Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een stukje leeft door na je dood

Door Brenda de Coninck 

'Moira wil zondag nog een keer naar je vader toe. Ik denk dat dat een goed idee is. Dan kunnen we je moeder ook meenemen. Misschien is het wel de laatste keer.' Ik knik. 'Zondag moet ik naar een afspraak die ik niet kan afzeggen. Ik ga maandag. Renée gaat dan waarschijnlijk ook mee. Fijn dat jullie mijn moeder meenemen.'

Mijn vader is al een poos ernstig ziek. Door Alzheimer is hij van een vrolijke Amsterdamse rouwdouwer met een blanke pit, veranderd in een zielig hoopje mens. Hij herkent ons allang niet meer. Zijn ogen staan hol, zijn donker en staren in het niets. Kleding wappert om zijn lichaam. Een luier doet dienst als onderbroek. Sinds hij noodgedwongen naar een instelling moest verhuizen omdat mijn moeder hem na vier jaar niet meer kon verzorgen, is hij ruim 20 kilo afgevallen. Zijn benen lijken op stokjes en hij loopt wankel.

Met mijn moeder gaat het eveneens ronduit slecht. Na 10 maanden aan vreselijke onderzoeken is ze eindelijk gediagnosticeerd. Ze heeft ALS: Amyotrofische Laterale Sclerose, een van de meest ernstige en invaliderende aandoeningen van het zenuwstelsel. De arts met de hondenogen had toch gelijk, hoewel destijds in haar dossier stond dat ze nog geen idee hadden wat ze mankeerde.

Vlak na onze transplantatie werd mijn moeder opgevangen op een crisisafdeling van een groot zorgcentrum bij ons in de buurt. Toen bleek dat haar ziektebeeld zeer progressief was, kreeg ze sneller dan gebruikelijk een appartement toegewezen. In haar oude huis hielpen trouwe vriendinnen met het inpakken van haar spullen en gooiden zij met haar goedkeuring weg wat ze niet meer nodig had, en dat was veel. Op de dag dat ze verhuisde, waren we bij haar in haar nieuwe appartement om alles een plekje te geven. Zwaar tillen was er voor ons niet bij, omdat we nog niet helemaal hersteld waren van de operaties, maar voor de rest waren we van nut.

Als mijn man, dochter en moeder op zondagmiddag in het verzorgingshuis van mijn vader aankomen, ligt hij in zijn kamer in bed. Hoewel hij nog op aarde vertoeft, is het zichtbaar dat hij al met één been in de volgende wereld staat. De spiertonus van zijn gezicht is minimaal. Zijn wangen zijn ingevallen en zijn huid is wit. Het vocht lijkt eruit verdwenen. Ik zit meer dan honderd kilometer bij hen vandaan en krijg niets mee van wat er gebeurt. Mijn jongste dochter - hoewel al jaren volwassen - zingt liedjes aan het bed van opa en mijn man kijkt toe vanaf het voeteneinde. Mijn moeder zit naast het bed en houdt zijn hand vast. Na een poosje gaan mijn man en kind de gang op, om mijn moeder de gelegenheid te geven afscheid te nemen van de man waarmee ze 54 jaar getrouwd is geweest. Later vertelt ze mij wat er in die minuten gebeurde. 'Ik zei tegen hem: het is toch wat hè lieverd. Wie had kunnen bedenken dat het zó zou aflopen. Jij in het ene tehuis en ik in het andere.' Ze had over zijn hand gewreven. Even gingen zijn ogen open en keek hij haar aan, om ze daarna weer te sluiten.

Tijdens een bespreking, ver weg in Brabant, gaat mijn telefoon. Een arts van de zorginstelling waarschuwt mij dat het niet lang meer zal duren alvorens mijn vader zal overlijden. 'Als u nog afscheid wilt nemen, dan raad ik u aan daar niet te lang mee te wachten. We zijn begonnen met het geven van 5 mg morfine, om zijn pijn en onrust te verzachten. Dat gebeurt volgens protocol.' 'Ik begrijp het' zeg ik kalm, terwijl de rest van de mensen om mij heen doorgaat met hun gesprek. De wereld draait gewoon door en dat voelt wonderlijk, want aan de telefoon staat even alles stil.  'Ik weet dat mijn moeder het belangrijk vindt dat mijn vader langer lijden bespaard blijft. Dus als het nodig is dat hij morfine krijgt, dan hebben we daar geen bezwaar tegen.' Eigenlijk een loze toestemming, want het protocol draait al op volle toeren.

De volgende morgen word ik even na 07:30 uur wakker. Ik staar naar de muur tegenover ons bed. Het voelt leeg. Alsof hij de overstap al heeft gemaakt. Ik druk het gevoel meteen weg. Dat beeld je je gewoon in, zeg ik tegen mezelf. Als de telefoon even over 08:00 uur rinkelt, voel ik het. Een emotionele verzorgster vertelt mij dat ze rond 08:00 uur naar hem toe waren gegaan met een spuit morfine en hem levenloos in bed hadden aangetroffen. 'Gecondoleerd met het verlies van uw vader' zegt ze met een snik. 'Dank u wel. Ik merk dat het u ook emotioneert' zeg ik. De verpleging is een zwaar vak. Met mooie momenten, maar ook met momenten als deze. 'Ja’' geeft ze toe. 'Hij was toch een beetje een vriend van mij.'

'Ik ga haar bellen' zeg ik tegen mijn man 'en dan ga ik zo snel mogelijk naar haar toe.' Via de receptie van het verzorgingshuis word ik doorverbonden met de verzorgster die met mijn moeder bezig is. 'Gecondoleerd' zegt ze oprecht. 'Wilt u het haar niet vertellen?' zeg ik snel. 'Dat wil ik graag zelf doen.' Ik hoor hoe de telefoon van eigenaar wisselt en daarna de krakende stem van mijn moeder. 'Hoi Mam' zeg ik en neem een hap lucht. 'Pa is vanmorgen tussen 07:30 en 08:00 uur overleden.' Ik hoor haar een diepe, snelle teug lucht inhaleren, stilte, en dan huilt ze. Snikkend, ondertussen onverstaanbare klanken uitbrengend. De verzorgster is erg lief. 'Ze zag het al aankomen, maar het is nu toch schrikken hè' zegt ze vooral tegen mijn moeder. 'Ik blijf bij haar tot u er bent' zegt ze zorgzaam. 'Ik ben er zo' beloof ik.

Dan volgt een verwarrende, drukke periode. Er moet een crematie worden geregeld en dat heb ik nog nooit gedaan. Mijn jongste dochter reist meteen weer terug uit Groningen en ook onze oudste komt na haar werk meteen naar het appartement van oma. En dan voel ik meer dan ooit de kracht van familie. Er is geen twijfel over het feit dat we nu bij elkaar willen zijn. Ik voel daarin schoonheid, tussen alle ellende door.

En dan is de dag waar we tegenop zien daar. Mijn moeder zit op de eerste plek naast het gangpad en wij ernaast. Als ik naar de kist kijk en dan naar haar, besef ik ineens dat het lichaam van mijn vader is overleden, behalve zijn nier. Die doet zijn werk naast mij, in mijn moeder. Onwerkelijk. Dat hij het gewoon blijft doen.

Dat iets van jouw lichaam, jou overleeft.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 15-09-2018 | Nog geen reacties




NN-TV: Tien jaar NierNieuws

NierNieuws bestaat dit jaar tien jaar. Reden voor een feestje dat we afgelopen vrijdag vierden met talloze belangstellenden voor de Wetenschapsdag in Corpus in Oegstgeest. Voortgevloeid uit een NierNieuws initiatief van ook alweer drie jaar geleden, inmiddels in samenwerking met de NFN, NVN, Nierstichting en de Willem Kolff Stichting. De redactie heeft in de loop van de jaren een flink aantal veranderingen ondergaan, maar het idee is hetzelfde gebleven: onafhankelijke informatie verstrekken aan professionals en patiŽnten over nieren en alles wat daarmee te maken heeft.

Model draagbare kunstnier in 3D gepresenteerd »

Vanmiddag is een model van de draagbare kunstnier gepresenteerd, zoals die er, naar de huidige stand van zaken, uit komt te zien. Dit gebeurde tijdens een jubileumsymposium van de Nierstichting Ė de organisatie bestaat 50 jaar. De Nierstichting kondigt aan dat de grootste technische hobbels nu overwonnen zijn.

Lees meer »

De ene maagbeschermer is de andere niet bij dialysepatiŽnten »

Protonpompremmers zijn medicijnen die gebruikt worden om een maagzweer of refluxklachten te behandelen. Ze behoren tot de meest voorgeschreven medicijnen in Nederland. Uit Amerikaans onderzoek blijkt nu dat hemodialysepatiënten die protonpompremmers hebben geslikt, een hoger risico lopen op een heupfractuur. Protonpompremmers ('Proton Pump Inhibitors', of PPI’s) zijn medicijnen die de aanmaak van maagzuur tegengaan.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier