Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De biologie van de overtuiging

Door Brenda de Coninck 

DEEL 10 - Heb jij daar nou ook last van, van een witte jassenbloeddruk? Thuis is hij prima in orde, tot je in het ziekenhuis komt en hij onverklaarbaar veel hoger is dan je gewend bent. Het overkomt mij regelmatig. Hoe vertrouwd, hartelijk en ontspannen de sfeer ook is als ik binnenkom in de spreekkamer: ik denk dat ik helemaal niet gespannen ben, maar mijn lichaam is het daar kennelijk niet mee eens.

Ik heb haar nog helemaal niet geïntroduceerd: ‘mijn’ onderzoeksverpleegkundige in het UMCG. Laat ik haar voor nu Margreet noemen. Van alle mensen die ik de afgelopen twee jaar door mijn deelname aan het onderzoek naar Tolvaptan heb leren kennen, is zij de vrouw die mij het meest nabij staat. Ze heeft mij emotioneel opgevangen toen bleek dat mijn nierfunctie spectaculair lager was dan gedacht. Ze begeleidde mij tijdens de onderzoeken in de MRI, waar ze bemoedigend even mijn voet aanraakte toen ik voor het eerst de nauwe tunnel in werd geschoven. Zo’n simpel gebaar zegt meer dan duizend woorden. Ze heeft liefde voor het vak van verpleegkundige en dat voel je. Bij zó iemand verwacht ik geen last te hebben van een witte jassenbloeddruk. Maar ja: dat heb ik dus wel.

Als hypnotherapeut weet ik dat het onbewuste in ons leven een veel grotere rol speelt dan de bewuste geest. Vergelijk het met een ijsberg: alleen het topje is boven water zichtbaar (bewuste), terwijl het merendeel van de inhoud onder water is (onbewuste). De cliënten met wie ik werk, komen vaak binnen met een hulpvraag die voortkomt uit een gevoel of reactie die ze niet kunnen plaatsen en waar ze vanaf willen. ‘Ik snap er niks van dat ik zo reageer. Als je er van buitenaf naar kijkt, lijkt er eigenlijk helemaal niet zoveel aan de hand te zijn. Maar toch klap ik dicht en ik wil weten waar dat vandaan komt.’ Door het onbewuste in te schakelen komen we er dan achter dat een onverwerkte situatie in het verleden, nog altijd voor problemen zorgt. Als een bepaalde situatie (voor een deel) lijkt op een vroegere onverwerkte situatie, herkent het lichaam dat en reageert daarop door een oude (ongewenste) reactie te vertonen die niet bij de situatie in het hier en nu hoort.

Het lichaam onthoudt dus kennelijk meer emotionele gebeurtenissen dan de rationele geest. En er komt steeds meer informatie beschikbaar over hoe het onbewuste ook het lichaam beïnvloedt. Zo’n 65% van alle ziekten blijkt niet te worden veroorzaakt door een defect gen, maar door de omgeving dat het gen ‘aanzet’. Dr. Bruce Lipton, celbioloog en oud-docent aan de medische faculteit van de Universiteit van Wisconsin en onderzoeker aan de Stanford University School of Medicine, is inmiddels een prominent en wereldwijd vermaard vertegenwoordiger van de ‘nieuwe’ biologie. Hij deed uitgebreid onderzoek naar de moleculaire processen waarmee cellen informatie verwerken. Daaruit blijkt dat het niet de genen zijn die ons gedrag bepalen, maar dat genen worden aan- en uitgezet door externe factoren. Ze worden getriggerd door onze waarnemingen en overtuigingen. Professor Lipton toont aan dat onze overtuigingen, of ze nu waar zijn of niet, positief of negatief, de activiteit op genetisch niveau beïnvloeden en zelfs onze genetische code kunnen veranderen. Dr. Liptons uiterst hoopvolle bevindingen worden beschouwd als een van de grote doorbraken in de nieuwe wetenschap. Het lijkt erop dat we ons bewustzijn zodanig kunnen trainen dat we gezonde overtuigingen kunnen scheppen. Daarmee hebben we de sleutel in handen tot een gezonder en gelukkiger leven.

Albert Einstein had groot respect voor wat hij ‘het mystieke’ noemde: ‘Het is de kracht van alle ware wetenschap.’ Dat vind ik een hoopvollere gedachte dan de overtuiging van Darwin dat we toevallig bestaan, zonder doel of bestemming. Er is nog zoveel wat we niet weten, dat het alleszins de moeite loont om nieuwe paradigma’s een kans te geven. Copernicus wachtte in 1543 met het uitgeven van zijn manuscript tot op zijn sterfbed, waarin onomwonden werd gesteld dat de zon, en niet de aarde, het middelpunt vormt van de ‘hemellichamen’. Hij was bang te worden gefolterd door de machtige Kerk, die dit zag als ketterij. En inderdaad: een eeuw later belandde een verdediger van het manuscript van Copernicus alsnog op de brandstapel. En ook nu zullen er lezers zijn die de idee dat overtuigingen invloed hebben op ons lichaam, afdoen met ‘ketters’. Zij beschouwen ons lijf als een bundeling van cellen die wordt bestuurd door onze genen. En ik kan daar nog niets tegenover stellen. Ik kan nog niet voorkomen dat mijn nierfunctie achteruitgaat, of dat mijn bloeddruk te hoog is. Maar ligt dat aan de nieuwe wetenschap, of aan mij?

Ik weet nog niet hoe ik mijn overtuigingen zo kan veranderen, dat mijn nieren stoppen met het aanmaken van cysten. Maar betekent dit dan, dat het dan ook niet mogelijk is? Waren we op de maan gekomen als we hadden verwacht dit nooit te kunnen? Hadden medici zoveel ontdekt als ze waren gestopt met zoeken? Albert Einstein zei het zo: ‘Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.’ Ik verbeeld mij dat er een dag komt, dat we ervan doordrongen zijn dat lichaam en geest één geheel zijn. En dat we met onze gedachten en overtuigingen, met of zonder artsen, gericht kunnen werken aan onze eigen gezondheid. Tot aan die dag blijf ik zoeken, samen met jou.

Voor wie nieuwsgierig is: The Biology of Belief (68 minuten)

sterren Gepubliceerd: maandag 28-01-2013 | Nog geen reacties




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier