Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Een gevallen vrouw'

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

In één seconde werd mijn jarenlange angst (als mij iets overkomt hoe moet het dan met Ad) realiteit.

Wij hadden boodschappen gedaan. Ad reed het boodschappenwagentje en ik liep vooruit om de auto te openen. Plotseling kletterde ik met een rotsmak op het asfalt, vol op mijn heup. Een hevige pijn schoot door mijn been. Ik kon hem nog wel bewegen, dus concludeerde ik 'niets gebroken'. Ad en twee toegesnelde dames hielpen me naar de auto. 'Wat doen we', vraagt Ad, 'Naar het ziekenhuis of naar huis?' 'Meteen naar huis, naar mijn eigen bed en dan maar zien hoe verder', sprak ik resoluut.

Eenmaal thuis kon ik niet meer op of neer. Mijn been was te pijnlijk om op te staan, dus kocht Ad bij de Pharmacie twee krukken. Zo kon ik in elk geval zelf naar het toilet hinkelen. In feite was ik bezorgder om Ad dan om mezelf. Alles kwam nu op hem neer. Hij verzorgde mij fantastisch. Als hij 's avonds naar de dialyse ging stond alles naast mijn bed klaar. Glas water, broodje met koffie en een glaasje wijn. De telefoon en de afstandsbediening voor de televisie binnen handbereik en stapels kussens om me zo goed en pijnloos mogelijk te installeren. Mijn Franse vriendinnen maakten mij duidelijk dat zoiets niet vanzelf over gaat. 'Je moet naar de dokter. En een foto laten maken, want misschien heb je toch iets gebroken'.

Ad consulteerde zijn zoon die sportarts is. Ik moest enkele opdrachten uitvoeren waaruit zou blijken of er sprake kon zijn van een breuk. Wij dachten beiden van niet, want ik kon nog op mijn been staan. Na een week ging ik toch richting huisarts. Deze keek bedenkelijk. In het gunstigste geval zes maanden rust en op krukken lopen! 'U mag zich door Uw man laten verwennen en spierballen kweken in de armen!'

Paniek. Kan Ad dat aan? En ik zie mezelf ook niet zolang in huis rondkrukken en verder niets mogen/kunnen. 's Middags liet ik een foto van de heup maken waarop duidelijk een breuk te zien was. Voor de zekerheid reed Cathy ons een paar dagen later naar Fréjus voor een MRI-scan. De uitslag was schokkend. Kort maar krachtig zei de radioloog: 'Ik zie een breuk. U moet geopereerd worden en krijgt een prothese'.

Zowel bij Ad als bij mij gingen de haren overeind. Thuis las hij de verslagen nog eens door: Inderdaad een breuk, maar geconsolideerd. Een goede heup, geen artrose of andere afwijkingen, bekken goed in positie, eigenlijk alles prima. 'Ze moeten van goeden huize komen om mij te overtuigen dat een prothese noodzakelijk is', sprak hij resoluut. Maar bij mij was inmiddels twijfel en angst gezaaid.

Na overleg met de huisarts, ineens ook erg voorzichtig, vertrok ik in een ambulance naar de orthopedisch chirurg. Een vriendelijke, rustige man kwam naast mij zitten en vroeg wat er gebeurd was. Hij bekeek de foto en de MRI. 'Ik zie geen reden om nu operatief in te grijpen. U moet rust houden, een beetje lopen, liggen, zitten, niet met het been draaien en iedere dag oefenen met de fysiotherapeut'. Ik slaakte een zucht van verlichting. De volgende morgen kwam de fysiotherapeut voor de eerste les 'krukkenlopen' en een massage van de onderrug, schouders en nek. Die protesteerden al heftig dankzij mijn ongewone wandeltechniek. Marie bracht regelmatig een maaltijd en maakte op verzoek 'daube de sanglier' (stoofpot van wild-zwijn) om in te vriezen. Voorlopig konden we dus vooruit.

Ad ontpopt zich steeds meer als 'huisman' en ik houd me rustig en bedwing mijn commentaar. Kortom; wij doen beiden ons best! Maar na een maand slaat de verveling toe. Alleen maar boeken lezen en televisie kijken is ook niet alles. Gelukkig hebben we prachtig weer. Iedere middag lig ik anderhalf uur in de zon. Goed voor de vitamine D en de aanmaak van nieuw botweefsel! En ik krijg weer een frisse, gebruinde kleur. Toch een beetje vakantie...?

Mooi niet! Op dat moment stuurt de NierNieuws-redactie ons namelijk een heel bijzondere e-mail: 'Vinden jullie het een leuk idee om jullie columns in boekvorm te publiceren? NierNieuws kan het uitgeven; wij hebben al een drukkerij op het oog. Het boek krijgt een ISBN-nummer zodat het in de boekhandel gekocht/besteld kan worden. En natuurlijk ook via de NierNieuws web-shop.

Een prachtige uitdaging! Wij gaan de oude columns bijwerken om er een leesbaar geheel van te maken. Deze klus zal ons de komende weken op een positieve manier bezig houden en brengt geen extra belasting mee voor mijn heup die intussen rustig kan genezen. Wat ben ik blij dat ik geen arm of pols gebroken heb!!

A bientôt, via column of boek!

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 10-12-2011 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Taradeau
    29-12-2011 10:49

    Irene en Anneke,
    Hartelijk dank voor jullie reactie! Ook voor jullie een goede jaarwisseling en voor 2012 alles wat wenselijk is, vooral qua gezondheid!!
    Ik ben inmiddels halverwege het genezingsproces. Mag steeds meer lopen en dat geeft weer 'ruimte'!
    Vriendelijke, zonnige groet van ons beiden
    Nanny

  • Anneke
    11-12-2011 12:20

    Een spoedig herstel aan jullie en veel succes met jullie nieuwe uitdaging.
    Ik kijk er al naar uit!
    Alvast een prettig eindejaar
    Groetjes, Anneke

  • Irene Mensink, Goor
    11-12-2011 10:54

    Hopelijk herstelt u voorspoedig van uw gebroken heup en kan uw man u goed tot steun zijn. Zal ook wel eens fijn zijn voor hem dat hij diegene is kan zorgen voor een ander!
    Ik wens jullie succes met het in elkaar zetten van jullie boek! Een mooie uitdaging!

    Fijne feestdagen wens ik jullie toe met een gezond 2012.
    Irene Mensink




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier