Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een gezonder nieuw leven

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Mijn kans wordt allerwegen toegejuicht en aangeprezen: 'gefeliciteerd man; acht uren, veel beter voor je!' Nanny heeft u al bijgepraat over het nieuwe regime: acht uren dialyseren in de nacht. U kent dus ook mijn beschikbaar gestelde plastic trommel met inhoud: leeslamp, slaapmasker, een zelf toegevoegde foto van Nanny; verder pyjama en sloffen.

De mogelijkheid van nachtdialyse zoemde al langer rond, tot een klein halfjaar geleden mijn nefroloog kwam peilen of ik daar iets voor voelde: 'In principe wel ja, maar het thuisfront praat ook danig mee'! Na diepgaand overleg hebben wij, Nanny en ik, na ook nog een gesprek met de nefroloog besloten om toch de gok te wagen. Daarbij de gekromde tenen negerend. Er bleef bij mij met name nog de ongemakkelijkheid over die eenzame nachten. En ook onzekerheid over de veiligheid midden in de nacht en de mogelijkheid om te slapen met die hinderlijke slangen aan je arm. Net zo min als ikzelf is Nanny blij met het gegeven dat wij nu dus drie volle nachten per week gescheiden slapen; stelt u zich maar voor. En zij dan ook nog eens werkelijk helemaal alleen; ikzelf heb ter plaatse nog mijn frequent wisselende groep vriendinnen plus de collega's. Niet alle echtgenotes bleken overigens zo dapper: een aantal voorlopige aanmelders moest alsnog afhaken.

Mijn eerste nachtdialyse ontaardde meteen min of meer in een ramp. Slapen lukte van geen kanten; overigens beleefden mijn collega's weinig anders. Storend waren de bloeddruk- en andere veiligheidscontroles, weliswaar om het uur, maar vooral ook die gekluisterde arm in het vreemde bed. Bij het opstaan zweefde mijn hoofd dus danig. Thuis heb ik overdag nog verscheidene uren slaap moeten inhalen, zelfs nadat ik de vervolg-nachturen in het logeerbed al had afgemaakt.

De tweede keer, op zondagnacht, ging het al wat beter en ben ik toch zomaar twee uurtjes ingedommeld tot vlak voor het moment van 'débrancheren'. Maar ook nu was het gevoel uitgeslapen te zijn ver weg. Aangezien acht uur dialyseren, naar men zegt, rustiger en 'gezonder' verloopt dan vierenhalf uur trachten wij samen nog een poosje door de zure appel heen te bijten in afwachting van die beloofde gezondheidswinst. De nefroloog had ons, eerlijk gezegd, al eerder blij gemaakt met de mededeling dat het toch gauw een paar weken zou duren voor ik me echt beter zou gaan voelen. Een deskundige vriendin van Nanny 'beloofde' ons vanuit het vaderland zelfs: drie tot zes weken.

Ik neem nu dus toch maar sporadisch dat aangeboden pilletje, in de hoop dat het spoedig helemaal zonder kan. De ook werkzame scheut whisky spaar ik liever voor samen bij de brandende haard. Mogelijk helpt ook sofrologie nog een beetje, een oefening in zelfcontrole die het midden houdt tussen meditatie en yoga. Je leert je van top tot teen te ontspannen en dat zou uiteindelijk zijn vruchten ook moeten afwerpen voor mijn inslapen. Wat overigens de beruchte kater betreft, daar meen ik al wel effect te voelen maar dat gaat toch nog erg schuil onder de behoefte aan voldoende slaap. We zijn inmiddels tien nachten op streek, of drie weken zo u wilt, en het begint iets te wennen. Ook mijn medespoelers hoor ik eigenlijk nauwelijks meer over slaapproblemen; zij zullen daarom mogelijk mijn nog zeer voorzichtig positieve beoordeling onderschrijven.

Thuis slapen blijf ik hogelijk prefereren. En wie niet? Bijna iedere behandeling heeft bijwerkingen (effets non-désirables zoals de Fransen zeggen, wat eigenlijk nog beter klinkt). En ik begin deze uithuizigheid langzamerhand enigszins te beschouwen als een therapie die heel ver weg 'een beetje pijn' mag doen. In de hoop dat Nanny het ook zo voelt. Deze behandeling staat weliswaar nergens in een bijsluiter, maar het gevoel begint te overheersen dat de positieve effecten in dezen langzaam gaan opwegen tegen die 'bijwerkingen'. Maar we gaan door met op veel beter hopen. Wij rekenen op een nog lange weg voor ons. En dan natuurlijk samen; daar doe je het toch voor.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 01-12-2012 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • ad nooitgedagt, Taradeau
    03-12-2012 22:20

    Beste Brenda,
    Voor zover bij mij bekend wordt de 'kater' veroorzaakt door verlies, via het dialysefilter, uit het bloed van teveel vocht, suikers, mineralen, vitamines, hormonen, aminozuren etc. Dit moet het lichaam vanuit de weefsels weer aanvullen.
    Eigen nieren zijn veel selectiever dan het dialysefilter en winnen nuttige zaken 'onderweg' naar het nierbekken terug uit de pré-urine.
    Vriendelijke groeten, Ad

  • Brenda de Coninck, Lelystad
    02-12-2012 15:07

    Beste Ad,
    Ik heb jouw stuk met belangstelling gelezen. Eén zin viel mij in bijzonder op: 'Wat overigens de beruchte kater betreft, daar meen ik al wel effect te voelen maar dat gaat toch nog erg schuil onder de behoefte aan voldoende slaap.' Wat bedoel je precies met 'de beruchte kater'?

    Met vriendelijke groet,
    Brenda de coninck




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier