Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Bij nader inzien: middagdialyse

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik dialyseer inmiddels al weer drie maanden 's middags en ben daar al doende in principe heel content mee geworden.  Het verheugt mij verder om te mogen melden dat ook mijn Nanny deze gang van zaken toejuicht. Het is zonder meer een hele verademing voor ons huwelijk als we het naast de nachtelijke sessies leggen. En bovendien zijn de 'vrije middagen' voor Nanny een rustige periode om haar 'eigen' dingen te doen op momenten die haar passen. En dat helpt zeker om blij te blijven.

Mogelijk is het nog niet bij iedereen bekend dat zij voor haar ongrijpbare pijnen sinds een paar jaar 'fibromyalgie' als diagnose heeft meegekregen.  Fibromyalgie is een zeer pijnlijke en op en neer gaande spier- en bindweefselaandoening, die je nauwelijks of niet aan haar ziet. Of het moet af en toe het moeizame lopen zijn. Maar ze heeft slechte en betere dagen, waarbinnen zij haar eigen ritme moet zien te vinden en bewaken.

Vroeger zat deze ziekte tussen je oren, maar de mond van deze -deskundologen, ook wel diagnostici - wordt tegenwoordig via wereldwijd onderzoek steeds steviger gesnoerd. Wat onder andere inhoudt dat de lijders er vlugger voor uit durven te komen: ze zijn immers niet langer gek. Maar mogelijk draagt, naast nog onderzoekbare oorzaken, stress er wel aan bij. Hierdoor zou het dan best mede mijn schuld zijn, vanwege de zorgen die ze, sinds mijn spoelbeurten en ook daarvoor al, toch altijd om mij heeft gehad en nog heeft.  Dialyseren is namelijk ook een uiting van een rare ziekte, waar bovendien veel enge verhalen over gaan die dus zorgen kunnen baren. Naar wij hopen zal het wereldwijde onderzoek naar fibromyalgie, binnen afzienbare tijd een therapie opleveren voor deze belemmerende aandoening.

U weet, neem ik aan, dat ik ook wel enkele negatieve opmerkingen heb geplaatst over dialyseren tijdens dit dagdeel. Deze neem ik niet terug, maar wil ze inmiddels wel enigszins nuanceren (zie ook boven). Het transport blijft een verrassing voor wat de lading betreft - soms drie soms ééntje (ikzelf) - en dus is het uur van thuiskomst ook steeds weer variabel.  Ik geef daarover, als we eindelijk echt op weg zijn naar Taradeau, wel even een seintje naar Nanny, zodat zij zich een beetje kan voorbereiden: kopje soep of iets dergelijks.

De zekerheid van het uur van aankomst wordt echter in de loop van de tijd beter: ik word waarschijnlijk zo langzamerhand weer (h)erkend als vaste klant die bij voorkeur snel mag reizen. Maar het transport heeft ook nog wel zonnige kanten. We rijden namelijk overdag en hebben er dus veel licht en zon bij.  De omgeving toont zich dan veel zichtbaarder dan tijdens de avondlijke ritten.  En zo blijkt dat alles in deze periode in bloei staat: velden met coquelicots, die in Nederland klaprozen heten; hellingen vol kleine blauwe Afilante de Montpellier die een beetje aan vergeet-me-nietjes doen denken, gele bossen genêt, zeg maar: brem, enorme bossen oleander, die hier laurier rose heet. En vele andere kleuren in volheid.

Bijvoorbeeld de roze bloemen van de valeriaan langs de weg, die wij ook rondom het huis hebben staan; zomaar aan komen waaien. De natuur schenkt kennelijk wat nodig is; in ons geval dus een kalmeringsmiddel. En natuurlijk lavendel, maar dat is niet vlak om de hoek, maar op zo'n vijftig kilometer dus nog voldoende dichtbij. Het risico van een nachtelijke aanvaring met een sanglier is op het middaguur natuurlijk uitgesloten; gelukkig voor het wilde zwijn én de auto.  De klap kan weliswaar een verse zwijnenbout opleveren, maar de reparatiekosten aan je voiture zijn doorgaans niet om vrolijk van te worden. Kopen bij de jager is altijd voordeliger.

De dialyse op zich is inmiddels voor mij vertrouwd geworden. Het blijkt echter op dit uur een groter probleem om mijn fistule goed aan te prikken dan 's avonds.  En dat heeft met de ervaring van een deel van het personeel van doen. Ik zie tijdens deze middagen nogal wat nieuwe gezichten. En die hebben blijkbaar nog niet allemaal even veel ervaring met het prikding om een wat moeilijker gedeelte van mijn shunt te behandelen, dat nog moet rijpen.

Ik ken inmiddels de ingewerkte infirmières met vaste hand én degenen die me enige schrik aanjagen als ze aan de beurt zijn om mij aan te sluiten op het 'Machien'.  Het lukt altijd, maar soms kost het enige tijd, zal ik maar zeggen. En soms vraagt het ook assistentie van bedrevener collega's. Maar in zo'n geval probeer ik me dan maar wijs te maken dat ik op vakantie ben. Een ontspanning die soms ook de mogelijke geestelijke soepelheid kan vragen. We gaan deze zomer dapper op de ingeslagen weg voort; in de hoop dat het mag blijven bevallen.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 05-07-2014 | Nog geen reacties




Dialyses tellen

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Lees meer »

NierNieuws column:
Père Noël contre la Dialyse
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier