Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Alles wordt anders

Door Brenda de Coninck 

'Ik heb een intakegesprek in de buurt op dinsdag, als jij naar het ziekenhuis gaat. Zal ik je afzetten en daarna weer ophalen?' vraagt mijn man. 'Dan rijden we lekker samen.' 'Is goed' knik ik instemmend. Altijd fijn om niet alleen te hoeven. Al helemaal omdat het dit keer een bezoek is met veel gedoe. Ik moet lijstjes meenemen van bloeddrukmetingen, 24 uurs-urine (twee bokalen in mijn geval), een ochtendplas in een potje mikken, mijn medicijnen inleveren. Bepakt en bezakt, rijden we op een vroege dinsdagochtend richting het noorden. En hij rijdt. Lekker relaxed.

Jos, een voor mij bekende assistent-onderzoeker, verwelkomt mij in de wachtkamer met een vriendelijke hand. Als ik binnenkom in de vertrouwde spreekruimte, neem hij tegenover mij plaats en slaakt een diepe zucht. Vóór hem ligt een stapel papieren, waar hij met zijn handen doorheen gaat. 'Het gaat vanaf nu helemaal anders worden' zegt hij, zijn toon het midden houdend tussen vrolijk en licht geïrriteerd. 'Je zult wéér een aantal documenten moeten ondertekenen.' In mijn vorige feuilleton had ik het er al over, hoe 'onzinnige' lijstjes en afvinkhokjes de spreekkamer kunnen domineren. 'Zullen we maar beginnen dit af te handelen?' stelt hij voor. 'Dan kunnen we daarna met elkaar praten,' ondertussen de stapel paperassen ordenend, die de farmaceut ondertekend wil zien.

'Alles gaat anders worden?' vraag ik. 'Ja: vanaf nu ga je een nieuwe fase van de studie in,' zegt hij goedgemutst. 'Je hoeft geen bloeddrukmetingen meer te doen, geen plasjes meer in te leveren. En krijg je de medicijnen in potjes' en haalt vervolgens een kleine verpakking tevoorschijn met vierkante medicijndoosjes, één voor elke week.

'Jeetje: dat is écht een verandering!' zeg ik enthousiast. Pfieuw! Eindelijk geen doordrukstrips meer, die zo stram waren dat ze elke ochtend pijn deden aan mijn nagels. 'Ja. En hier heb ik een brief voor de apotheek, want je zult deze medicijnen op termijn mogelijk van hen gaan krijgen.' Ik kijk met een beetje ongeloof naar alle documentatie. Tjonge: hoe welkom ook: dit is wel even wennen.

'Hoe staat het met mijn niervolume?' vraag ik nieuwsgierig. De vorige keer ben ik in de MRI geweest en ik ben benieuwd naar de uitslag. Hij kijkt mij veelbetekenend aan. 'Die wordt gemeten door de opdrachtgever en dat kan nog wel even duren.' Hij draait het scherm van de computer naar mij toe en haalt met een klik van de muis mijn dwarsdoorsnede tevoorschijn. Op het scherm zie ik mijn tweeling zitten, de één duidelijk groter dan de ander. Dit is mijn kans om te vragen wat ik al langer wil weten.

'Als ik getransplanteerd word, halen jullie mijn oude nieren er dan uit? Het is zo vol van binnen, volgens mij kan ik ze maar beter kwijt zijn.' Jos kijkt mij onderzoekend aan. 'Daar zijn we geen voorstander van. Als we jouw nieren zouden weghalen, wat overigens een gecompliceerde operatie is, dan ontstaat op die plekken ruimte, die door andere organen wordt opgevuld, bijvoorbeeld door je darmen. Dan ontstaat disbalans in je lichaam en dat kan complicaties opleveren.' Met zijn vinger scrolt hij de dwarsdoorsnede naar twee donkere vlekken onder mijn nieren. 'Kijk', zegt hij rustig, 'hier heb je nog genoeg ruimte om een nier te plaatsen.' Ik staar naar de zwarte plekken op het scherm. 'Dan plaatsen jullie de nieuwe nier zeker in mijn linker lies?' concludeer ik als ik naar mijn grotere rechter nier kijk. En weer verbaas ik mij over zijn antwoord. 'Liever niet. Het is voor ons makkelijker om hem in je rechter lies te plaatsen, vanwege de anatomie.'

Ik zak achterover. In weerwil van wat ik over ziekenhuizen in Amerika heb gelezen, die standaard oude nieren verwijderen als een nieuwe wordt geïmplanteerd, snap ik nu eindelijk waarom dit ziekenhuis dat niet doet. 'Je nieren zullen naar alle waarschijnlijkheid in omvang afnemen als je getransplanteerd bent' gaat hij door. 'Dat komt omdat de bloedstroom door je lichaam naar de nieuwe nier wordt vervoerd. En nog iets: je hebt ook enkele cystes op je lever. Als we je nieren weghalen, dan krijgt je lever kans om te groeien.' Zo: nog een reden om ze te behouden, denk ik.

'Dank je wel voor je uitleg' zeg ik ten afscheid. 'Fijn dat ik dit nu weet. Stuur je mij de uitslagen weer toe? Ik ben vooral benieuwd naar mijn kaliumgehalte. Die was de vorige keer iets te hoog'. 'Je hebt ze vanmiddag op de mail,' knikt hij geruststellend.

Thuis zie ik de uitslagen op mijn computer binnenkomen. Mijn natrium- en kaliumwaarden zijn 'keurig' volgens Jos. Maar mijn nierfunctie heeft weer een recordlaagte bereikt: van 24 naar 21%.

'Dit kan te maken hebben met de schommelingen per dag' staat in een begeleidend schrijven. 'Ik heb je nierfunctie in een figuur nog bekeken, maar we zien zeker niet dat je nierfunctie harder achteruit gaat dan normaal.'

Als ik mijn zus WhatsApp over mijn verlaagde nierfunctie, reageert ze geschrokken. 'He shit! En je houdt je nog wel zo trouw aan alle voorschriften! Nou, aan jou ligt het niet.' En dan schrijft ze iets waar ik van opbeur: 'We pakken de brug als je ervoor staat. Tot die tijd, geniet van het genieten!'

Ze heeft gelijk. Af en toe kan ik de brug al in de verte zien liggen. Maar hij staat nog niet voor me.

Laat hem nog maar even wachten :)

sterren Gepubliceerd: zaterdag 02-05-2015 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Noor van Gulik, Biezenmortel
    04-05-2015 22:20

    Lieve Brenda, aangrijpend verhaal weer!
    En ook heel duidelijk.
    Sterke vrouw! Petje af voor jou.
    Liefs voor jullie x

  • G.h.NANSINK
    04-05-2015 17:00

    Brenda mooi en indrukwekkend verhaal,greep mij aan,mooie reactie van je zuster,jullie zijn 2 wijze vrouwen en alle twee door pakkers.en vergeet niet je man en ik Pa staan voor je klaar,jij moet nog veel langer blijven je bent een geweldig mens.

    Groet Ferry.




Het lot is je niet altijd goed gezind

“Geachte mevrouw De Coninck,

Zojuist hebben we gerandomiseerd, en heeft de computer u helaas - waar u en wij al bang voor was/waren - in de TACrolimus-arm geloot. Daarom hoeft u morgen alleen te prikken, de bloeddruk, pols, gewicht, lengte en temperatuur worden gemeten en genoteerd, er wordt een volledig lichamelijk onderzoek gedaan, en daarna moet er nog een ECG gemaakt.”

‘Zie je wel. Ik zei het je toch?!’ ‘Wat is er?’ Mijn man kijkt vanaf zijn bureau naar die van mij en naar het scherm van mijn computer, waarop een bericht is binnengekomen vanuit het UMCG. ‘Ik ben in de tac-arm geloot. Ik wist het gewoon, het voelde al meteen niet goed.’ ’Aaaah, dat méén je niet!’ Ik kijk hem aan en ik ben heel…..tja, wat ben ik eigenlijk? Teleurgesteld? Uiteraard. Maar er is nog iets. Ik kijk hem aan en voel het: ik ben boos!

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »

De Tac-arm... »

‘Zullen we over drie maanden afspreken?’ vraag ik. Ik heb het gevoel dat het nu wel kan. Na twee jaar van zoeken, aanpassen, controleren en verfijnen, ben ik perfect ingesteld. Marnix kijkt mij in de spreekkamer aan. Hij zit aan de andere kant van de tafel en schuift even met zijn muis over zijn bureau, terwijl hij de uitslagen op het scherm controleert. ‘Dat wilde ik ook al voorstellen’ glimlacht hij. Mooi, denk ik.

Lees meer »


Alles wordt anders





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier