Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Dansen op straat

Door Brenda de Coninck 

‘Kijk eens wat ik hier heb?’ zeg ik als ik om kwart voor twaalf vanuit de praktijk naar boven kom en de gang in loop. ‘Wat is dat?’ zegt mijn man afwezig en speelt een beetje met een poppetje dat ik in zijn handpalm leg. ‘Een Persoonlijk Ontwikkel Plan’ zeg ik lachend en wacht op zijn reactie. Die komt niet. ‘Ga maar eens even naar het kantoor’ zegt hij met een vreemde ondertoon. Ik loop het kantoor binnen en kijk nieuwsgierig of er iets op mijn bureau ligt: niets. Ik draai mij om en kijk hem in verwarring aan, terwijl hij voor zijn bureau staat en mij geëmotioneerd aankijkt. ‘Wat is er?’ vraag ik verschrikt. ‘We hebben een match’ zegt hij en even lijkt het alsof hij aan de grond genageld staat. Wát?! roep ik en alle radertjes in mijn hoofd vallen stil. Dan sla ik mijn hand voor mijn mond. Mijn man knikt. Zonder woorden vallen we in elkaars armen.

Ik druk hem stevig tegen mij aan - de tranen rollen inmiddels ziover mijn wangen. ‘Dank je wel lieverd’ zeg ik met een snik in mijn stem. ‘Dank je wel.’ Hij drukt mij nog steviger tegen zich aan. ‘Alsjeblieft’ zegt hij terug en daarna zijn we stil. Meer woorden zijn niet nodig. Als de emoties een beetje geluwd zijn, laten we elkaar los. Mijn mascara heeft vlekken veroorzaakt op de mouw van zijn witte T-shirt. Ik doe een stap achteruit en zie dat zijn gezicht nat is van de tranen.

‘Je bent dus gebeld’ zeg ik meer als een feit dan een vraag en we nemen plaats op onze bureaustoelen. ‘Ja’ zegt hij, zoekend naar woorden. ‘Ik was met een cliënt in gesprek toen er onderdoor een privé-oproep binnenkwam. Ik zag een anoniem nummer en dacht: nou, die kan wel even wachten, dat zal vast weer zo’n callcenter zijn. Meteen daarna werd op mijn mobiele telefoon gebeld en vrij snel weer opgehangen. Toen daarna wéér op m’n mobiel werd gebeld, zei ik tegen mijn cliënt dat er kennelijk iets aan de hand was en dat ik haar zou terugbellen. Toen ik opnam, hoorde ik: Met Julia van het UMCG. Ik begon meteen te zweten.’ Hij kijkt naar zijn T-shirt en trekt hem ter hoogte van zijn borst met duimen en wijsvingers van zijn huid af, alsof hij het moment weer beleeft. ‘Ze zei: er is een match. Het was een heel gepuzzel. Er doet een aantal koppels mee in deze uitwisselingsronde en er zijn verschillende grote academische centra bij betrokken. Ik word geopereerd in Amsterdam. Daar ben ik wel blij mee.’ ‘Oh, dat is fijn’ glimlach ik instemmend. ‘Daar werkt onze oudste, dus die kan je dan een beetje in de gaten houden. Met haar badge kan ze overal naar binnen.’ Hij knikt. ‘Ja, daar dacht ik ook al aan.’

Wat een verschil met gisteren, denk ik. De afspraak bij de nefroloog was voor mij een dieptepunt van alle bezoeken aan hem tot nu toe. ‘Ik zie dat je nierfunctie weer wat achteruit is gegaan’ concludeert Martijn en kijkt naar het scherm. ‘Niet veel, maar toch. Je kalium is wat aan het stijgen en je Hb aan het zakken en je ziet dat je lichaam aan het verzuren is. Het kan best zijn dat je daardoor wat jichtachtige klachten ervaart.’ De laatste paar weken ervaar ik inderdaad meer klachten: pijnlijke knieën, heupen, rug, en veel jeuk. Vooral ’s avonds is het moeilijk om in slaap te vallen. Als ik ga liggen, lijkt de jeuk ineens heviger te worden.

Ik kijk Martijn aan en merk dat ik gespannen ben. Mijn lijf reageert op een manier die mij verrast en ik van een afstand registreer: mijn mond verstrakt als ik onder woorden breng waar ik mij ongerust over maak. Martijn reageert zoals altijd invoelend en tegelijkertijd wetenschappelijk. Hij wikt en weegt over mijn vragen, net als ik over zijn antwoorden. De laatste tijd krijg ik steeds meer het gevoel dat ik van mijn tweeling verlost wil worden, maar of dat een goed idee is? Martijn heeft zo zijn bedenkingen, maar is desalniettemin bereid om in gedachten een stuk met mij mee te lopen. Het is fijn te merken dat ik door hem word gehoord.

‘Ik weet niet wat er net gebeurde’ begin ik, als ik met mijn man en kind door de lange gangen van het ziekenhuis loop ‘maar hij moet het gezien hebben. Mijn mond verstrakte helemaal. Ik was blij dat hij mij even onderzocht en dat hij denkt dat er genoeg ruimte is voor een nieuwe nier.’ ‘Wat is er dan mam? vraagt mijn oudste en we staan even stil. ‘Word je onzeker? Is je veerkracht een beetje op?’ ‘Ik denk het wel lieverd’ antwoord ik en kijk wat voor mij uit. ‘Het voelt alsof ik in een hangmat lig die tot stilstand is gekomen. Ik zweef in een soort niemandsland - voor mijn gevoel gebeurt er niets. Ik heb de laatste tijd veel teleurstellingen meegemaakt. Mijn nierfunctie gaat elke keer achteruit. Als dat binnenkort opnieuw gebeurt, kan dat grote gevolgen hebben: van 40 naar 37% is niet zo’n grote stap, van 11 naar 8% wel.’

‘Wat een verschil met gisteren hè’ zeg mijn oudste als ik haar aan de lijn heb na het geweldige nieuws uit het Hoge Noorden. ‘Inderdaad lieverd. Eindelijk is er weer iets om op te focussen, om naar toe te leven.’ De tranen rollen tijdens ons gesprek ook over haar wangen, net als bij mijn moeder die ik later bel.

Na de lunch gaat mijn echtgenoot met de auto op pad. Terwijl ik de hond uitlaat, rijdt hij mij voorbij en laat het raam naast hem naar beneden zakken. Uit de speakers van de radio klinkt vrolijke muziek. Hij steekt zijn arm uit het raam en maakt dansbewegingen. De hond blaft en ik schater. Als hij wegrijdt, blijft hij zijn arm uitsteken en doe ik zijn bewegingen na tot hij om de hoek verdwijnt.
Het zal er gek uit hebben gezien.

Dansen op straat omdat je geopereerd gaat worden…

sterren Gepubliceerd: zaterdag 18-02-2017 | Reacties (8)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Brenda de Coninck, Lelystad
    21-02-2017 12:29

    Lieve mensen,

    Hartelijk dank voor alle reacties, zowel op NierNieuws als op social media. Het is hartverwarmend te lezen dat zoveel mensen met ons meeleven.

  • Joke van den Eijnden, Geldrop
    20-02-2017 14:00

    Een geweldig nieuws voor jullie. Veel succes en een voorspoedige transplantatie toegewenst.

  • Frans Mulder, Nieuwegein
    20-02-2017 10:37

    Wauw mensen wat een fijn bericht. In 2010 heb ik een nier ontvangen van mijn broer. Ik ken alle problemen van voor de transplantatie. Ik ken ook de geweldige leuke dagen (jaren) na de transplantatie. Veel succes met de operaties.

  • Monique Stoop, Deventer
    20-02-2017 09:53

    Wat een fantastisch bericht, Brenda! Ik hoop voor jullie, dat de operatie nu niet te lang meer op zich zal laten wachten.

  • Nanny en Ad, Taradeau fr.
    19-02-2017 16:11

    Meid, wat een goed bericht. Wij wensen jullie heel veel sterkte en voorspoed de komende tijd!

  • Marjolein Bos, Amstelveen
    19-02-2017 13:21

    WOW Brenda, kippenvel! Van harte gefeliciteerd. Ik duim voor een voorspoedige transplantaie voor jullie beiden.

  • A de bot, broakulla, zweden
    18-02-2017 21:36

    geweldig nieuws, gefeliciteerd en ik hoop op een spoedig herstel voor jou. En je man is een kanjer

  • Paul Offerman, Almere
    18-02-2017 18:00

    Wow geweldig. Heel veel sterkte bij de operaties en ik duim voor jullie dat het herstel spoedig verloopt.

    Groeten,
    Paul




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier