Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Artsen die geen dokter zijn

Door Brenda de Coninck 

'Pffffffffft… dat valt niet mee zeg, zo vroeg op.' Mijn man lacht. Zoals altijd springt hij 's ochtends uit zijn bed als de wekker gaat, terwijl ik juist tijd nodig heb om te acclimatiseren. Ik rek mij uit, draai daarna nog even op mijn zij en doe mijn ogen weer dicht. In de verte hoor ik de douche aan gaan. Als hij klaar is, loopt hij de trap af en staat een paar minuten later weer aan mijn bed met een beker dampende cappuccino. 'Hoe gaat het?' vraagt hij en gaat op de rand van het bed zitten. Ik voel aan mijn buik: nog even dik. 'Ik vraag mij af of het ooit weggaat. Ik lijk wel een trol' zeg ik gekscherend, maar ook wat mistroostig. 'Natuurlijk gaat het over. Komt allemaal goed. Kom, drink lekker je koffie op. We moeten voor 10:00 uur in het ziekenhuis zijn.'

                                 

De morgenzon staat tegen een strakblauwe hemel als we de snelweg op rijden. Onze jongste dochter zit achterin en zal straks in Groningen blijven. Haar fysieke hulp is niet nodig: Sjaak doet bijna alles. Gelukkig hebben we een lieve en hardwerkende hulp, die gisteren is geweest en het huis spic en span heeft achtergelaten. Dat scheelt een hoop.

We zijn ruim op tijd in het UMCG. De prikpoli is rustig, dus ik ben snel aan de beurt. Na het afnemen van talloze buisjes bloed en het inleveren van 24-uurs urine, gaan we met z’n drieën koffiedrinken op het grote plein in het midden van het ziekenhuis. Het bloed is afgenomen aan het einde van een 24-uursspiegel, om te zien wat er nog aan medicatie in mijn bloed over is. Die uitslag is bepalend voor het medicatiebeleid.

Vandaag heb ik een afspraak met een voor mij onbekende arts. Mijn nefroloog werkt vandaag niet en daarom ga ik één keer naar dr. Groen. Als we aan de beurt zijn, staat ze buiten haar spreekkamer op ons te wachten. Ze schudt iedereen de hand met een begeleidend 'Dr. Groen, goedemorgen, dr. Groen, dr. Groen, komt u binnen.' Het zal wel aan mij liggen, denk ik als ik de spreekkamer binnenloop. Ik ben zo gewend om de artsen die ik ken bij de voornaam te noemen, dat het meteen opvalt als een arts zo formeel doet. Maar ja, volgens mij is mijn wereldbeeld een beetje 'verkleurd' omdat ik soms met medici samenwerk en dan wordt het al gauw normaal om iemand aan de andere kant van de tafel te zien als medemenselijk, in plaats van 'op afstand'. Dat doet titulatuur namelijk met mij: alsof er een fictieve, kunstmatige wand tussen mij en mijn behandelaar wordt neergezet. En weer prijs ik mezelf gelukkig met mijn nefroloog, die naast vakkundig ook gewoon een aardige man is en mij niet het gevoel geeft dat er een hiërarchie tussen ons bestaat. We beheren mijn gezondheid samen, Marnix en ik.

De uitslagen van het lab zijn binnen. Het blijkt dat mijn Hb nog niet is toegenomen: een magere 4,4. Mijn ureum is wat verhoogd, maar daar maak ik mij geen zorgen over. Ik eet nu meer eiwit en daar zal het vast aan liggen. Mijn creatinine is 117. Daar schrik ik van. Een paar dagen eerder was hij 104. Creatinine is een afbraakproduct van de spieren en een verhoogde aanwezigheid daarvan in het bloed zegt iets over de nierfunctie. Bij een verminderde nierfunctie wordt de creatininewaarde hoger. 'Uw hogere creatininewaarde komt waarschijnlijk omdat u meer Prograft bent gaan slikken' zegt dr. Groen geruststellend. Ze laat een ruwe schets zien. 'Kijk, in het begin heeft u nog profijt van de oude nieren omdat ze nog meewerken. Die stoppen er al gauw mee omdat ze niet goed tegen de Prograft kunnen.' Ze laat een curve zien met een afgaande lijn naar beneden, die daarna weer omhooggaat. 'U zit waarschijnlijk in dat dal. U hoeft zich geen zorgen te maken. De hinder die de nieuwe nier ondervindt van de Prograft is niet onomkeerbaar. De uitslag van de Prograft duurt altijd wat langer, die hebben we pas aan het einde van de dag binnen. Mocht een wijziging in de medicatie nodig zijn, dan bel ik u.' Ik knik.

'Hoe is het met uw wond? Mag ik die even zien?' Achter het gordijn duurt de inspectie niet lang. 'Ziet er prima uit' zegt ze tevreden. 'Wel overal vocht' en ze drukt even op mijn buik. 'Laten we de Lasix ophogen naar 1 x 40 mg, om het lichaam te helpen het overtollige vocht af te drijven. En de Ferrofumaraat mag omhoog van 1 x per dag naar 2 x per dag. Als uw ontlasting goed blijft, dan mag het naar 3 x per dag.'

'Wat is mijn eGFR?' vraag ik als ik weer voor haar zit. '62' is haar respons. Wow! Dat is een hele mooie uitslag! De klaring blijkt hoger. 'Wat is dat, de klaring?' hoor ik Moira vragen. 'Dat is de nierfunctie zoals hij in de urine wordt gemeten' leg ik uit, voordat dr. Groen de kans krijgt te antwoorden. 'De echte nierfunctie zit tussen de uitslag in het bloed, die lager is, en de uitslag in de urine, die hoger is. De waarheid ligt in het midden. Althans, zo is mij dat altijd verteld' en ik kijk meteen over de tafel naar de nefroloog. Ze hangt gebogen over een A4-tje en knikt. 'Ik leg het ook altijd zo uit' glimlacht ze en schrijft door.

Na ons afscheid lopen we naar de uitgang van de poli. 'Gek dat ze zich zo formeel voorstelde' zegt mijn jongste peinzend. Ik ben verrast door haar opmerking. Ze kijkt voor zich uit en stapt parmantig op haar hoge hakken. 'Bijzonder, dat ze zo duidelijk haar titulatuur gebruikte. Ik heb rechten gestudeerd, maar ik stel mij toch ook niet voor met 'meester'?' En eigenlijk is dat in een notendop wat ik voelde, maar niet onder woorden kon brengen. Ik denk meteen aan Marnix en andere artsen die ik ken. Die respect afdwingen door de mensen die zij zijn, zonder een gevoel van afstand of hiërarchie te creëren. Ik glimlach terwijl we de trap aflopen naar de garage. Gelukkig wordt het steeds normaler, gaat het door mijn hoofd:

artsen die geen dokter zijn.

sterren Gepubliceerd: maandag 26-02-2018 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Esther Honkoop, De Lier
    27-02-2018 20:19

    Wat een geweldig geschreven artikel!

  • Jos Sparreboom, Överum- Zweden
    26-02-2018 09:33

    Ik maak graag onderscheid tussen 3 soorten afstand:
    - De afstand die IK voel ten opzichte van iemand met grote deskundigheid,
    - De afstand die bestaat als mensen elkaar nog niet eerder ontmoette,
    - De afstand die de ander opzetterlijk creëert.
    Dat laatste vertrouw ik nooit. Er zit altijd iets achter en pas als ik dat weet, kan ik mijn mening vormen. Het hoeft helemaal niet negatief te zijn, maar soms is het dat wel.




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Het kan altijd erger »

'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »


Artsen die geen dokter zijn





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier