Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

En toen ging het licht uit

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Toen Ad en ik begin februari in St. Clair waren om weer wat bij te tanken na zijn laatste operatie, moesten wij tot onze schrik constateren dat onze vermoeidheid niet meer met 'een weekendje aan zee' kon worden weggewerkt. De operatie in november vorig jaar, de daaropvolgende veranderingen door en aanpassingen aan de nachtdialyse, het moeilijke slapen en de operatie eind januari met de dreiging van een katheter in zijn hals, waren een aaneenschakeling van stress zonder veel rustmomenten. En dan vergeet ik voor het gemak maar even de revalidatieperiode na mijn heupfractuur, met veel pijn en te weinig mobiliteit.

Bovendien, en dat was wel weer erg leuk, werden we deze maanden ook door verschillende tijdschriften benaderd voor interviews, artikelen en columns naar aanleiding van ons boek 'Enchanté, leven met dialyse in de Provence'. Met name de verzoeken van het Dialysecentrum SERENA en de Franse Nierstichting waren een hele eer en vooral een uitdaging. Wij vertaalden de drie NierNieuws-columns over de nachtdialyse en schreven een vakantiepromo om bij ons te komen logeren en in Draguignan te dialyseren. Een behoorlijke klus, maar onze werkstukken liggen nu bij de Franse redacteuren die ze zullen screenen alvorens ze gepubliceerd worden.

Maar, hoe leuk ook, achteraf bleek het al met al toch iets teveel van het goede. Ik kreeg plotseling hevige duizelingen en evenwichtsstoornissen en werd per direct gedwongen 'alles los te laten' en niet meer te denken, te handelen, te organiseren en te redderen.

Hèt moment om rigoureus in te grijpen. Wellicht een tijdje weggaan uit de 'verziekte' omgeving? Alles achter laten en je begeven onder 'vreemde' mensen die je niet, hoe goed bedoeld ook, steeds vragen hoe het gaat. Als ik met Sanne wandel of boodschappen doe in het dorp kom ik gegarandeerd iemand tegen die vraagt naar de gezondheid van Ad. Begrijpelijk, maar ik had ineens het gevoel dat mijn leven alleen nog bestond uit Ad naar het ziekenhuis brengen, hem daar bezoeken, hem weer ophalen en daarna verzorgen, familie en vrienden informeren over de stand van zaken en maar weer afspraken afzeggen/verzetten in verband met de ontstane situatie. Daarbij kwamen ook nog ons beider bezoeken aan specialisten, laboratoria, radiologie, fysiotherapie en verwarmd (oefen)-zwembad. Hoezo met pensioen, doen waar je zin in hebt, geen volle agenda meer!? Alles overziende waren Ad en ik er snel uit: wij vertrekken voor onbepaalde tijd naar St.Clair.

Terug in Taradeau vroeg Ad om te beginnen aan Nicole, de 'regeltante' in SERENA, om voor maart in Hyères een dialyseplek en transport te regelen. Daarna belde ik Jean-Baptiste en Marie om te vragen of zij op Sanne konden passen. Hun reactie was hartverwarmend: 'Hoeveel maanden willen jullie dat we in Taradeau komen wonen?' Tot slot verraste de hotelbaas in St. Clair ons met de mededeling dat hij in onze 'eigen' kamer met terras en uitzicht op zee een magnetron, waterketel en koffiezetapparaat zou neerzetten zodat we deels selfsupporting zouden zijn. Iedere dag buitenshuis eten is namelijk niet gezond voor Ad (en evenmin voor onze portemonnee). Sylvain weet namelijk als geen ander wat een leven met dialyse inhoudt. Zijn vader dialyseerde ook, maar heeft uiteindelijk de moed opgegeven. Hij vond het mooi geweest, zijn kinderen waren op hun plaats en nog langer doorleven aan de rode draad met alle ongemakken van dien zag hij niet meer zitten. Hij is gestopt en uiteraard overleden.

Sylvain was dus, met dit in zijn achterhoofd, blij toen hij Ad weer zag: 'Wat een plezier jullie te zien! Het is weer gelukt Ad, weer een jaartje ouder!' 'Ja, binnenkort vier ik mijn verjaardag. Jullie komen dan maar een glaasje drinken. We wonen nu zo dicht bij elkaar!'.

En zo begon voor ons het Grote Genieten. Vandaag zit ik zelfs heerlijk in het voorjaarszonnetje deze column te schrijven. We hebben net onze 'conditiewandeling' erop zitten. Al slenterend over de boulevard ontmoetten we twee vrienden die hier, zonder echtgenotes, even een weekendje komen genieten van het goede Franse leven. 'De Rotterdammer', zoals we hem inmiddels noemen, is aan het bijkomen van een burn out en wil zo snel mogelijk uit NL weg. Hij heeft in St.Clair aan de boulevard een groot huis gekocht waarin 4 appartementen komen voor de verhuur. Als wij over onze activiteiten voor NierNieuws vertellen meldt zijn vriend nota bene dat zijn moeder ook jaren gedialyseerd heeft. Ze vragen meteen waar ze ons boek kunnen kopen en aangezien ik altijd een voorraadje in de auto heb liggen kon ik ze meteen van dienst zijn.

Zo zie je maar, eenmaal 'nierziek' altijd 'nierziek', je kunt het niet ontvluchten!! Maar zo'n confrontatie heb ik toch liever dan die waarover ik in het begin van deze column schreef. We zullen 'de Rotterdammer' nog vaak tegenkomen, want ook voor hem geldt: 'leef met de dag en geniet van de rust die de zee je hier gratis aanreikt'.

Dat gaan we zeker doen, alhoewel rust... ?

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 23-03-2013 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Roos Marquenie, Amersfoort
    25-03-2013 14:31

    Ha Ad en Nanny,
    Het zit jullie ook niet mee maar gelukkig vinden jullie toch ook altijd weer een "oplossing" om het toch nog "leuk" te houden. Ik heb bewondering voor jullie positivisme en doorzettingsvermogen, chapeau! Geniet van de rust en probeer het hoofd zoveel mogelijk leeg te maken om de volgende uitdagingen weer fris tegemoet te zien! X Roos




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier