Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Dat doneren is natuurlijk gewoon eigenbelang'

Door Brenda de Coninck 

‘Jeetje’ zeg ik tegen mijn man als we de lift instappen naar de vierde verdieping. ‘Ik realiseer mij ineens dat ik nu ga zien waar ik terechtkom over een paar maanden. En jij kunt nu ook zien waar ik kom te liggen. Wat bijzonder: dit had ik mij nog niet eens gerealiseerd.’ ’Ja, inderdaad’ knikt hij. ‘Dat moeten we in Amsterdam ook doen’ zeg ik er snel achteraan. ‘Dan weet ik ook hoe het er daar eruitziet als we met elkaar Skypen.’

De lift brengt ons naar de transplantatieafdeling van het UMCG waar Marilène vier dagen geleden is opgenomen en de volgende dag een nieuwe nier heeft gekregen. Haar moeder was de donor. Zij ligt op de afdeling chirurgie en ook bij haar gaan we straks even langs. ‘Ik ben wel benieuwd naar haar verhaal' zegt mijn eega. ‘Hoe zij dit als donor beleefd heeft.’

Als we door de klapdeuren de transplantatieafdeling oplopen, is het eerste wat opvalt de ontsmettingspompen die aan de wanden gemonteerd zijn. Later zien we dat de hele afdeling er vol mee hangt, tot op de kamers aan toe. ‘Kom’ zegt mijn man ’laten we meteen onze handen ontsmetten voordat we verder lopen.’ Ik maak een kommetje van mijn rechterhand en steek hem onder de dispenser, die automatisch een scheutje desinfectant afgeeft. De koele, alcoholhoudende vloeistof vervliegt snel nadat ik mijn handen ermee heb gewassen. Bij de desk van de verpleging vraag ik om een mondkapje. Een paar dagen geleden ben ik verkouden geworden en ik wil er alles aan doen om besmetting voor Marilène en andere patiënten te voorkomen.

Bij haar kamer aangekomen, zien we haar al liggen vanaf de gang. Ze glimlacht als ze ons ziet. Haar linkerbeen steekt onder het laken vandaan en aan de rand van haar bed hangen twee urinezakken: één die de urine uit de blaas opvangt en een andere die urine opvangt uit een splint katheter die in de nierbekken van de nieuwe nier met een oplosbare hechting vastzit, zodat ze kunnen zien wat de nieuwe nier produceert en of er geen eiwit in de urine zit, hét kenmerk van een nefrotisch syndroom, de oorzaak van haar nierfalen.

‘Hoe voel je je?’ vraag ik. Ik weet al veel van wat ze heeft meegemaakt omdat we vanaf de opnamedag met elkaar geAppt hebben. Het verband is er vandaag afgehaald en ze heeft voor het eerst haar litteken gezien. Dat vond ze confronterend. ´Wil je het zien? Hier, kijk maar’ nodigt ze ons uit en tilt haar T-shirt op, waardoor een lange incisie zichtbaar wordt van haar rechterzij naar haar onderbuik. De wond ziet er netjes uit: onderhuids dichtgenaaid en de randen keurig tegen elkaar. ‘Straks houdt je er alleen nog maar een dun, wit litteken aan over’ zeg ik overtuigd. ‘Ziet er goed uit zeg. Voel je de nier zitten?’ Ze schudt haar hoofd. ‘Dat verwachtte ik ja, maar je voelt er niets van.’

Ze vertelt chronologisch hoe ze de dag van de operatie heeft beleefd. Als ze praat over de procedure op de operatiekamer, komt er een twinkel in haar ogen. ‘Ik werd in een soort voorkamer van het bed op de operatietafel getild. Daar vroeg een arts wie ik was en wat ik kwam doen. Op de echte operatiekamer vroegen ze me dat weer.’ Ze lacht. ‘Wat goed dat ze dat doen’ is mijn reactie. Ik vertel haar maar niet over mijn eigen ervaring als leerling-verpleegkundige, toen in het ziekenhuis waar ik werkte bij een patiënt een verkeerd been werd geamputeerd. Dat zal door deze procedure niet snel gebeuren denk ik. ‘Ik kreeg ook een soort klittenband op mijn voorhoofd’ gaat ze verder. ‘Daaraan kunnen ze meten hoe diep je in slaap bent. Mijn bloeddruk werd ook constant gemeten. Later hoorde ik van een verpleegkundige op zaal dat ze tijdens de operatie ook een paar keer bloed hadden afgenomen. ‘Ik pak de andere kant wel’ zei ze toen ze mijn arm zag. ‘Deze is al lek geprikt.’ Op de uitslaapkamer ben ik volgens de verhalen onrustig geweest. Daar heb ik niets van meegekregen, maar ze vertelden mij dat ze me steeds terug in bed moesten duwen omdat ik constant omhoog kwam.’

‘Dat was best heftig om te zien’ zegt mevrouw Keijzer als we haar een half uur later op de afdeling Chirurgie ontmoeten. 'Haar ogen stonden zo hol, heel naar om te zien. Weet je wel wie dat is?’ vroeg ik aan de verpleegkundige op de uitslaapkamer. ’Ja: uw dochter’ antwoordde ze. Dus ze wist heel goed dat ik haar moeder was en liet mij daar gewoon liggen, naast haar.´ Haar ogen vullen zich met tranen, die ze snel wegslikt.

Hoe is het voor u gegaan? vraagt mijn man. ‘Afgezien van de misselijkheid door de morfine, valt de rest mee’ zegt ze bijna luchtig. ‘Ik heb bijna geen pijn. Alleen de onderste wond doet een beetje zeer bij hoesten en lachen. Maar verder is het mij meegevallen hoor.’ Haar kamergenoot is een traumahelikopterverpleegkundige ‘en ik heb zo mijn contacten hier, dus heb ik gevraagd of ze foto’s van de operatie wilden maken. Ik heb een hele serie. Wil je even kijken?’ nodigt hij mijn man uit. De traumahelikopterverpleegkundige mag morgen naar huis - de vierde dag na de transplantatie. Hij loopt alweer op en zit ’s middags aan het bed van zijn vrouw, die van hem een nier heeft gekregen.

‘Wat een helden zijn jullie’ zeg ik vol bewondering als mijn man klaar is met foto´s kijken. De beide donoren schudden vrijwel gelijktijdig hun hoofd. ´Welnee´, zegt de buurman van mevrouw Keijzer met een duidelijke Groningse tongval. ´Weet je wat het is? Ik heb een dochter van 13 en meisjes trekken toch meer op met hun moeder dan met hun vader. Kijk: nu kunnen ze straks weer samen shoppen en ik heb mijn vrouw terug.’ ‘Ach, het is eigenlijk gewoon eigenbelang´ grinnikt mijn man links van mij op een kruk. ‘Precíes!’ valt de helikopterverpleegkundige hem bij.

Een interessante invalshoek: belangeloos je nier afstaan is dus eigenlijk alleen maar eigenbelang.

Hmmmm….

sterren Gepubliceerd: woensdag 22-03-2017 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Louisa
    08-04-2017 00:37

    Beste mevrouw de Coninck,
    Als eerste wil ik zeggen dat ik enorm veel bewondering voor u heb wanneer ik lees hoe sterk u bent en hoe u zich inzet voor andere patiënten. Ik ben zelf een eerstejaars geneeskunde student in Groningen, en ik kreeg uw boek "Ik ben toch geen auto?" Van mijn coach, dokter Gansevoort, als verdieping op mijn komende stage. Het boek zelf heb ik binnen 2 uur uitgelezen en daarna heb ik alle opvolgende feuilletons gelezen. Bij sommige verhalen was ik enorm ontroerd en bij anderen erg geïnspireerd. Door uw verhalen denk ik meer na over patiëntcontact en wat voor een arts ik later wil zijn, daarvoor dank.

    Ik wil U en uw man enorm veel sterkte wensen de komende tijd, en kijk er naar uit om elke maand uw verhalen te blijven lezen.

    Met vriendelijke groet,
    Louisa Smid

  • Marieke
    24-03-2017 13:26

    Best logisch toch? Voor het mooie litteken hoef je het niet te doen ;). Maar weten dat je hele gezin er wel bij vaart als je je partner een nier kunt geven (rechtstreeks of via cross-over, want dat is voor mijn gevoel geen heel groot verschil), dat is een win-win situatie.

    Die procedure voorafgaand aan de OK herinner ik me ook, zelfs nog iets uitgebreider: iedereen die een taak had tijdens de operatie stond rond mijn bed stelde zich voor. Ik ben X en ik ben de chirurg, ik kom een nier en lever transplanteren. Ik ben Y en ik ben de anesthesist. En als laatste ik, wie ik was en waar ik voor kwam. Je geboortedatum en naam worden ook tig keer gevraagd. Allemaal veiligheidsprocedures en heel goed dat het zo gebeurt.

    Foto's van mijn OK heb ik ook gezien, sterker nog ik heb ze zelf. Vlak vantevoren ontmoetten we de chirurg nog even (dat is niet standaard geloof ik, maar kwam toevallig zo uit). En ik heb het gewoon gevraagd: worden er foto's gemaakt van dit soort dingen? Jazeker, helemaal omdat mijn situatie bepaald niet standaard was. Oh, zei ik, ik ben best nieuwsgierig daarnaar...
    Een week na de OK zat hij naast mijn bed met zijn telefoon met de foto's, legde uitgebreid alles uit en heeft me de foto's ook gemaild.
    Dat raakte me wel hoor, niet alleen de hier en daar best heftige plaatjes maar ook die betrokkenheid. Heel bijzonder.

    Gewoon vragen, als je ook nieuwsgierig bent ;). Het gaat over jou, dus waarom zou je het niet mogen zien?

    Sterkte, het wordt steeds spannender he?




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


'Dat doneren is natuurlijk gewoon eigenbelang'





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier