Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De sportschool

Door Brenda de Coninck 

‘De kilo’s blijven er maar aankomen’ zeg ik mistroostig. ‘Sinds ik Prednisolon slik, heb ik ook zo’n zin in zoet. Dat had ik nooit.’ Ik zit in de spreekkamer tegenover mijn nefroloog in Groningen. Hij kijkt mij zoals altijd relaxed aan. ´Als je wilt, kun je er nog mee stoppen´ zegt hij opgewekt. Ik hoopte al dat hij dat zou voorstellen. ´Er is geen protocol voor, iedereen vult dat op zijn eigen manier in’ vervolgt hij. ‘Een geleidelijke afname van de pillen is wel belangrijk, zodat je bijnieren de tijd krijgen hun functie weer op te starten.’ Ik vind het prima, als ik er maar vanaf kom. Het idee dat ik dit medicijn in de toekomst niet meer hoef te slikken, stemt mij hoopvol.

Hoewel mijn zin in zoet in de loop van de weken steeds meer afneemt, verdwijnen de kilo’s niet navenant. Ik moet gaan bewegen. Als ik eerlijk ben, doe ik dat de laatste tijd nauwelijks. Vooral afgelopen winter niet. Het was koud en nat buiten en dat nodigde nou niet bepaald uit tot een rondje om het meer. En mijn zittende beroep helpt ook al niet. Aankomen en nauwelijks bewegen is ook slecht voor mijn nier(en). Voor hen is het vooral belangrijk dat ik actie onderneem. ‘Je immuunsysteem zit in je spieren’ zei een nefroloog ooit eens tegen mij.

Ik ben er klaar mee’, zeg ik tegen mijn man. ‘Het ligt niet alleen aan het eten, zoveel zin in zoet heb ik niet meer sinds ik onder begeleiding van Marnix Prednisolon aan het afbouwen ben. Ik moet de motor weer op gang brengen. Een paar jaar geleden trainde ik twee keer in de week op de sportschool en wandelde ik in het weekend ruim 7 kilometer binnen een uur en een kwartier. Nu doe ik bijna niets meer.’ Hij kijkt mij aan. ‘Geldt ook voor mij. Ik heb ook al maanden niet meer hardgelopen.’ Het is even stil.

‘Ik wil wel weer naar een sportschool, maar dan wel een goede’ ga ik verder. ‘Eentje met fysiotherapeuten, die weten wat ze aan het doen zijn. Ik heb drie nieren, cystes in mijn lever, een volle buik, snel pijnlijke spieren en ik mag niet zwaar tillen. Ik heb een schema nodig dat afgestemd is op mijn situatie. Ik ben er een beetje huiverig voor om zomaar wat te gaan doen.’ ‘Snap ik’ zegt mijn eega. ‘En ik moet gewoon weer mijn hardloopschoenen aantrekken en mijn rondje gaan lopen. Fiets jij weer met mij mee?’

De lente hangt weer in de lucht. Wat heerlijk, denk ik als ik naast mijn man fiets. De temperatuur is zo lekker, dat ik mijn jas rustig voor een vest had kunnen inruilen. Als we de straat uit rennen/fietsen, zijn we al gauw bij het kanaal. Via een pad, dat aan de rand van de stad loopt, komen we voorbij een deel van de Oostvaardersplassen en daarna komt het bos in zicht. Het laatste pad vanuit het bos is er één naar boven, naar een lange dijk - stijl. Sjaak rent soepel bij mij vandaan; ik blijf achter. De versnelling staat op één, waardoor de trappers kleine rondjes maken. Ik weiger af te stappen en fiets koppig naar boven, ook al gaat dat tergend langzaam. Daar aangekomen voel ik dat mijn bovenbeenspieren zijn verzuurd, mijn hart bonkt en ik hijg. Toch voelt het lekker, alsof mijn lijf weer wakker wordt. Een dag erna lopen we samen dezelfde route, nu met hardloopschoenen aan. Ik wissel joggen met stevig wandelen af en dat valt niet mee. Na een uur en elf minuten zijn we thuis en doet alles mij zeer. ‘Zelfs slapen deed pijn’ zeg ik lachend tegen mijn man als we de volgende morgen opstaan. ‘Misschien moet je het wat rustiger opbouwen’ is zijn reactie.

De fysiotherapeut heeft er nog nooit van gehoord, cystenieren. ‘Dus je hebt drie nieren? En twee daarvan zijn zó groot? Nog nooit van gehoord.’ Gek, denk ik. In mijn wereld weet iedereen wat cystenieren zijn, maar één stap buiten het ziekenhuis en mensen staan met hun oren te klapperen. Zelfs de nieuwe doktersassistente. Vooral van haar vind ik dat stuitend. Waarschijnlijk onterecht, want niet elke praktijk heeft een cystenierpatient. Dus ja: waar haal je dan de kennis vandaan?

Ik meld mij ´s ochtends vroeg voor de eerste training bij de speciale sportschool en heb er zin in. Na 10 minuten op de loopband, 45 squats, 45 halteroefeningen voor mijn schouders en 45 zijwaartse beenoefeningen, is de eerste les klaar. ‘Nu al?’ zeg ik verwonderd. Hij knikt. Het heeft een half uur geduurd. ‘Kan ik niet nog even wat gaan lopen op de loopband?’ ‘Ja hoor, dat mag’, stemt hij in. ‘Dan kun je een beetje uitlopen.’

Ik raak het scherm aan en de tijd springt op 30 minuten. Ook goed, denk ik. En ik ga wat sneller dan net, dat stelde niet veel voor. Ik klik op snelheid en schroef die omhoog. De band begint te lopen en ik moet er aardig de pas inzetten om hem bij te benen. Zo, nu doe ik tenminste iets, denk ik tevreden. Om mij heen zie ik mensen die zeker 10 tot 20 jaar ouder zijn dan ik en sommigen zijn nóg ouder. Knap hoor, als je dan nog uit je luie stoel komt. Ondertussen ben ik 18 minuten verder en plakt mijn lijf van de inspanning. Mooi zo.

‘Ik dacht al dat je verder zou gaan dan 15 minuten.’ De fysiotherapeut staat plotseling naast mij. ‘En ook nog in een hoger tempo.’ Hij lacht. ‘Je hoofd neemt je lichaam mee.’ Ik val even stil. Zijn speelse opmerking laat periodes van inspanningen aan mij voorbijgaan. Een mentaliteit van ‘doorzetten, niet zeuren’, ’je kunt meer dan je denkt’, ‘kom op’ en andere uitspraken die ik hier maar beter niet kan herhalen. Na twee jaar bij de landmacht te hebben gewerkt, leer je wel een beetje doorzetten. ‘Het was de bedoeling dat je door langzaam te wandelen zou ontzuren, zodat je lichaam de afvalstoffen kon afvoeren. Nu ga je verzuurd weg.’ Hij blijft vriendelijk, maar toch hoor ik een boodschap in zijn stem. Kennelijk werkt de oude manier van ‘doorzetten’ voor mij niet meer. ‘Zal ik stoppen dan? Jij bent de expert.’ Ik ben niet zo volgzaam, maar als ik mijn eigen koers had willen varen, dan had ik mij niet op moeten geven voor een fysiotherapiebegeleiding. ‘Nog twee minuten en dan stoppen.’

Als ik de loopband afkom met een gevoel dat ik nog wel even door had willen gaan, word ik verrast. Ik merk dat ik geen volledige controle heb over mijn benen en loop een beetje wiebelend de eerste stappen naar de kleedkamer. De fysio heeft gelijk en Sjaak ook. Potver, mijn conditie is echt slecht en sporten is geen overbodige luxe! Mijn ego loopt een aardige deuk op. Maar gelukkig wordt de deuk een beetje gecompenseerd.

Ik ben hier nog niemand tegengekomen die een betere conditie heeft dan ik ;-)

sterren Gepubliceerd: zaterdag 02-03-2019 | Nog geen reacties




Een ijskoude

‘Ik heb Katinka gesproken op de Wetenschapsdag. Weet jij dat ze haar postmortale nier al 40 jaar heeft? Ik wist niet wat ik hoorde! Heerlijk om met lotgenoten te praten. Daar put ik altijd hoop uit, uit zulke verhalen.’ Mijn man knikt. ‘Ze vertelde dat ze naar een huidcentrum in Amsterdam gaat en dat ze daar heel tevreden over is. Doordat ze al zolang immunosuppressiva slikt, heeft ze onregelmatigheden op haar huid gekregen, die daar worden behandeld. Ik zou daar ook weleens naartoe willen. Ik krijg ook plekjes die er eerst niet waren. Wat denk jij?’ ‘Ik zou gaan’ zegt mijn wederhelft. ‘Iedere getransplanteerde gaat toch één keer per jaar naar een dermatoloog?’

Lees meer »

Een machteloos gevoel (deel 2) »

De achterdeuren van de ambulance gaan open. De broeder en de verpleegkundige trekken aan het voeteneinde van de brancard en de poten klappen vanzelf onder mij vandaan. De auto staat dicht bij de ingang van het ziekenhuis en we zijn dan ook snel binnen. Rechts van mij zie ik een receptioniste achter een glazen scherm. Ze roept iets tegen de man achter mij. Hij stuurt de brancard naar links en daarna weer naar links, een grote kamer binnen. Dat blijkt de eerste hulp te zijn.

Lees meer »

Een machteloos gevoel »

Hè?! Ik kan de helft van de straatnaam niet meer lezen op mijn telefoon. Wat raar... Ik kijk naar mijn scherm, met daarop de straatnaam waar ik wil parkeren. Als ik mijn hoofd naar rechts beweeg, komen de andere letters ineens in zicht. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik beweeg mijn hoofd een paar keer heen en weer, terwijl ik naar het beeld blijf kijken. Ja, ik zie het nu duidelijk. Ik kan alle letters zien, niet zien, zien, niet zien...

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier