Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een blauwe arm bij maanlicht

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik zit dit te typen met een pijnlijke, dikke en langzaam minder blauw wordende onderarm, een souvenir van bijna drie weken geleden. Het is toch weer een infirmière gelukt om van het prikken een minder groot succes te maken. Een eufemisme, zoals u zult begrijpen; de operatie is volledig mislukt en er was een andere collega voor nodig om de zaak nog enigszins te redden zodat de dialyse toch mogelijk was. Ik had er tijdens de handelingen namelijk behoorlijk kromme tenen van toen ik bedacht dat de beslissing van de nefroloog zou kunnen zijn: 'Nu naar huis en morgen opnieuw opdraven'! Maar zoals gezegd, dat ging gelukkig niet door.

Ik ben technisch - gedeeltelijk - een lastige patiënt. In mijn onderarm gaat het prikken doorgaans moeiteloos. Maar in mijn bovenarm is onlangs door mijn nefroloog een nieuwe en dus nog niet echt opgebolde plek aangewezen. Deze is voor de meeste 'priksters' hoogstens een plaats die wat extra aandacht vraagt, maar sommigen mijden - uit voorzorg - die plek voorlopig nog. Zoals u inmiddels hebt begrepen, helaas dus niet iedereen die dit zou moeten doen. Ik weet best dat iedereen de kans moet krijgen om het te leren, maar naar ik hoop houdt men bovengenoemde dame een tijdje van mij weg tot ze de nodige handvaardigheid heeft opgedaan: er zijn gemakkelijker patiënten die de vaardigheid en ook het zelfvertrouwen bevorderen.

Het blauw dook overigens op een heel andere plaats op. Het bloed kruipt blijkbaar vooral waar het gaan kan en dat is kennelijk in dit geval lager op mijn onderarm en aan de binnenkant; tegenovergesteld dus aan de zwelling. Je hebt daar duidelijk geen invloed op. Het enige dat je een beetje kunt bijdragen aan het herstel is het smeren van 'HEMOCLAR' met de stof met een Franse lange naam, Polyester Sulfurique de Pentosane. In het Nederlands klinkt hij, denk ik, meer als: Pentosaan Polyester Sulfaat. Ik weet nog niet hoe het werkt, maar het is een zalf die het oplossen van de ontsiering een beetje versnelt. Echter beslist geen wondermiddel dat in één dag werkt. De zalf heb ik voorgeschreven gekregen door de nefroloog. En een infimière kwam met het advies om tevens Arnicakorrels te gebruiken. De vrouwelijke apotheker was hier ook positief over en dus gebruik ik ook dat drie maal per dag.

Het zal heel lastig zijn om de verschillende bijdragen van de behandelingen uit elkaar te houden, maar dat interesseert me op dit moment minder, ik wil gewoon van die beschadiging af. Verder drink ik - op zijn Zuid-Frans - er regelmatig een glaasje Pastis bij, in de hoop dat dit ook nog een beetje bijdraagt aan de ontblauwing. En zo niet, dan helpt het zeker een beetje om de moed erin te houden. U moet zich daar zelf een voorstelling van maken, want van dit laatste krijgt u geen foto voorgeschoteld, aangezien het bij mij bekend is dat de redactie geen reclame wil maken voor alcoholinname. Ik kan daar natuurlijk wel enig begrip voor opbrengen.

In plaats daarvan zal ik u een ander plaatje tonen. Ik heb het er nog niet over gehad, maar we zijn prompt na bovengenoemde 'mishandeling' vertrokken naar ons hotelletje aan de kust in Saint Clair. Niet van schrik - we zijn geen van beiden bangelijk uitgevallen - maar om een beetje bij te komen van al het bezoek van de laatste maanden. Waaronder ook gasten met behoefte aan dialyse, die zoals ik wel verwachtte zeer tevreden waren over de behandeling en hygiëne in SERENA. Enkelen overwegen dus om tijdens een volgende vakantie opnieuw onze kant op te komen, zowel vanwege het dialysecentrum als vanwege hun 'hartelijke gastvrouw en gastheer'.

Lieve lezers, het is inmiddels 22.00 uur, ik ga nu bij het licht van de maan die ook de rotskust bijlicht, naast mijn geliefde nog een poosje zitten luisteren naar het ruisen van de Méditerranée - naar die Pastis mag u raden - maar wens u in elk geval opnieuw,

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 18-10-2014 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • nooitgedagt Ad, Taradeau
    16-11-2014 21:25

    Beste André,
    Door omstandigheden reageer ik pas nu op je reactie. Bedankt voor je plezierige woorden en herinneringen. Wij hebben aan jullie verblijf hier ook goede herinneringen en hopen t.z.t. op een vervolg.
    Mogelijk krijg je dit verhaal niet meer onder ogen, daarom zal ik ook een antwoord sturen naar jullie eigen adres.
    Vriendelijke groeten van ons beiden voor jullie beiden, Ad

  • André van Rosmalen, Beaumat
    21-10-2014 12:09

    Hallo Ad en Nanny,
    Dat is nogal een bloeduitstorting geworden. Hopelijk helpen alle middeltjes.
    In mei verbleven wij een week in jullie appartement en het was zoals wij verwachtten: wij hadden een week langer moeten blijven! De omgeving is prachtig, de kust is vlakbij en verder in het binnenland is de Grand Canyon adembenemend.
    De dialyse bij Serena is uitstekend bevallen. Iedere dag een arts aan je bed die vraagt of alles naar wens is en of er nog vragen zijn.........een ongekende luxe aangezien ik bij de dialyse afdeling van het ziekenhuis in Cahors , waar ik de HDF behandeling onderga, een gesprek met een arts moest aanvragen. Sinds ik een klacht heb ingediend is er nu minimaal 2 x per week een arts aan mijn bed!! Het was ook een verademing om een Nederlandse gesprekspartner tijdens de behandelingen en in de taxi te hebben!!!
    De lunch, op mijn verjaardag, werd verzorgd door jullie keukenprinses en was voortreffelijk.
    Kortom: alles was genieten (zelfs de dialyse☺) en voor herhaling vatbaar.
    Een lieve groet
    André van Rosmalen




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier