Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De zonnebril

Door Brenda de Coninck 

Hij kijkt strak voor zich uit en schudt z’n hoofd heen en weer. ‘Ik neem geen glas jus d'orange deze ochtend.’ ‘Waarom niet?’ vraag ik verbaasd. ‘Omdat jij het niet mag hebben en dan vind ik het niet fijn om dat te bestellen.’ We zitten ’s ochtends aan een terras in Valencia om te gaan genieten van een heerlijk ontbijt.

Om 10:30 is het in de schaduw alweer 29 graden en ben ik in m’n element. Straks ga ik een tostada bestellen (een geroosterd broodje) met jam en boter. Lekker met thee! Ik kijk hem aan. ‘En dat vind ik nou helemaal niet leuk, dat jij niet lekker kunt nemen wat je wilt. Kom nou, bestel gewoon jus d'orange, dan neem ik een lekkere slok en drink jij de rest op.’ Hij kijkt mij een beetje bedrukt aan en hakt dan de knoop door. ‘Oké. Signora, un jugo de naranja, por favor.’

Hij reageert anders dit jaar. Als we thuis de voorbereidingen treffen om acht dagen lekker naar de zon te vliegen, begint hij er zelf over. ‘Weet je: ik doe deze vakantie met je mee. Dan eet ik ’s ochtends en ’s middags hetzelfde als jij, en dan kunnen we ’s avonds gewoon lekker in een restaurant eten.’ Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. ‘Echt waar? Vind je dat niet erg dan?’ Hij kijkt mij over zijn schouder aan. ‘Nee: dat vind ik niet erg. ’t Is bovendien nog gezond voor mij ook. Ik wil niet weer een paar kilo aangekomen zijn als ik thuiskom.’

‘Oké, dat maakt het voor mij wel makkelijker’ geef ik toe. En dan overleggen we hoe we dat gaan aanpakken: ’s ochtends nemen we een geroosterd broodje - ik met boter en jam, hij dan wel met een soort tomatensoepje en olie, Spaanse ham of ei, waar ik soms een klein hapje van proef. En een groot glas vers geperste jus d'orange erbij. Waar ik inderdaad wel een glas van achterover zou willen klokken, maar een hoog gehalte een kalium weerhoudt mij daarvan. Dus neem ik elke ochtend één slok, proef hoe lekker het is, en ben tevreden. Hij schuift na mijn slok het glas een beetje zijn kant op, alsof hij het uit mijn zicht wil houden. Ik zie het en zeg niets. ’s Middags eten we elke dag een gezonde salade. Het is misschien gek, maar dat hij vrijwillig met mij meedoet, geeft een intens gevoel van ‘samen’. Een samen dat mij ontroert. 

Ik merk zijn bezorgdheid de laatste tijd. Wat daarvan de oorzaak is, weet ik niet. Er is niets veranderd: ik voel mij prima. Maar er lijkt bij hem een soort verandering plaats te vinden.

Ik merk het, en realiseer mij daardoor steeds vaker dat mijn ziekte ook voor hem een belasting is. Dat zijn vrijheid beperkt wordt. ‘Weet je’, mijmer ik, ‘ik heb altijd geschreven op NierNieuws over hoe ik mijn ziekte en alles wat daarbij komt ervaar, maar jij krijgt dit er ook maar allemaal bij. En als ik eerlijk ben, weet ik eigenlijk niet hoe je dit allemaal beleeft. Ik bedoel, we praten wel veel met elkaar…maar jouw verhaal komt eigenlijk niet echt aan bod. En misschien is dat voor meer stellen zo. Kunnen partners van nierpatiënten zich herkennen in wat jij meemaakt. Wat vind je ervan om eens samen het volgende feuilleton te maken? Om jouw verhaal te vertellen? Hij neemt een hap en veegt met een servet zijn mond af. ‘Dat is goed’, knikt hij en neemt een slok van zijn koffie; ik nip van mijn thee.

Als we na acht dagen thuiskomen, met een gezonde kleur op ons gezicht en een uitgeruste geest, begin ik aan dit feuilleton. Als ik tot hier ben gekomen, draai ik mijn tekst uit en vraag ik of hij het wil aanvullen. De volgende morgen leest hij in de auto mijn verhaal op de bijrijdersstoel en kijkt stil voor zich uit. ‘Je kunt het mij ook vertellen hoor, dan schrijf ik op wat je denkt’ stel ik voor. ‘Nee, dat hoeft niet, ik heb het in mijn hoofd: ik vul het verhaal wel aan, goed?

Ons leven is rijk en daar ben ik zo trots op. Brenda is zo buitengewoon goed in het samenstellen van haar maaltijden en in het bijzonder in het vooruitdenken van wat ze die dag wil gaan eten. Deze vakantie is het anders en ik weet ook zo geen reden te bedenken wat daarvoor zorgt, soms is een gevoel lastig onder woorden te brengen. Wel wist ik zeker dat ik haar in haar eetpatroon zou volgen zodat ze volledig kon genieten. En dat is blijkbaar gelukt. Elkaar volgen maakt ons samen sterk. Ik raakte op de derde dag van onze vakantie op het strand mijn op sterkte gemaakte zonnebril kwijt en vanaf dat moment droeg ze geen zonnebril meer. Ik vroeg haar wat daarvan de reden was en ze zei: ‘Zolang jouw zonnebril kwijt is doe ik met je mee.’ Toen besefte ik des te meer wat ons leven rijk maakt. We kijken samen naar de zon.

Ik lees zijn verhaal en schiet vol. Wauw: dit komt recht uit z’n hart. En het klopt: toen hij zijn bril kwijt was, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om die van mij op te zetten. Samen uit, samen thuis. Niet de één wel, en de ander niet. 
Jeetje: wat is dit mooi om te lezen. De tranen biggelen over mijn wangen. Mijn Kanjer.

We zijn een team, meer dan ik besef.

sterren Gepubliceerd: donderdag 11-09-2014 | Reacties (6)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Nanny nooitgedagt-marquenie, Taradeau (F)
    13-09-2014 16:06

    Dag Brenda en Sjaak!
    Verdriet en ziekte wil nog wel eens een splijtzwam zijn in de relaties. Zo te lezen is dat bij jullie (net als gelukkig bij ons) niet het geval. Wees zuinig op elkaar dan kun je veel aan in de hopelijk nog vele goede jaren!
    Liefs van een ervaringsdeskundige ;-)

  • Bert
    12-09-2014 21:17

    Wat een heerlijk voorbeeld van jullie intense verbondenheid met elkaar..

  • Margot
    11-09-2014 19:37

    Mooooooooi! XxX

  • Robin, Almere
    11-09-2014 18:18

    Wauw mam en pap, wat mooi geschreven! Ben trots op m'n ouders die zo lief voor elkaar zijn. Fijn dat jullie zo lekker van de vakantie hebben kunnen genieten. Die was welverdiend! Xxx

  • Annette , Almere
    11-09-2014 15:40

    Prachtig. zo hoort een commitment te zijn.

  • FERRY
    11-09-2014 13:08

    Prachtig dat jullie elkaar zo aanvoelen en elkaar steunen,maar Sjaak let je wel op dat je de volgende keer je shirt niet verliest !
    Betere liefde tussen 2 mensen bestaat bijna niet.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


De zonnebril





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier