Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Dood zijn, wie bepaalt dat eigenlijk

Door Brenda de Coninck 

'Tjonge jonge… Ik word niet goed van al die horrorverhalen op Facebook over orgaandonatie. Ik snap niet waarom die niet meteen ontkracht worden door de medische wereld.' Mijn man is eerder opgestaan dan ik en loopt heen en weer door de slaapkamer. Bij het voeteneinde blijft hij staan en kijkt mij aan. 'De tegenstanders van orgaandonatie schermen steeds met het feit dat iemand die hersendood is, nog levend naar de OK gaat' ga ik door 'en dat pijnsignalen van een donor op de operatietafel worden genegeerd. Ik kan mij dat gewoon niet voorstellen. Jij wel? Ze beweren ook dat ze een donor wel spierverslappers geven, maar geen narcose. Wist je dat? Bizar: dat de kans aanwezig is dat je je niet meer kunt bewegen, maar wel alles voelt.' 'Nee: dat wist ik niet' zegt mijn eega bedachtzaam en loopt naar de badkamer, mij achterlatend in verwarring.

Wat begint als euforie - e i n d e l i j k een ADR-systeem! - raakt op de achtergrond door alle negatieve berichten op social media. Emotionele teksten als 'Mijn lichaam wordt een goudmijn voor artsen' en 'Mijn lichaam behoort vanaf nu toe aan de staat' flitsen op mijn scherm voorbij. Ze worden vergezeld van verhalen over hersendode patiënten die dat achteraf niet blijken te zijn (geweest). Het ene voorbeeld na het andere passeert de revue over 'hijgerige artsen' die al een paar uur nadat de patiënt is binnengekomen lopen te 'zeuren' bij familieleden om organen te mogen uitnemen. We zijn volgens de schrijvers overgeleverd aan een orgaanhandelmaffia en lopen groot gevaar.

Wat een negatief gedoe allemaal, denk ik, terwijl ik mijn telefoon dichtklap. Maar als ik eerlijk ben… tja… ik kan het niet ontkennen: dit soort berichten raken mij. Ervan uitgaande dat het klopt, snap ik niet waarom een donor wél spierverslappers krijgt en geen narcose. Waarom zou je dat in Godsnaam doen? Als er ook maar één mens op de wereld is die een uitname zou moeten doorstaan, terwijl hij/zij niet kan aangeven dat alles wordt gevoeld…brrrrr.

Terwijl ik zonder iets te zien naar de muur staar, verschijnt een beeld van een artikel in de lucht waarin staat dat de Reclame Code Commissie tegenstanders van de nieuwe orgaanwet recent gelijk heeft gegeven: donoren zijn inderdaad nog niet overleden als hun organen worden uitgenomen, terwijl de overheid ons dat wel voorhield. Mijn voorhoofd fronst. Jeetje… wat weten we nog meer niet?

Ik wil er het mijne van weten en ga op internet op zoek naar de procedure van orgaandonatie. De officiële sites sla ik even over - daarin worden we vooral gerustgesteld. Op social media kan ik helaas genoeg stukken vinden die de negatieve kanten belichten. Ik schrik als ik lees dat men er in Nederland aan denkt om de EEG bij het vaststellen van hersendood achterwege te laten, net als nu al in Engeland en Portugal gebeurt. Daarnaast blijkt een patiënt een apneutest te moeten ondergaan (stopzetten van de ademhaling), wat erop neerkomt dat hij door deze test kan stikken, mocht hij onverhoopt toch niet hersendood zijn. Het toedienen van pijnprikkels hoort ook tot de standaardbehandeling. Als het lichaam op de OK stress laat zien (verhoogde hartslag of reflexen), wordt dat vaak toegeschreven aan een elektrische reactie van het lichaam, die losstaat van het bewustzijn. Daartegenover doen verhalen de ronde van mensen die onverwacht toch weer bijkomen van hun hersendode toestand en (volledig) herstellen (Zwartboek over orgaandonatie, 24 augustus 2016 - Annet Wood).

Ik lees mij door de verhalen heen en weet niet wat ik ervan moet denken. Aan de ene kant wil ik alle negatieve berichtgeving niet verzwaren door een feuilleton van mijn hand, maar aan de andere kant wil ik ook mijn ogen niet sluiten voor de ongerustheid van de schrijvers. Als ik lees dat er mensen voor orgaandonatie worden geselecteerd op basis van een protocol, die daarna toch herstellen, maakt mij dit ongerust. Een arts is ook maar een mens en kan zich vergissen. Een lichaam is in staat wonderbaarlijke genezingen te laten zien als het daarvoor de tijd krijgt.

Sinds het aannemen van de wet door de Tweede Kamer, is het aantal ‘nee’-stemmers gestegen. Een paar duizend mensen hebben zelfs hun eerdere toestemming ingetrokken. De wet moet nog door de Eerste Kamer en kan nog altijd stranden. Het zou daarom fijn zijn als we een concreet tegengeluid vernemen, waaruit onomstotelijk blijkt dat het onzin is wat de negatieve berichten beweren.

Gaan wij in Nederland (inderdaad) te snel over tot orgaandonatie? Is een heroverweging van het protocol aan de orde, om uit te sluiten dat we mensen opereren die zelf nog een leven voor zich hebben?

Neurologen? Transplantatieteams? Beleidsmakers?

Anyone?

sterren Gepubliceerd: dinsdag 20-09-2016 | Reacties (14)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Pieter Meent, Zaltbommel
    12-11-2016 12:37

    @Bart 12-11 en @Arjen 11-11
    Kijk 'voor de oplossing' eens naar reactie van Jasper Polman, Utrecht van 21-09-2016 22:14 over bewustzijn. Lijkt me echt relevant in de discussie.

  • Bart Smeets, Urmond
    12-11-2016 11:07

    De artsen zijn de wetenschap. Laat dat even duidelijk zijn.
    Persoonlijk twijfel ik helemaal niet aan de dood verklaringen. Ik ben het wel 100% eens met de narcose.
    Geen moeite, geen kosten en het voelt humaner.

  • Arjen Boonstra, Bergeijk
    11-11-2016 22:10

    Ik heb het over de procedures, eerste hersendoodprotocol in Nederland is van 1997.

    Maar ze werken nog steeds, net nieuwe gelezen, nog steeds met oude procedures. Techniek wel verbeterd, echter wetenschap is toch echt anders gaan denken over hersendood.

    Men is veel voorzichtiger geworden in de wetenschap.


    Ik heb verder ook niet zoveel problemen, maar waarom geen volledige narcose? Kost paar euro meer. Gewoon voor het geval dat .... Kans dat iemand het anders zou overleven is verschrikkelijk klein, maar de kans op hoofdprijs staatsloterij is ook heel klein, en toch wint iemand af en toe.

    Wat je veel terug ziet, is dat als er dus iemand wel van tafel is gekomen, dat men zegt, ja maar, die was dus niet hersendood.

    Klopt, maar die persoon was wel hersendood VERKLAARD.

    Daar zit probleem, wat zegt wet?

    "Onder hersendood wordt verstaan: het volledig en onherstelbaar verlies van de functies van de hersenen, inclusief de hersenstam en het verlengde merg."

    Dus tja, volgens wet was je dus niet hersendood. Anders zou het niet herstelbaar geweest zijn.

    Probleem is de wet zegt het te weten, artsen zeggen het te weten, maar de wetenschap? Die weet het niet.

    Wet zegt kans 0, artsen zeggen kans 0 (behalve degene die iets meer wetenschap gericht zijn) en wetenschap zegt nooit 0, daar is het wetenschap voor.

    Zijn er gevallen bekend? Ja dus, echt hersendood VERKLAARD.

    Zijn het zoveel als je soms leest op internet? Nee.

  • Bart, Urmond
    10-11-2016 10:39

    Aanvulling op eerdere reacties:
    De aanname dat het hersendood protocol 40 jaar oud zou zijn klopt dus ook niet.
    De laatste update daarvan staat in maart 2016 in de Staatscourant (en daarmee in de wet)

  • Tink
    07-10-2016 17:20

    Bart, dank je wel voor je nuchtere blik.

    Sorry Michaël, met dat artikel kan ik niks, ik vind het bijzonder vaag. En een website die vol staat met complottheorieën (over chemtrails, UFO's en door de overheid geheim gehouden zaken e.d.) en waar nog steeds de fabel wordt verkondigd dat inentingen bijzonder gevaarlijk zijn, neem ik eerlijk gezegd ook weinig serieus.
    Als ontvanger van maar liefst 2 donororganen zou mijn persoonlijkheid dan wel een ommezwaai moeten hebben gemaakt, lijkt me? Niets is minder waar hoor. De organen doen hun werk uitstekend maar ze hebben mij echt niet belast met herinneringen of trauma's of wat dan ook uit het leven van de donor.
    Ik denk dat je artikel eerder nóg meer verwarring zaait dan duidelijkheid brengt...
    Overigens, je begint je reactie met: je zal maar in de positie zijn van kiezen tussen sterven of een donororgaan krijgen. Ik kan je vertellen dat er doorgaans bijzonder weinig te kiezen valt. Je staat op de wachtlijst en je wacht af. En als je veel geluk hebt komt het orgaan op tijd. In mijn geval zou ik niet direct zijn doodgegaan maar mijn leven zou wel beetje bij beetje steeds beperkter zijn geworden, en dat van mijn gezin dus ook.
    Ik ben de donor en zijn/haar familie daarom zielsdankbaar dat er een JA geregistreerd was!

  • Michaël, Almere
    04-10-2016 17:02

    Je zal toch maar in de positie zijn van: kiezen tussen sterven en een donororgaan krijgen. Ik ben niet in die positie, dus voor mij is het makkelijk praten. Vanuit medisch-technisch denken geredeneerd ben ik geneigd de conclusie te trekken: het kan, dus moeten we transplanteren en heb ik de verantwoordelijkheid mijn weefsel ter beschikking stellen voor mijn medemensen.
    Ik kwam bijgaand artikel op het spoor, van een schrijfster die ook haar verantwoordelijkheid neemt, maar vanuit een heel andere ingangshoek. Ik vond het erg de moeite waard om te lezen. Wij zijn voor het eerst in onze geschiedenis in staat om te transplanteren. Loopt het medisch-technisch super onderzoek parallel aan het onderzoek naar de spiritueel energetische aspecten? Ik vrees van niet...
    Wij zijn in onze geschiedenis nog niet zo ver dat spiritueel en energetisch net zo uitgebreid en positief gewaardeerd en onderzocht worden als medisch-technische zaken
    Aanvankelijk had ik de gedachte: wat fijn als mijn organen het begeven kan ik getransplanteerd worden. Na lezing van bijgaand artikel begin ik ernstig te twijfelen of ik dat nog wel zou willen. Laat dit artikel een bijdrage leveren aan denken en doordenken. Niet aan polarisatie en niet aan afwijzing van mensen die er naar smachten om (eindelijk) gedoneerd te worden.
    http://www.wanttoknow.nl/hoofdartikelen/orgaandonatie-vanuit-de-ziel-belicht/

  • Bart, Urmond
    04-10-2016 12:32

    Ook ik erger me als ontvanger van een non-heartbeating donororgaan en werker in de gezonsheidszorg aan alle comotie.
    Het gaat allemaal over wel of niet dood, over roven van organen. Onduidelijke en oude protocollen. De hersendood wordt altijd door een tweede onafhankelijke arts bevestigd. Dus die procedure is niet zo lukraak en gevoelig voor medische missers als gesuggereerd wordt.
    Ook ben ik helemaal niet zo zeker van het feit dat iemand geen narcose krijgt bij de uitname van organen. Over het algemeen wordt er bijzonder respectvol omgegaan met overledenen en ook met narcose patiënten overigens. (ik heb zelf jaren op de OK gewerkt)
    Heeft er eigenlijk wel eens iemand stilgestaan bij het feit dat het voor een arts totaal oninteressant is om vroegtijdig organen uit te nemen?
    Er is nauwelijks tot geen extra vergoeding. de organen worden niet betaald, alleen de uitname procedure omdat operatiekamers met veel personeel nu eenmaal geld kosten.
    De getransplanteerde levert als dialyse patient vele malen meer geld op voor een ziekenhuis dan als getransplanteerd.
    Een IC patient levert veel meer op dan een overledene...dus wat zou de motivatie dan zijn voor een arts om een lichaam "leeg te roven"?
    Waar blijft de medische wereld met een antwoord op al deze vragen en onduidelijkheden? Van de overheid hebben we niet zo vee te verwachten, dat laat de periode wel zien die we moetsen wachten op deze wetswijziging (als ze al definitief wordt).

  • Arjen Boonstra, Bergeijk
    02-10-2016 18:06

    Altijd leuk dat iemand hersendood onomkeerbaar noemt zonder te begrijpen wat het nu inhoudt. Er zijn namelijk al 2 definities,. medisch en juridisch. Maar ok. laten we het houden op de medische, hersendood is irreversible. Echter, verklaring hersendood is toch echt wat anders dan hersendood zijn. Iemand kan dus wel degelijk van de tafel komen, terwijl hij of zij hersendood is VERKLAARD. Men zegt daarna, ja maar die was dus niet hersendood, want dat is irreversible. Het komt niet vaak voor, maar er zijn wel degelijk een aantal van de tafel gekomen, en wie niet ... Dit valt gewoon onder of domweg verkeerde medische diagnose (en dat gebeurt, artsen zijn gewoon mensen) of om nog onverklaarbare redenen. Intussen maak ik me weer boos ( ;) ), dat mensen stelselmatig de wetenschap negeren, de procedures waar artsen mee werken zijn 30, 40 jaar oud.
    Nu is de kans erg klein, maar waarom kunnen ze gewoon niet met volledige narcose werken? Dat willen ze dus niet, want patiënt is juridisch hersendood, medisch hersendood, en dus is eed van eed van hippocrates opzij. En dus .... geen volledige narcose.
    Maar wat heeft een donor eraan? Juridisch hersendood zijn, medisch hersendood zijn, maar door omstandigheden die gewoon nog niet bekend zijn, wel alles meemaakt? Sommigen op tijd van tafel en volledig hersteld.
    Genoeg mensen die zelfs nieuws negeren, medische fouten, of druk door directie, of wat dan ook, en dan zou in geval van orgaandonatie alles 100% zuiver zijn?

  • Tink
    29-09-2016 16:31

    https://www.plusonline.nl/orgaantransplantatie/wat-u-moet-weten-over-hersendood-bij-orgaandonatie
    Dit zeer duidelijke artikel kwam ik tegen, misschien heeft iemand er iets aan.
    O.a. heel heldere uitleg over wat hersendood is en dat dat écht onomkeerbaar is, wat mensen ook beweren. Kan volgens mij ook niet anders: als de doorbloeding niet goed is krijgen je hersenen ook geen zuurstof. En het is toch bekend wat er met hersencellen gebeurt na een minuutje of 5 zuurstofgebrek? Dan sterven ze af.

    Intussen maak ik me weer boos over alle indianenverhalen die ineens de ronde doen op internet. Over 'leegroven' van lichamen, je lichaam dat van de staat zou zijn etc. Er verandert met dit nieuwe ADR helemaal niet zo veel.
    Als je eerder geen keus vastlegde werd de beslissing ook aan je nabestaanden gelaten, alleen wisten die toen nog minder dan nu wat je wensen eigenlijk waren. En omdat nabestaanden dat niet weten zeggen ze vaker nee, waar ze in het grootste deel van de gevallen dan nog spijt van hebben ook. Wat zonde...
    Het enige wat er nu in feite is veranderd is, dat er als je niets hebt vastgelegd, vanuit wordt gegaan dat je géén bezwaar zou hebben.
    Heb je dat bezwaar wel, dan is 2 minuten van je tijd genoeg om het kenbaar te maken. En je kunt je keuze altijd weer veranderen, desnoods elke maand.
    Wil je daar (nog) helemaal niet over nadenken, ook prima, dan is de beslissing aan je nabestaanden. Je kunt in een later stadium altijd nog beslissen om toch te registreren.

  • Jasper Polman, Utrecht
    21-09-2016 22:14

    Over aanwezig-bewustzijn hoor je heel weinig. Het lijkt wel of het lichaam als apparaat wordt gezien: niets werkt (prikkels) dus het is het kapot. Maar dat er een ziel of bewustzijn in een levend lichaam is, hoe staat het daar dan mee als het over hersendood gaat? Dat de persoon in kwestie iets niet ervaart, dan kunt je niet absoluut vaststellen (wel menen te zien, maar da’s wat anders). Als de hersendode dan toch een traan laat, of in een hand knijpt, dan plots is de persoon officieel niet meer hersendood. Ik moet er nog een nachtje over slapen....

  • Michaël van Groeningen, Almere
    21-09-2016 21:58

    Tijdens mijn leven een orgaan afstaan, of eigenlijk: delen, met iemand anders; zou dat dan een voelbare verbinding geven? Misschien niet oppervlakkig beschouwd, maar als je er dieper naar gaat kijken/voelen? Interessant gebied besef ik me. wordt daar al onderzoek naar gedaan?

  • Arjen Boonstra, Bergeijk
    21-09-2016 20:38

    Men accepteert de kleine kans dat iemand toch bewust alles meemaakt. Bekend is dat onderkoelde doden tot leven gewekt kunnen worden, vandaar dat hersendood alleen getest mag worden bij temperatuur > 32 graden. Hoe kan dit? De cellen zijn nog steeds in orde. Dit kan en zal vaak dus ook zo zijn bij hersendoden. En ja, wie weet kunnen die cellen weer hun functies oppikken na hersendoodbepaling. Kans klein, maar niet 0. Kan goed begrijpen dat men conclusies moet nemen, maar waarom wetenschap genegeerd wordt door artsen en staat is mij een raadsel. Of ook niet helemaal, voor artsen natuurlijk weer lastig om ook narcose tegen bewustzijn te gebruiken, want doet men dan om een bewuste patient te verdoven. Toch denk ik dat altijd rekening gehouden moet worden met persoon op tafel, ook al os die kans heel erg klein.

  • Michaël van Groeningen, Almere
    21-09-2016 16:19

    Tja, nou je het zegt/schrijft. Natuurlijk mogen ze wat er na mijn dood van mij over is voor alles gebruiken wat nuttig is. Dat zegt mijn verstand. Waarom heb ik dan nooit een codicil ingevuld? Angst! Inderdaad: ben ik wel echt dood? Wanneer ben ik echt dood? Kan mijn ziel nog voelen wat er met mijn lichaam gebeurt, na mijn dood?
    In hoeverre blijft mijn "energetische waarde" nog "levend" wanneer een stukje van mij verder leeft in een ander lichaam? En kan ik wel verder naar een eventueel volgend leven als er nog een stukje van mij "levend" is? Past mijn energie wel bij degene waar ik deel van uit ga maken? Ja, bij mijn partner of mijn kind; maar bij een vreemde?
    Ik ben niet alleen een bonk met weefsel, waar een stukje afgehaald kan worden. Wat is daar eigenlijk (al) voor info over?

  • Louisa de Wit, Woonplaats
    20-09-2016 08:40

    Eens met de schrijver dat tegengeluiden zo snel mogelijk moeten worden gegeven.
    Ik herinner me dat na hersendood nog 7 uur werd gewacht of er nog verandering optrad. Daarna kwamen twee artsen controleren of de patiënt was overleden. Deze tijd van 7 uur gold alleen voor een donor. Voor anderen gold maar 1.5 tot 2 uur. Daarna werd de apparatuur losgekoppeld en overleed de patiënt vrij snel daarna.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Dood zijn, wie bepaalt dat eigenlijk





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier