en ik kom mijn tijd wel door'! 

Maar als we plotseling een andere weg moeten kiezen vanwege een extra passagier, dringt de werkelijkheid weer tot je door: 'Dit moet tot mijn dood, want transplantatie is niet mogelijk'! En het zelfde geldt als ik gezellig met Nanny thuis ben en de VSL belt opeens aan de deur; 'kling-klong'; dan heb ik nog wel eens de neiging om te roepen: 'Ik ga niet'! Dit in het volle besef wat dan het vervolg zal zijn. En zij lijdt als partner net zo onder 'al dat gedoe'.

Alles bij elkaar een goede reden om je eens uit te spreken tegen een deskundige - bovendien uitstekend bekend met alles rond de dialyse - en die kop van je een keertje te laten opschudden. Hierbij speelde deze keer ook wel het feit dat wij beiden - Nanny en ikzelf - min of meer tegelijk op het punt waren aangekomen waarop hulp of aandacht nuttig zou kunnen zijn. Op onze leeftijd begin je daarbij natuurlijk ook te doorgronden dat het leven niet eeuwig is: 'En wat moet de ander dan'? Verhuizen wordt op een gegeven moment bijna ondoenlijk voor de achterblijfster (ik maak uiteraard, vanwege leeftijd en kwaal de meeste kans om mijn geliefde met de 'brokken' te laten zitten). En eigelijk willen wij ook niet weg van deze plek. En zeker niet zolang de huidig hulpen nog blijven inspringen. 

Maar ook die worden ouder helaas; dus hoe lang nog? Wij beseffen heel wel dat de psychologe ook geen definitieve oplossing kan bieden; wel een luisterend oor en af en toe een ter zake doende opmerking. Het gaat naar onze mening in dezen vooral om dat luisterend oor; plus natuurlijk af en toe die rake bijdrage. 

Zo kwamen we dan toch na enige tijd opgelucht en 'bevrijd' weer buiten. En daarbij wacht er dan ook altijd weer de wijde lucht en een aangenaam klimaat. En natuurlijk zingt dan ook mijn belofte door mijn kop: 'Nog minstens twintig jaar'. Belofte maakt schuld. Op weg naar huis valt er uiteraard toch veel te bepraten. En dat alles temidden van de vele vignobles vol mooi blauwende trossen met de 'dauw' van gisten er nog op. Wat je je weer laat verheugen op de nieuwe wijn die opnieuw belooft geweldig te worden. Dit is nog wel even afwachten, maar wordt dit jaar waarschijnlijk vroeg duidelijk. 

De blijde bevestiging hoort u van mij te zijner tijd zeker. En een bijbehorende fase is dan vervolgens het roodkleuren van de 'geleegde' wijnstokken. Het leven hier heeft beslist ook zeer veel aangename kanten. En dan beseffen we weer waarom we hier ooit naartoe zijn getrokken. En waarom we niet weg willen hier; want de problemen 'daar' zullen gelijk zijn aan de problemen hier.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-09-2014 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier