Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Chronisch ziek kind kan meer dan gedacht op veilig kamp

Door Merel Dercksen 

Camp Cool (Communicatie, Ontmoeting,
Ontplooiing en Lol) is een kamp voor jongeren
met een nierziekte. De deelnemers zijn
onderverdeeld in 'gewone' deelnemers en
buddy's, waarbij de buddy's wat ouder zijn en
meestal al wat vaker meegeweest zijn. De
buddy's zijn verantwoordelijk voor de
deelnemers, volwassen begeleiders zijn
alleen op de achtergrond aanwezig. De
jongeren doen zoveel mogelijk zelf, waarbij
de verantwoordelijkheid en daarmee de
zelfstandigheid langzaam groeit.

Volgend jaar bestaat Camp Cool tien jaar.
Dat feestjaar wordt behalve met een
gewoon kamp, gevuld met een gala-
avond, een symposium en als er voldoende
financiering gevonden wordt, nog meer
activiteiten. Ook zijn er plannen voor een
apart Camp Cool voor jongeren die een
transplantatie hebben ondergaan.

Krakende trappen, zombies, flakkerend licht waar je net niets bij ziet. Duistere figuren, gekreun en oorverdovend gegil. En ieeeeeh een MUIS!

Die laatste is echt, een klein nachtdiertje dat een veilig heenkomen zoekt. De rest is onderdeel van een spooktocht, bedacht en uitgezet door de deelnemers aan Camp Cool. Hun laatste avond, waarop ze ouders en belangstellenden laten zien hoe hun kamp geweest is, begint gemoedelijk. Ontvangst in een ruime tent, met koffie en thee. Daarna vertrekt de eerste groep, voor een korte video met een impressie van het kamp. We zien dans- en filmworkshops voorbij komen. 

Maar dit vrolijke inkijkje duurt niet lang. Want de deelnemers, hier bij monde van twee buddy's, willen de bezoekers laten meemaken hoe beginnende Camp Coolers het kamp ervaren. En dat blijkt niet mals. De tocht begint met een beklimming, in de tot spookhuis omgebouwde villa. Wat kan een trap een hindernis vormen, als je niet ziet waar je heen gaat! Door gangetjes, over trapjes en drempels, alles op de tast en zonder te praten. Eenmaal buiten halen we opgelucht adem. Het lastige deel is achter de rug. Of toch niet?

Verder gaat het, eerst over een met fakkels verlicht veld en dan het bos in. Glow-in-the-dark armbandjes vormen kleine lichtpuntjes, maar dat maakt het nog niet makkelijk. En net als je denkt dat je went aan het donker, duikt er een wezen op dat je liever niet na zonsondergang tegenkomt. 

Het uithoudingsvermogen van de bezoekers wordt danig op de proef gesteld, maar gelukkig hebben we steun, soms letterlijk, aan de rest van de groep. En dan, toch nog, zijn we terug in de villa. Helder verlicht nu, en lekker warm. Binnen staat een flipover: 'Het is hier veilig'. En daarmee begint het tweede deel van de avond: door de deelnemers gemaakte filmpjes die je de tranen over de wangen doen lopen van het lachen, en vooral veel gezelligheid.

Is het dan allemaal zo verschrikkelijk voor beginnende deelnemers? Nee, niet alles. Maar het begin soms wel. Voor het eerst in een groep onbekende jongeren, voor sommigen betekent Camp Cool zelfs: voor het eerst langer dan een dag zonder ouders van huis. En dat levert best wat koudwatervrees op. Maar na een tijdje is dat weg, en dan is het gezellig en heel veel lachen.

Sommige ouders geven een gebruiksaanwijzing mee voor hun kind. Daar doen we niks mee. En je moet hun verbazing zien als achteraf blijkt dat er niets ernstigs gebeurd is!

Het kamp is niet alleen bedoeld om jongeren met een nierziekte een paar dagen plezier te laten maken, maar ook om ze hun eigen verantwoordelijkheid te laten nemen, om zelfstandiger te worden. Is dat nodig? Er zijn toch een heleboel jongeren van pakweg 17 jaar die niet zelfstandig en verantwoordelijk zijn, ook al zijn ze gezond? Die gaan daarvoor toch ook niet op kamp?

Volgens Becky, al voor de zevende keer mee en inmiddels gepromoveerd tot superbuddy, hebben chronisch zieke jongeren een kamp als dit wél nodig. 'Ouders houden hun kinderen vaak erg lang vast, uit bezorgheid. Jonge nierpatiënten worden thuis erg 'strak gehouden'. Camp Cool is dan nodig, omdat de jongeren anders de gelegenheid niet krijgen om zelfstandig te worden.' Dat iedereen een nierziekte heeft en min of meer in hetzelfde schuitje zit, draagt bij aan een gevoel van veiligheid waarin ook de meest verlegen deelnemers meer durven.

Het was superleuk

En dat het werkt, daar is ze van overtuigd. Niet alleen uit eigen ervaring, maar ook omdat zowel ouders als kinderen na afloop vaak verbaasd zijn over wat het kind eigenlijk allemaal best zelf blijkt te kunnen. 'Het is goed voor het zelfvertrouwen van de jongeren en voor de ouders is het vaak een realitycheck.'

sterren Gepubliceerd: woensdag 14-10-2015 | Nog geen reacties




Wisselingen in Maastricht

Twee grote veranderingen bij de afdeling nefrologie in Maastricht: prof.dr. Karel Leunissen is met emeritaat gegaan en prof.dr. Jeroen Kooman is benoemd tot nieuwe directeur van EDLAB, het UM-instituut voor onderwijsinnovatie.

Bij zijn afscheid van het Maastricht UMC+ is internist-nefroloog prof.dr. Karel Leunissen benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau. Tevens is hij onderscheiden met de Maastricht UMC+ penning. Leunissen is sinds 1984 tot aan zijn emeritaat in juni 2020 in dienst geweest van het academisch ziekenhuis Maastricht en de Universiteit van Maastricht. Hij is begonnen als jonge internist-nefroloog, waarbij hij nog nauw betrokken is geweest bij het opzetten van het niertransplantatieprogramma in Maastricht. Vervolgens is hij bevorderd tot universitair hoofddocent en later tot vakhoogleraar en opleider Nefrologie. Vanaf 1998 was hij, binnen de afdeling Interne geneeskunde van het Maastricht UMC+, hoofd van de onderafdeling Nefrologie.

Naast zijn vakinhoudelijk werk heeft Leunissen zich uitgebreid bezig gehouden met onderwijs. Zo was hij bijvoorbeeld vice-decaan en portefeuillehouder onderwijs van de (toenmalige) Faculteit der Geneeskunde, en directeur van het Stafdirectoraat Zorg en Leren. Een andere nefroloog met onderwijsbloed is prof.dr. Jeroen Kooman. Hij is per 1 september benoemd tot nieuwe directeur van EDLAB, het UM-instituut voor onderwijsinnovatie.

Lees meer »

Inspirerende dag over therapietrouw »

Wat een inspirerende dag hebben de Nierstichting en de Nierpatiënten Vereniging Nederland georganiseerd, zoals elk jaar onder de noemer 'Samen Sterk'. Zorgverleners en onderzoekers hebben gesproken over hoe belangrijk therapietrouw is en hoe het gestimuleerd kan worden. Het grootste deel van het publiek bestond uit mensen met chronische nierproblemen of die een niertransplantatie hebben ondergaan.

Lees meer »

Overweldigende opbrengst benefietavond »

De derde benefietavond van de FortaFoundation heeft het overweldigende bedrag van € 270.240 opgebracht. Dit wordt verdeeld over drie goede doelen: de Liedjesfabriek, stichting Vlinderkind en het onderzoek van nefroloog dr. Rutger Maas uit het Radboudumc. De sfeer in de Vasim in Nijmegen werd direct bij binnenkomst al neergezet door medewerkers van de Liedjesfabriek die met hun mobiele studio naar binnen waren gereden en live muziek stonden te maken.

Lees meer »


Chronisch ziek kind kan meer dan gedacht op veilig kamp





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier