Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een mens kan niet altijd geluk hebben

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ondanks de onverwachte 'polaire' kou verblijven wij hier zeker niet voor ons verdriet. We rijden namelijk nog steeds tussen wijnvelden in allerlei prachtige kleuren. Sommige nog fris groen, andere geel, oranje en soms ook Bordeauxrood, of al volledig kaal. Dit alles hangt samen met de cépage (het ras); u weet dat er niet slechts één druivenras bestaat. En plotseling is dan bij het begin van de winter hier de herfst ingetreden; onze moerbeibomen lieten in één dag bijna al hun blad vallen.

Drie keer in de week zit ik in goed vertrouwen naast Cathy die mij tussen deze pracht naar SERENA vervoert. Ik in de oprechte verwachting om met schoon bloed - nou ja min of meer dan - weer huiswaarts te mogen. Negenennegentig van de honderd keren gaat deze behandeling zonder problemen, maar daar kan je blijkbaar toch niet blind op varen.

Eventuele strubbelingen liggen doorgaans aan de verminderende kwaliteit van de fistule. Maar een enkele keer blijkt het haperen van de spoeling helaas een kwestie van competentie te wezen. Maandagavond - inmiddels al weer enkele weken geleden; zie ook de column van Nanny - ging het grondig mis. Het doorsteken van de huid lukt altijd, maar het richten van de canule en katheter fistulewaarts vraagt een bepaalde anatomische kennis en handigheid. Die waren toen kennelijk even 'buiten beeld'.

De beide(!) prikinstrumenten gingen regelrecht door beide bloedvaatwanden vol in de spieren. Ik heb dat ook meteen duidelijk laten weten door luid 'au' te roepen. In normale dialysegevallen zet ik gewoon even de tanden op elkaar, in de wetenschap dat de EMLA-verdoving in mijn elleboog niet altijd volmaakt werkt; of soms omdat ikzelf de schuld had vanwege de vergeten verdoving wat ik me pas in de taxi herinnerde (gelukkig zeldzaam).

Het voorgaande was het begin van een stressvolle nacht, waarbij je oorspronkelijk verwachtte - want vrijdagavond ging alles nog feilloos - dat er geen problemen zouden zijn met de fistule. Wij weten echter helaas heel wel dat weer een nieuwe operatie zich plotseling kan voordoen. Hierbij ligt januari jongstleden nog vers in het geheugen. Toen was er ook opeens een volledige stremming die door de infimières niet met een simpele dilatation (open persen) van de ader was op te lossen; dus operatie en weer een paar dagen ziekenhuis! Dit spookbeeld speelt snel door je hoofd. En Nanny in het bijzonder is daar ook beslist nooit vrij van. Toen ik dus na twee uur dialyseren veel te vroeg weer opdook aan haar sponde, schoot de stress meteen omhoog en was de nachtrust verre. Vooral baalden we van die mogelijkheid van alweer een nieuwe operatieve ingreep, maar ook van het besef dat er onmiddellijk bepaalde afspraken moesten worden afgezegd.

Ik was namelijk naar huis gestuurd met de mededeling dat SERENA voor de volgende ochtend een afspraak zou maken met de vaatspecialist voor een 'doppler' om de bloedstroomsnelheid te meten. Daarna werd ik in het dialysecentrum terugverwacht met deze bevindingen. Nou die waren - zoals ik ook had menen te voelen - uitstekend; geen enkele opmerking, alleen een blauwe arm cadeau (Nanny). Dit gaf SERENA de moed om mij meteen maar vast te houden voor een ingepaste dialyse van twee uur. Mijn geliefde en op dat moment ook chauffeuse, die mij al de hele dag had rondgereden kon dus naar huis om een telefoontje af te wachten dat ze de patiënt weer thuis mocht halen. Deze dialyse verliep dus feilloos en ook de volgende dag was er bij de complete spoeling geen vuiltje aan de lucht. We zijn gelukkig (voorlopig?) weer terug bij 'normaal'.

Hoewel? Deze afgelopen maandag was er opeens weer iets mis. Ik zat ver boven mijn normale aanvangsgewicht, zodat niet alles er in een sessie uit kon worden gefilterd wegens een te grote kans op forse kramp en een te lage bloeddruk. Oorzaak onbekend, maar eigen schuld natuurlijk. Ik kreeg anderhalve kilo cadeau, maar werd de volgende dag opnieuw verwacht om die te verwijderen. Dit nam nu vier uur in plaats van viereneenhalf. En op woensdag, de dag volgens het rooster, vond de nefroloog - op grond van de weegschaal bij binnenkomst - drie uur genoeg. Twee weken heb ik dus 'bijna de hele week' gedialyseerd en hoop dat ik van de tweede mijn lesje weer heb geleerd.

Ik wens u daarom nu als vanouds:

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 07-12-2013 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier