Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De excellente zorg rond tante Lien

Door Brenda de Coninck 

DEEL 17 - 'Ze klinkt anders dan normaal.' 'Wie?' zeg ik, terwijl ik de keuken inloop. 'Tante Lien. Ze staat op het antwoordapparaat en volgens mij is er iets aan de hand. Maar misschien heb ik het mis.' Ik loop naar de telefoon en druk op de knop om het bericht te horen. Ik snap wat mijn man bedoelt. Dit voelt niet goed. Ik neem meteen de hoorn uit de standaard en druk op de vertrouwde knop die mij verbindt met de andere kant van de Atlantische oceaan: Canada.

Als ik de typische overzeese beltoon hoor overgaan, volgt snel daarna haar 'Hello'. 'Hi tante!' antwoord ik. Want ook al ben ik de vijftig gepasseerd: ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar 'Lien' te noemen. Wellicht klinkt het gek, maar daar vind ik haar te dierbaar voor. Ze is mijn tante - de enige die ik heb - en eigenlijk een beetje mijn tweede moeder. Daarom vousvoyeer ik haar met liefde.

'Okay,' zegt ze, 'Now I know I'm part of de familie.' Mijn tante woont sinds 1958 in Canada en is nooit haar charmante Hollandse accent kwijtgeraakt. 'Hoe bedoelt u?' vraag ik een beetje in de war. 'I'm diagnosed with kidney cancer,' zegt ze zachtjes. Ik kijk in Nederland naar buiten en sla mijn hand voor mijn mond. 'Oh, tante! Hoe kan dát nou?'

Ze had al langer last van haar rug als ze trappen moest lopen - ze schreef het toe aan een versleten heup. Maar dan komen ineens alarmerende telefoontjes bij ons binnen over nachtelijke ambulanceritten naar een ziekenhuis in de buurt, vergezeld van veel tumult, omdat een ambulance in Canada nooit zonder een brandweerauto arriveert. De eerste keer dat dit haar overkomt, kunnen de artsen op de eerste hulp niets vinden. Haar hart is in orde. Daar kan de pijn niet vandaan komen.

De tweede keer wordt ze 's avonds opgehaald. Maar nu door een ambulance van een ander, verderop gelegen ziekenhuis, omdat de ambulances in de buurt bezet zijn. Daardoor komt ze onbedoeld terecht in één van de beste kankercentra in Canada. 'Ik lag op een brancard toen een vrouwelijke arts binnenkwam,' vervolgt mijn tante. 'Ze keek naar mij en zei: Dit is niet uw hart: de pijn komt uit uw buik. We gaan een scan maken. En ze zag het meteen: een tumor op mijn rechternier van 11 centimeter. Ze zei dat ik meteen geopereerd moest worden.'

Zenuwslopende weken volgen waarin onderzoeken en belangrijke uitslagen uitwijzen dat de tumor 'Thank God' niet is uitgezaaid. Nu is het wachten op een plek in de operatiekamer. En dat duurt lang als je moet wachten. Weken verstrijken en dan komt eindelijk het verlossende telefoontje: maandag wordt ze om 06:00 uur verwacht, om 08:00 uur wordt ze geopereerd.

'Ze was heel, heel nerveus', Whatsappt mijn nichtje. 'We hebben vanmorgen de artsen ontmoet die haar gaan opereren en de hoofdverpleegkundige. En toen werd mijn moeder de operatiekamer ingelopen.' Huh? denk ik verbaasd: komen de artsen in Canada voor de OK eerst naar de familie om kennis te maken? Doen ze dat in Nederland ook?

Als ze binnen is, krijgt ze een epidurale slang in haar rug geplaatst - wat ze héél eng vindt - zodat ze na de operatie geen pijn zal hebben. Binnen twee uur is de chirurg terug en heeft goed nieuws: de nier is weggehaald en het was niet nodig meer weefsel te verwijderen.

En dan komen berichten binnen op mijn mobiele telefoon die mij verbazen: 's avonds heeft ze geen pijn als ze wakker wordt: de epidurale anesthesie werkt als een trein. Om haar benen zitten een soort kussentjes die haar kuiten elke vijf seconden masseren. Uhh… excuse me? 'Yes, is looks like a welnessspa here, doesn't it?' appt mijn nicht. 'It sure does,' denk ik. En ik vraag mij af of ik een eeuw aan medische zorg heb gemist. Gaat dat hier ook zo? Nee toch? Dat je na een niertransplantatie wakker wordt met kussentjes rondom je benen die je kuiten de hele nacht zachtjes masseren? Hmmmm… minister Schippers?

De volgende morgen zit mijn tante al rechtop in een stoel en leest naar hartenlust. Ze heeft zelfs een rondje gelopen. Ehhh… excuse me again? Mijn tante is 76 en heeft 24 uur geleden een nieroperatie ondergaan!

Mijn nichtje stuurt een foto van haar stralende moeder op een stoel. Ik schud zachtjes mijn hoofd als ik naar haar kijk. Ongelooflijk. Hoe is het mógelijk?!

Tijdens de nacht die volgt, heeft ze een lichte verhoging, maar die verdwijnt bij het ochtendgloren. Ze loopt zonder hulp en zit voor het merendeel in een stoel. Ze heeft nog wel een blaaskatheter, een infuus en de 'epidural' in haar rug. Ook de volgende dag heeft ze geen centje pijn. De anesthesist bezoekt haar en vertelt dat de katheter en 'epidural' er die dag uitgaan en dat ze dan langzaam aan wat pijn kan gaan voelen. Morgen mag ze naar huis. Op de vijfde dag. Een vrouw van 76.

Ik ben flabbergasted. En vraag mij iets af: heeft excellente zorg, waarbij aandacht is voor de familie van de patiënt, aandacht is voor de mens achter de aandoening, aandacht is voor ultieme pijnbestrijding, trombose wordt tegengegaan met behulp van massages, ertoe geleid dat mijn tante maar 4 dagen en 4 nachten gebruik heeft hoeven maken van een duur ziekenhuisbed? Is duurkoop uiteindelijk goedkoop?

Dát uitzoeken, lijkt me een mooie taak voor onze politici. En daarom doe ik een oproep aan minister Schippers: mocht u inspiratie op willen doen en zien hoe de gezondheidszorg óók kan functioneren, vlieg dan eens naar Toronto. En vraag u dan af of meer kwaliteit, kan leiden tot minder kwantiteit. Mocht u zich zorgen maken over de verblijfskosten: u mag bij mijn tante logeren. Kunt u meteen ervaren wat mantelzorg inhoudt .

sterren Gepubliceerd: vrijdag 13-09-2013 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • G H Nansink
    16-09-2013 09:42

    Brenda,wens je tante Lien namens mij veel sterkte toe en voorspoedige beterschap.

    Dit artikel is zeer treffend en ik proef hieruit veel liefde voor je tante van je moeders kant.

    Toi toi toi.

    Ferry.

  • Margot
    14-09-2013 10:46

    Brenda, dit is weer zo top, top, top!
    En ja, beste mevrouw Schippers, kwaliteit in de zorg leidt uiteindelijke tot een efficiëntere kwantiteit! Is overigens altijd al zo geweest. U als afgestudeerd arts zou dat moeten weten! Dus, hop hop, op naar Toronto!
    Oh, enneh..... tante Lien veel beterschap!!!

  • Jan Smith, Sighisoara/Roemenie
    14-09-2013 10:29

    Veel beterschap voor je tante.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier