Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een blauwe arm bij maanlicht

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik zit dit te typen met een pijnlijke, dikke en langzaam minder blauw wordende onderarm, een souvenir van bijna drie weken geleden. Het is toch weer een infirmière gelukt om van het prikken een minder groot succes te maken. Een eufemisme, zoals u zult begrijpen; de operatie is volledig mislukt en er was een andere collega voor nodig om de zaak nog enigszins te redden zodat de dialyse toch mogelijk was. Ik had er tijdens de handelingen namelijk behoorlijk kromme tenen van toen ik bedacht dat de beslissing van de nefroloog zou kunnen zijn: 'Nu naar huis en morgen opnieuw opdraven'! Maar zoals gezegd, dat ging gelukkig niet door.

Ik ben technisch - gedeeltelijk - een lastige patiënt. In mijn onderarm gaat het prikken doorgaans moeiteloos. Maar in mijn bovenarm is onlangs door mijn nefroloog een nieuwe en dus nog niet echt opgebolde plek aangewezen. Deze is voor de meeste 'priksters' hoogstens een plaats die wat extra aandacht vraagt, maar sommigen mijden - uit voorzorg - die plek voorlopig nog. Zoals u inmiddels hebt begrepen, helaas dus niet iedereen die dit zou moeten doen. Ik weet best dat iedereen de kans moet krijgen om het te leren, maar naar ik hoop houdt men bovengenoemde dame een tijdje van mij weg tot ze de nodige handvaardigheid heeft opgedaan: er zijn gemakkelijker patiënten die de vaardigheid en ook het zelfvertrouwen bevorderen.

Het blauw dook overigens op een heel andere plaats op. Het bloed kruipt blijkbaar vooral waar het gaan kan en dat is kennelijk in dit geval lager op mijn onderarm en aan de binnenkant; tegenovergesteld dus aan de zwelling. Je hebt daar duidelijk geen invloed op. Het enige dat je een beetje kunt bijdragen aan het herstel is het smeren van 'HEMOCLAR' met de stof met een Franse lange naam, Polyester Sulfurique de Pentosane. In het Nederlands klinkt hij, denk ik, meer als: Pentosaan Polyester Sulfaat. Ik weet nog niet hoe het werkt, maar het is een zalf die het oplossen van de ontsiering een beetje versnelt. Echter beslist geen wondermiddel dat in één dag werkt. De zalf heb ik voorgeschreven gekregen door de nefroloog. En een infimière kwam met het advies om tevens Arnicakorrels te gebruiken. De vrouwelijke apotheker was hier ook positief over en dus gebruik ik ook dat drie maal per dag.

Het zal heel lastig zijn om de verschillende bijdragen van de behandelingen uit elkaar te houden, maar dat interesseert me op dit moment minder, ik wil gewoon van die beschadiging af. Verder drink ik - op zijn Zuid-Frans - er regelmatig een glaasje Pastis bij, in de hoop dat dit ook nog een beetje bijdraagt aan de ontblauwing. En zo niet, dan helpt het zeker een beetje om de moed erin te houden. U moet zich daar zelf een voorstelling van maken, want van dit laatste krijgt u geen foto voorgeschoteld, aangezien het bij mij bekend is dat de redactie geen reclame wil maken voor alcoholinname. Ik kan daar natuurlijk wel enig begrip voor opbrengen.

In plaats daarvan zal ik u een ander plaatje tonen. Ik heb het er nog niet over gehad, maar we zijn prompt na bovengenoemde 'mishandeling' vertrokken naar ons hotelletje aan de kust in Saint Clair. Niet van schrik - we zijn geen van beiden bangelijk uitgevallen - maar om een beetje bij te komen van al het bezoek van de laatste maanden. Waaronder ook gasten met behoefte aan dialyse, die zoals ik wel verwachtte zeer tevreden waren over de behandeling en hygiëne in SERENA. Enkelen overwegen dus om tijdens een volgende vakantie opnieuw onze kant op te komen, zowel vanwege het dialysecentrum als vanwege hun 'hartelijke gastvrouw en gastheer'.

Lieve lezers, het is inmiddels 22.00 uur, ik ga nu bij het licht van de maan die ook de rotskust bijlicht, naast mijn geliefde nog een poosje zitten luisteren naar het ruisen van de Méditerranée - naar die Pastis mag u raden - maar wens u in elk geval opnieuw,

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 18-10-2014 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • nooitgedagt Ad, Taradeau
    16-11-2014 21:25

    Beste André,
    Door omstandigheden reageer ik pas nu op je reactie. Bedankt voor je plezierige woorden en herinneringen. Wij hebben aan jullie verblijf hier ook goede herinneringen en hopen t.z.t. op een vervolg.
    Mogelijk krijg je dit verhaal niet meer onder ogen, daarom zal ik ook een antwoord sturen naar jullie eigen adres.
    Vriendelijke groeten van ons beiden voor jullie beiden, Ad

  • André van Rosmalen, Beaumat
    21-10-2014 12:09

    Hallo Ad en Nanny,
    Dat is nogal een bloeduitstorting geworden. Hopelijk helpen alle middeltjes.
    In mei verbleven wij een week in jullie appartement en het was zoals wij verwachtten: wij hadden een week langer moeten blijven! De omgeving is prachtig, de kust is vlakbij en verder in het binnenland is de Grand Canyon adembenemend.
    De dialyse bij Serena is uitstekend bevallen. Iedere dag een arts aan je bed die vraagt of alles naar wens is en of er nog vragen zijn.........een ongekende luxe aangezien ik bij de dialyse afdeling van het ziekenhuis in Cahors , waar ik de HDF behandeling onderga, een gesprek met een arts moest aanvragen. Sinds ik een klacht heb ingediend is er nu minimaal 2 x per week een arts aan mijn bed!! Het was ook een verademing om een Nederlandse gesprekspartner tijdens de behandelingen en in de taxi te hebben!!!
    De lunch, op mijn verjaardag, werd verzorgd door jullie keukenprinses en was voortreffelijk.
    Kortom: alles was genieten (zelfs de dialyse☺) en voor herhaling vatbaar.
    Een lieve groet
    André van Rosmalen




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »

Kunnen ouderen met minder medicatie toe?  »

Ouderen die een nieuwe nier krijgen hebben veel minder vaak een afstoting dan jonge mensen. Als ze de eerste drie maanden na de transplantatie geen afstoting hebben gehad, dan is de kans ook klein dat dat nog gaat gebeuren. Dat ouderen minder vaak een afstoting hebben komt waarschijnlijk vooral doordat hun immuunsysteem minder goed werkt. Ouderen krijgen echter doorgaans wel dezelfde hoeveelheid medicatie als jongere mensen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier