Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een zondagskind

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik ben een zondagskind en heb alle reden om daar nog steeds in te geloven; daarvoor hoef ik bijvoorbeeld alleen maar af en toe Nanny te zien glimlachen.
Maar de invloed van die zondag uit een rijkelijk ver verleden - meer dan driekwart eeuw geschiedenis - begint toch merkbaar te verwateren: nierfalen en prostaatkanker stonden nooit op mijn verlanglijstje, maar zijn evengoed mijn deel. En verder hapert mijn diafiltratie-machine nog te vaak en moet dan weer worden bijgesteld. 'Le Déluge' laat zich nog steeds gelden. Maar die machine is gelukkig opnieuw terug.

Veertien dagen geleden leek hij op maandagavond hardnekkig te weigeren; en nog wel na een lang en goedgevuld weekend.
Bij zo'n gelegenheid, die overigens beperkt voorkomt, kan ik gewoonlijk wel op clementie rekenen. Na 'aanprikken' gaf de 'arterie', zoals hier de uitgang wordt genoemd, helaas nauwelijks rood in het slangetje: geen doorstroming. Dus werd de canule enigszins opzij bewogen om de hindernis op te heffen.

Niets hielp echter: mijn shunt bleek 'en grève' (staking). Ook pogingen om de 'verstopping' op te heffen met een injectiespuit faalden jammerlijk. Controle met een stethoscoop, zelfs door de nefroloog, gaf nul op het request. Een stenose had het bloedvat compleet afgesloten.

Een dergelijke - destijds nog gedeeltelijke - vernauwing was een week eerder reeds vastgesteld tijdens een Doppler-onderzoek en ik had derhalve op woensdag al een afspraak met de chirurg die ooit de shunt had gemaakt. SERENA kon mij 's avonds slechts onverrichter zake naar huis sturen met de opdracht om de volgende ochtend om half acht present te zijn.
En toen ging alles snel.

Ondanks de 'grèves' die allerwegen in Frankrijk etterden, bleek de chirurg op zijn post en hij gooide zijn werkschema meteen te mijnen behoeve om: we konden komen.

Nanny - mijn lieve trouwe hulp mij ter zijde - reed met gezwinde spoed naar het hospitaal waar men ons al opwachtte.


Al mijn kleren en de schoenen werden geconfisqueerd en verpakt in een plastic zak en aan Nanny toevertrouwd. Mij als noodgeval was nog geen kamer toegewezen en ze zouden dus eens 'nummerloos' zoek kunnen raken.
Alleen een ziekenhuishemd bleef mij over, u weet wel zo'n soutane die je vanachter met drukknoopjes sluit maar van die kant geen privacy biedt. Mijn geliefde mocht me daarom de volgende dag ook weer komen afhalen mét die volle zak. Dat betekende nog wel mooi dat ik 's morgens al naar huis kon en niet pas 's middags.

Aan de operatie zelf heb ik geen herinnering, want toen sliep ik; anders dan vijf jaar geleden toen mijn shunt werd gemaakt: destijds was alleen mijn arm volledig lamgelegd. Maar noodgeval breekt wet.

Eenmaal weer bij mijn wazige positieven, werd ik per ambulance naar SERENA verplaatst: twee-en-een halfuur nooddialyse paste voorlopig in hun schema.

Alles ging voortreffelijk, de shunt leek wel nieuw, ook de volgende woensdagavond toen ik mijn reguliere lange dialyse onderging.
Ik blijf me dus tóch dat zondagskind voelen: de vrees van mijn 'Doppler-dokter' dat de shunt bij volledige afsluiting verloren zou gaan is gelukkig niet bewaarheid.
Daarom vol moed weer:

à la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-11-2010 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier