Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Cursus Weduwschap

Weblog van Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Op de vraag 'Hoe gaat het met jou sinds de nachtdialyse van Ad?' is tegenwoordig mijn antwoord: 'Ik vorder al aardig met mijn cursus weduwschap'. Men kijkt dan raar op: 'Niet zo somber zeg, wees een beetje positief, dit is toch beter voor zijn gezondheid!' Of erger: 'Je was die avonden toch al alleen en 's nachts slaap je, dus merk je er niets van'.

Ja, het empathisch vermogen is niet bij iedereen even sterk ontwikkeld. Juist dat samen naar bed gaan, nog even napraten of tv-kijken en dan lekker wegzakken om de volgende morgen weer blij in elkaars ogen te kijken en te zeggen: 'Wat gaan we vandaag doen? Medische bezoeken of een dagje vrij nemen?' Die momenten worden ons nu wel bijna voor de helft afgenomen.

Wat een verademing om dan mijn vriendin uit Le Lavandou op de Algemene Vergadering van onze Nederlandse Club weer te zien. 'Hoi Nanny. Hoe is het met je cursus weduwschap?' 'Pardon? Het zal toch niet waar zijn dat jij, zoals altijd, die spijker weer precies op z'n kop slaat!' Koosje, ervaringsdeskundige, die exact weet hoe het is en voelt om jarenlang partner/mantelzorger te zijn. Zelfs het gevoel momenteel met een 'cursus weduwschap' bezig te zijn herkent en benoemt zij, zonder dat we dit elkaar ooit gezegd hebben. Woorden zijn overbodig, een stevige omhelzing voldoet.

Het wekte wel enige verbazing bij de omstanders, maar die verdween toen Ad aan het einde van de vergadering het woord vroeg en in het kort de aanloop schetste tot het verschijnen van ons boek 'Enchanté, leven met dialyse in de Provence'. Ik overhandigde vervolgens een exemplaar aan de voorzitster en daarna werden Ad en ik omringd door leden die er ook graag een wilden hebben. Inmiddels hebben wij al met drie mensen gesproken over hun problematiek ten aanzien van falende nieren. Een van hen is zelfs al een jaar in dialyse. Vooral zijn echtgenote had behoefte om met mij van gedachten te wisselen en was erg blij met het boek. Zoveel herkenning!

Onbekend maakt dus inderdaad onbemind. Nu er recensies zijn verschenen in het blad van onze club (Association Néerlandaise du Midi) èn in die van De Nederlandse Club in Nice, behoren we blijkbaar tot de bekende Nederlanders in Zuid-Frankrijk ;-)

Kerstdiner als Bekende Nederlanders

Vorige week namen we deel aan het Kerstdiner, dat de ANM had georganiseerd in een prachtige Bastide richting de 'Gorges du Verdon' met een schitterend uitzicht over de herfstgekleurde vallei. Er waren voor ons nogal wat onbekenden onder de vijftig deelnemers, dus tijdens het aperitief stelden wij ons steeds weer netjes voor. Vaste reactie: 'Ah Nooitgedagt... van het boek!' Daarna volgden weer lovende reacties 'omdat wij ons zo kwetsbaar en eerlijk hadden opgesteld'. Het heeft bij velen iets los gemaakt, want het betreft en raakt natuurlijk niet alleen nierpatiënten, maar alle chronisch zieken en hun partners. Vooral het feit dat het geen boek is geworden met 'zielige' verhalen kwam steeds weer naar voren. Een mooi compliment, want ook al ben je chronisch ziek, al ben je gebonden en al kun je niet meer aan alles deelnemen, de spirit en de lust om nog zoveel mogelijk uit je leven te halen is er nog steeds. En als daar door 'de buitenwereld' positief en hulpvaardig op wordt ingespeeld dan kunnen we met elkaar nog mooie tijden beleven.

Zo'n handreiking kreeg ik onlangs van mijn kapster. Zij vroeg of ik niet bang was om drie avonden en nachten alleen te zijn in zo'n groot huis met buren op redelijke afstand. Eerlijk gezegd heb ik daar tijdens de vele ziekenhuisopnames van Ad nooit last van gehad. Maar na de constatering vorig jaar van vernauwingen in mijn kransslagaders en de heupfractuur als gevolg van een ongelukkige val, knaagt bij mij toch een reële angst. Stel dat ik een hartinfarct krijg, stel dat ik bij het uitlaten van Sanne 's avonds ten val kom. Het klamme zweet breekt me meteen weer uit. Dominique had de oplossing: 'Waarom vraagt u geen télé-alarm aan via de huisarts? U draagt het apparaatje aan een ketting of armbandje en in geval van nood drukt u op de knop en de ambulance, brandweer of politie rukt uit!'

Hier waakt Sanne!

Mijn eerste reactie was: 'Dat is voor oude mensen'. Maar de officiële instanties reageerden de volgende dag unaniem positief op ons verzoek. Sinds de installatie vorige week voel ik me hier een stuk veiliger en Ad slaapt in Draguignan ook rustiger. Zelfs voor Sanne biedt het voordelen. Mochten er 's nachts kwaadwillende mannen (want het zijn zelden vrouwen) onze woonomgeving onveilig maken en zou zij dat gespuis niet de baas kunnen, dan druk ik op de knop en binnen no-time staat de Hermandad op de stoep!

Iedereen is bij deze dus gewaarschuwd. Ongewenst bezoek wordt, zoals in Frankrijk gebruikelijk, hard afgestraft. Maar gewenst bezoek blijft, zoals bij ons gebruikelijk, altijd van harte welkom!!

Goede jaarwisseling en wellicht tot ziens in 2013,

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 29-12-2012 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier