Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Geestelijke massage

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Soms zie je het eigen leven even niet meer zo zitten. Maar wij neigen desondanks niet naar beëindigen of laten beëindigen, gelukkig blijven er altijd om- of uitwegen. SERENA heeft mede daarvoor een psychologe in dienst, die wij bovendien al jaren kennen. Ze is terug van even weggeweest, nu verrijkt met een paar kinderen. Hoeveel van mijn medespoelers en hun familieleden haar hulp inroepen is niet gemakkelijk te beantwoorden.

Het schijnt namelijk dat Fransen nogal schichtig doen over hulp aan de inhoud van hun schedel. Mogelijk wordt dit aangemoedigd door de hier nog wel heersende machocultuur: 'mij mankeert niks en ik ben niet gek'. Als ik het wel heb zijn Nederlanders op dit terrein meer losgeweekt. Een groot deel van onze landgenoten schijnt wel eens een beroep te doen op een 'zielenmasseur', en doet dit volgens de statistieken soms regelmatig. Bovendien schijnt de meerderheid daar ook nog ruiterlijk voor uit te komen.

Vanwege allerlei oorzaken, zoals doordrenzende echtscheiding (één op de tien volgens de advocate), onterechte behandeling op het werk, en nu dus handicaps door gezondheid en dergelijke, hebben wij beiden wel enige ervaring met bezoeken aan personen die hebben doorgeleerd voor het bieden van hulp aan de massa 'tussen de oren'. Ik heb in de vorige column al laten doorschemeren dat dialyse na acht jaren weliswaar gesneden koek is, maar toch nooit went. Zolang we de bekende route rijden met de VSL (Véhicule Sanitaire Léger; zeg maar zit-ambulance), werkt zulks meestal verdovend op je denkraam en sukkel je gewoon mee. En ook de verdere behandeling: 'Een boek erbij en ik kom mijn tijd wel door'! 

Maar als we plotseling een andere weg moeten kiezen vanwege een extra passagier, dringt de werkelijkheid weer tot je door: 'Dit moet tot mijn dood, want transplantatie is niet mogelijk'! En het zelfde geldt als ik gezellig met Nanny thuis ben en de VSL belt opeens aan de deur; 'kling-klong'; dan heb ik nog wel eens de neiging om te roepen: 'Ik ga niet'! Dit in het volle besef wat dan het vervolg zal zijn. En zij lijdt als partner net zo onder 'al dat gedoe'.

Alles bij elkaar een goede reden om je eens uit te spreken tegen een deskundige - bovendien uitstekend bekend met alles rond de dialyse - en die kop van je een keertje te laten opschudden. Hierbij speelde deze keer ook wel het feit dat wij beiden - Nanny en ikzelf - min of meer tegelijk op het punt waren aangekomen waarop hulp of aandacht nuttig zou kunnen zijn. Op onze leeftijd begin je daarbij natuurlijk ook te doorgronden dat het leven niet eeuwig is: 'En wat moet de ander dan'? Verhuizen wordt op een gegeven moment bijna ondoenlijk voor de achterblijfster (ik maak uiteraard, vanwege leeftijd en kwaal de meeste kans om mijn geliefde met de 'brokken' te laten zitten). En eigelijk willen wij ook niet weg van deze plek. En zeker niet zolang de huidig hulpen nog blijven inspringen. 

Maar ook die worden ouder helaas; dus hoe lang nog? Wij beseffen heel wel dat de psychologe ook geen definitieve oplossing kan bieden; wel een luisterend oor en af en toe een ter zake doende opmerking. Het gaat naar onze mening in dezen vooral om dat luisterend oor; plus natuurlijk af en toe die rake bijdrage. 

Zo kwamen we dan toch na enige tijd opgelucht en 'bevrijd' weer buiten. En daarbij wacht er dan ook altijd weer de wijde lucht en een aangenaam klimaat. En natuurlijk zingt dan ook mijn belofte door mijn kop: 'Nog minstens twintig jaar'. Belofte maakt schuld. Op weg naar huis valt er uiteraard toch veel te bepraten. En dat alles temidden van de vele vignobles vol mooi blauwende trossen met de 'dauw' van gisten er nog op. Wat je je weer laat verheugen op de nieuwe wijn die opnieuw belooft geweldig te worden. Dit is nog wel even afwachten, maar wordt dit jaar waarschijnlijk vroeg duidelijk. 

De blijde bevestiging hoort u van mij te zijner tijd zeker. En een bijbehorende fase is dan vervolgens het roodkleuren van de 'geleegde' wijnstokken. Het leven hier heeft beslist ook zeer veel aangename kanten. En dan beseffen we weer waarom we hier ooit naartoe zijn getrokken. En waarom we niet weg willen hier; want de problemen 'daar' zullen gelijk zijn aan de problemen hier.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-09-2014 | Nog geen reacties




Voeding en dieet bij kinderen met een nierziekte

Hoe zorg je ervoor dat kinderen en jongeren zich aan hun dieet houden? En wat doe je als kinderen door hun ziekte en dieet zo'n afkeer van eten hebben gekregen dat ze helemaal niet meer willen eten? Gelukkig zijn er diëtisten die de ouders en het kind kunnen begeleiden. Ze gaan met elkaar in gesprek en kiezen samen een passende behandeling om de nierfunctie zo lang mogelijk stabiel te houden.

De achteruitgang van de nierfunctie is soms te vertragen door te letten op voeding. Minder zout eten is bijvoorbeeld voor alle nierpatiënten belangrijk. Als de nieren bijna niet meer werken (nierfalen) of er zijn ernstige hartproblemen krijgt de nierpatiënt vochtbeperking als advies. Voor volwassenen en kinderen met een andere chronische nierschade is voldoende drinken juist belangrijk, net als voor gezonde mensen. Dan gaat het uitplassen van afvalstoffen beter.

Zoals hierboven beschreven heeft eten en drinken veel invloed op een chronische nierziekte. Wat kunnen de gevolgen zijn bij kinderen tussen 0-2 jaar met nierproblemen:

Lees meer »

Nieuwe donorwet: berichten van het Bootcongres »

Nog vier maanden, dan gaat de nieuwe donorwet in. Dat is niet alleen voor de 'gewone Nederlander' een verandering. Voor zorgverleners verandert er net zo goed van alles. En voor sommige mensen, bijvoorbeeld mensen met een verstandelijke beperking, is het nog een extra uitdaging om de beslissing te kunnen nemen die de nieuwe wet van ze vraagt.

Lees meer »

K(r)ater »

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier