Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Enchanté, leven met dialyse in de Provence

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik sta onder de douche, altijd een goed moment om verleden, heden en toekomst de revue te laten passeren. Mijn douche-sessies zijn daarom, milieutechnisch gezien, eigenlijk te lang. Maar wèl lekker voor mijn spieren die dankzij de oefeningen soepeler, maar nog steeds pijnlijk zijn, want in het zwembad wordt hard gewerkt! Ik mijmer wat na over de afgelopen hectische week waarin ONS BOEK werd gelanceerd. Dat was voor Ad en mij, als columnisten/auteurs, maar ook voor NierNieuws, als uitgever, een gedenkwaardige gebeurtenis.

Maar mijn gedachten gaan zelfs nog verder terug. Naar het moment dat Ad en ik ongeveer tien jaar geleden 'toevallig' langs het Dialysecentrum reden, dat toen nog in Figanières gehuisvest was. Een fris, helder wit gebouw in de bossen, met een groot gazon en terras aan de voorzijde. Met recht een gastvrije uitstraling.

Ik dacht toen, als Ad ooit aan de dialyse moet vind ik het nog niet zo'n beroerde plek om hier een paar uur te moeten vertoeven. Ik rij hem er heen, ga op het terras in het zonnetje zitten lezen en na de behandeling rijden wij samen weer terug en gaan gezellig onderweg iets eten. Bedenk wel, we praten over 35 km heen en 35 km terug. En bedenk ook dat er toen nog helemaal geen sprake was van slechte nieren!! Ja, wel van blaas- en prostaatkanker, dus hij zat in de buurt. Maar in 2006 werden wij toch met de dialyserealiteit geconfronteerd en bleek al snel dat bovenstaande voorstelling totaal uit de lucht was gegrepen. Voorgevoelens zijn mij overigens niet vreemd, maar ik heb deze gedachte achteraf altijd wel héél frappant gevonden.

Wat ik echter nooit heb kunnen voorzien is dat de viering van mijn 60e verjaardag in 2008, de grote mediabelangstelling daarna en het daaruit voortvloeiende contact met NierNieuws, uiteindelijk zouden uitmonden in een boek op mijn/onze naam. Het is een bijzondere ervaring dat bekenden en onbekenden massaal jouw boek bestellen, dat er recensies worden gepubliceerd en erover gebeld, gemaild en getwitterd wordt.

Afgelopen zondag mochten wij onze vrienden uit Le Lavandou het eerste in Frankrijk verkochte exemplaar overhandigen. Zij stonden aan de wieg van ons Franse avontuur en hebben dus alle hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Fijn dat ze juist in deze periode hier op vakantie waren. Enkele dagen later kochten Jean-Baptiste en Marie een exemplaar. "Kennen jullie dan iemand die het kan lezen?"  vroeg ik nieuwsgierig. Glimmend van trots meldden ze dat het voor henzelf was: "Nu kunnen we iedereen laten zien dat wij bij Bekende Nederlanders werken!" Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: het zijn schatten! En sinds vanmiddag ligt er ook een exemplaar in het Restaurant 'Les délices de Taradeau' van Natasha en Marie. In een ambiance amicale kunnen zowel dorpelingen als (Nederlandse) toeristen hier genieten van een repas fait à la maison èn een boek kopen

Lieve Ad, gefeliciteerd met je auteursschap! Een beetje wrang, maar zonder jou was dit boek er nooit gekomen! In ons leven èn in ons boek draait het namelijk om zieke nieren en hemodialyse. Gelukkig hebben we wèl bereikt dat het niet de hoofdrol is gaan spelen in ons 'Leven als God in Frankrijk'.

Jeroen en Merel, jullie ook van harte gefeliciteerd met dit resultaat! Bedankt voor jullie initiatief en correctiewerk, maar vooral voor het vertrouwen dat jullie in ons hebben gesteld!

A bientôt, bij de tweede druk!!

Nanny 
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 12-05-2012 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier