Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Belofte maakt schuld

Door Brenda de Coninck 

DEEL 9 - 'Kom eens mee', zeg ik, en ik wenk met mijn hoofd naar links. Jolanda loopt achter mij aan. In ons kantoor aangekomen, typ ik op Google de woorden 'symptomen blaaskanker' in en open een valide site. Jolanda buigt zich over mijn rechter schouder en kijkt naar het beeldscherm. 'Dat heb ik allemaal,' zegt ze zacht. De stilte valt als een onzichtbare deken over ons heen.

Ze komt nu al een aantal jaren bij ons, de grootste kleine engel die ik ken. Ze tovert ons huis binnen drie uur om tot een schone, frisse en opgeruimde omgeving. Ze komt steevast met een brede glimlach binnen, vergezeld van een plastic tasje met gekleurde doekjes, waarmee ze vaste onderdelen van ons huis schoonmaakt. 'Het moet wel hygiënisch gebeuren,' zegt ze vastberaden. Ze vertelt opgewekt over haar man, kinderen, kleinkinderen en het nieuws van de wereld. Koffie wil ze niet 'want ik moet aan het werk'. Soms neemt ze eigen schoonmaakmiddelen mee voor een probleem dat dan als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik heb ik de afgelopen jaren veel van haar geleerd: goed schoonmaken is een vak, een vak dat ze met liefde uitvoert. Aan het einde van de ochtend gaat ze weer terug naar haar man, die met de lunch op haar wacht. Hij is blij als ze weer thuis is. Voor hem hoeft ze niet te werken. Maar ze wil het niet opgeven, haar adressen. 'Ik zou er gek van worden, alleen maar thuiszitten. Nee hoor: laat mij maar lekker bezig zijn: ik vind het heerlijk!'

Jolanda krijgt in januari 2012 last van haar blaas. Ze ervaart pijn bij het plassen en bezoekt haar nieuwe huisarts met deze klachten. De oude is met pensioen. De eerste keer dat zij en haar man hem in de spreekkamer ontmoeten, belt een aannemer, die hij uitgebreid te woord staat. 'Dat is toch niet normaal Brenda? Dan zeg je toch dat je mensen tegenover je hebt zitten en dat je later terugbelt? Maar nee hoor: hij heeft wel 10 minuten allerlei zaken over de aanbouw van zijn huis besproken waar we bij waren. Mijn man zei later dat hij dat maar raar vond en niet aardig.' Nee, knik ik, en denk aan hoe ik gereageerd zou hebben als mij dit zou overkomen. 'Ik heb hem daarna overigens nooit meer gezien, vervolgt ze. Elke keer als ik kom, krijg ik een arts in opleiding. Ook vreemd hè, dat een huisarts er nooit is?'

Na een aantal plasjes te hebben ingeleverd en evenzoveel antibioticakuren te hebben geslikt, merkt ze tijdens de zomer van 2012 dat ze ongewild urine verliest. 'Gek he,' zegt ze als we elkaar snel even spreken 'ik kan niet meer met mijn kleinkinderen op de trampoline springen, dat gaat niet meer. Ach, dat zal wel door de ouderdom komen. Ik ben ook al bij een weekendarts geweest omdat ik zoveel pijn heb met plassen. Ik durf eigenlijk niets meer te drinken. Maar die weekendarts zei ook dat er niets aan de hand is. Ik zei nog tegen hem: ik heb toch geen kanker? Maar hij zei van niet. Nu slik ik maar paracetamols, dan is de pijn een tijdje weg. Ik hoop maar dat het gauw overgaat.'

In het najaar zie ik haar magerder worden. Van de 58 kilo die ze woog, is nog maar 51 kilo over. Haar broeken wapperen langs haar benen. Ze hijgt tijdens het stofzuigen en ziet er niet goed uit. 'Ik verlies bloed tijdens het plassen,' bekent ze. 'Oh, het doet zo’n zeer. Ik ben weer naar de huisarts gegaan, maar die was er wéér niet. De doktersassistenten zeiden dat ik mij geen zorgen hoefde te maken. 'We hebben het hier intern besproken en er is niets aan de hand hoor.' Maar ja: waar komt al dat bloed dan vandaan? Ik snap er niets van.'

Als ze op de bewuste ochtend in november over mijn schouder naar het scherm kijkt, zeg ik: 'Het hóéft niet te betekenen dat je blaaskanker hebt, maar laten ze het in ieder geval uitsluiten.' 'Ja, zegt ze, maar ik krijg maar geen verwijskaart voor het ziekenhuis, ik heb het al eens eerder gevraagd, maar ze vinden het niet nodig.' Ik word wat dwingender. 'Ga naar je huisarts en zeg dat je niet meer weggaat voordat je een verwijskaart hebt. Zeg dat je pijn hebt bij het plassen, bloed verliest en dat dit niet normaal is en dat je bang bent dat je blaaskanker hebt.' Ik zou het liefst met haar meegaan en voor haar strijden.

Als ze de laatste keer wéér wordt weggestuurd, is er een boos telefoontje van haar dochter nodig om de verwijskaart te krijgen. En dan gaat het ineens heel snel. Ze mag de volgende dag al in het ziekenhuis komen. Na een MRI wordt ze 's avonds gebeld: ze moet meteen terugkomen voor nader onderzoek. Ze ondergaat allerlei ingrepen, waaronder een cystoscopie. De molen draait op volle toeren. Vier uur na de cystoscopie zit ze tegenover een heen een weer schuddende uroloog, die haar het verschrikkelijke nieuws vertelt: ze heeft blaaskanker in een vergevorderd stadium.

Een week later wordt ze geopereerd. De tumoren kunnen niet allemaal worden verwijderd, maar gelukkig zien ze op de longfoto's geen uitzaaiingen. Dat geeft hoop. Het is nu zaak aan te sterken voor de zes uur durende operatie waarbij ze haar blaas gaan verwijderen en van haar darmen een nieuwe maken. Eerst volgen nog chemokuren. 'Wat kunnen ze veel hè, tegenwoordig!' roept ze bewonderend als mijn dochter en ik bij haar thuis op ziekenbezoek gaan. 'We hebben de huisarts nog gesproken. Hij beloofde op bezoek te komen in het ziekenhuis. Ik vertelde het nog aan de zusters. Maar hij kwam niet. Ik ben er nu klaar mee, met deze man. We gaan een nieuwe huisarts zoeken. Er zijn al meer mensen weggegaan bij hem, hoor ik.' En ze neemt een nipje van haar koffie.

Als ik met gevoelens van medeleven naar haar kijk, denk ik aan welke ellende haar bespaard was gebleven als deze behandelaar zich had gekweten van zijn taak. Als hij zorg had verleend, zoals hij ooit plechtig beloofde toen hij de artseneed aflegde en eindigde met 'Zo waarlijk helpe mij God almachtig' of 'Dat beloof ik.'

Belofte maakt schuld.

Vanwege de privacy is de naam van Jolanda gefingeerd.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 01-01-2013 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Brenda, LELYSTAD
    09-01-2013 16:47

    Met een brok in mijn keel heb ik dit verhaal in 1 adem uitgelezen. Bedankt voor deze mooie woorden! Er is nog een lange weg te gaan maar gelukkig is er behandeling mogelijk!

    Liefs,
    Bren (dochter van Jolanda)




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier