Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een nieuwe levensfase

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het leven zit vol onzekerheden en onverwachte gebeurtenissen. Dacht ik na een heerlijke vakantie in St.Clair alles in lijf en geest weer op een rijtje te hebben, komt er ineens toch weer die onrust en wanorde! Waarom komen 'de dingen' altijd allemaal op hetzelfde moment op je pad? Weken geen bezoek ontvangen of op bezoek gaan en dan ineens vliegen de uitnodigingen je om de oren en moet je zelfs keuzes gaan maken.

Wekenlang alleen maar 'leuke' post en dan ineens stapels dikke enveloppen van de Franse én de Nederlandse Belastingdienst, het Pensioenfonds en de SVB (willen een bewijs dat wij nog in leven zijn), de Nederlandse Ziektekostenverzekering/Belastingdienst (vragen een specificatie van onze ziektekostenopgave), het Achmea Zorgkantoor (wil inzage in de besteding van het PGB dat ik voor mijn zus beheer). En tot slot de ING die maar blijft vragen om mijn identificatie, terwijl ik die al twee keer opstuurde.

Men houdt star vol dat ik de kopieën weer per post naar hun hoofdkantoor moet sturen en dat het 'wettelijk' niet mag ze via een ons bekende persoon op een regionaal kantoor te laten afgeven. Totaal geen begrip voor het feit dat ik niet even op en neer naar NL kan om aan hun verzoek te voldoen. Nu dreigt ING nota bene de en/of rekening van Margreet en mij te blokkeren! Een beetje service mag toch wel verwacht worden van een bank die met ons belastinggeld overeind wordt gehouden. Op zo'n moment kan ik maar één ding doen: Met Sanne gaan wandelen op ons domaine en 'mindful' kijken naar de bloeiende bloemen en struiken en het frisse groen van de uitbottende eiken en moerbeibomen. Een wandelmeditatie, aarden, hoofd leegmaken en frisse lucht inademen.

Daarna komt er in de bovenkamer weer rust, regelmaat en ruimte voor de wezenlijke zaken zoals bijvoorbeeld de nieuwe levensfase die ik binnenkort zal ingaan. Volgende maand hoop ik 65 te worden en de pensioengerechtigde leeftijd te bereiken. Een leeftijd waar ik in feite vanaf mijn 25e naar toe heb 'gewerkt', want maandelijks daarvoor een deel van mijn salaris opzij laten zetten. Mijn pensioen zal uiteindelijk niet wereldschokkend zijn gezien mijn vroegtijdig vertrek naar Frankrijk. Maar het komt wel op de afgesproken tijd.

Anders ligt het met de AOW. Ook hiervoor betaalde ik vanaf mijn 25e via mijn salaris. En vanaf het moment dat wij naar Frankrijk vertrokken betaalde ik premie voor de vrijwillige AOW-verzekering. Zo heb ik de 40 jaar dus netjes vol gemaakt. Maar mijn AOW krijg ik door de bezuinigingen niet in juni, maar pas in juli. Het zij zo. Vanaf dat moment behoor ik dan ook tot de groep senioren. De grijze haren had ik al, evenals de stijve spieren en gewrichten. Maar senior zijn, hoe doe je dat? In mijn hoofd komen nog regelmatig nieuwe ideeën naar boven, ik heb nog steeds zin om erop uit te trekken en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Ik wil leuke gekleurde kleding dragen en af en toe ook nog ongegeneerd giechelen, ginnegappen of schaterlachen.

Binnenkort ga ik geraniums planten in de bakken op de vensterbank. En vanachter deze geraniums kijk ik dan tevreden naar onze prachtig bloeiende tuin terwijl ik op mijn hometrainer de minuutjes wegfiets om mijn conditie op peil te houden.

En nu die nieuwe uitdaging! Onlangs hadden Ad en ik, naar aanleiding van ons artikel in hun blad, een gesprek met de vice-voorzitter van de FNAIR, de Franse Nierstichting. Na een beleefde informatie-uitwisseling over hun doelstellingen en onze activiteiten voor NierNieuws werd de vice-voorzitter steeds enthousiaster. Hij toonde veel belangstelling voor onze columns en het boek 'Enchanté, leven met dialyse in de Provence'. Als wij daarvoor voelden wilde hij wel nagaan of wij ook voor hun blog zouden kunnen schrijven. Daarna vroeg hij of wij in voorkomende gevallen een lezing zouden willen houden op een nierpatiëntenbijeenkomst of voor een groep verpleegkundigen of artsen. Onze ervaringen als Nederlandse nierpatiënt en partner in Frankrijk zouden een bijzondere en aanvullende bijdrage kunnen leveren in de nefrologiezorg.

Fleurtje wordt de komende week in
het Nederlandse Barneveld geboren

Gelukkig mogen wij hierover nog even nadenken. Want ook in huiselijke kring gaat er binnenkort iets veranderen. Sanne krijgt er namelijk een zusje bij. Als alles goed gaat zal Fleurtje de komende week in Barneveld worden geboren. De fokkers komen haar eind juli tijdens hun vakantie persoonlijk afleveren. Daarna zal ons leven, naast het strikte dialyseregime ook worden gedirigeerd door een jonge pup. Fleurtje zal veel moeten leren, maar onze ervaring destijds met Sanne is dat haar oudere broer Igor een goede leermeester voor haar was.

Wij hopen daarom dat Sanne haar nieuwe huisgenootje met open pootjes zal verwelkomen en haar alle rechten en plichten van het leven als hond in Frankrijk spelenderwijs zal bijbrengen. Wij, oudsten van de roedel, zullen  er ook veel tijd en vooral energie in moeten stoppen, maar dat doen we van harte. Na een gewenningsperiode zal dan blijken of er nog tijd overschiet voor de NierNieuwscolumns!

Hierover gaan we rustig nadenken tijdens onze aanstaande vakantie. Ad biedt mij namelijk voor mijn verjaardag twee weken 'Franse romance' aan op een château aan de Loire. Als dat geen mooi begin wordt van mijn nieuwe levensfase...

Blijft U ons volgen? Dan ... à bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 11-05-2013 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier