Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Stoppen met dialyseren

Een patiënt die al enkele jaren hemodialyse doet in ons centrum, heeft aangegeven dat hij wil stoppen. De dialyses gaan vaak met hoofdpijn gepaard en zijn vrouw, die zijn steunpilaar was, is enkele jaren geleden overleden. Hij mist haar enorm. Zijn kinderen ziet hij vaak en dan is het altijd heel gezellig samen. Maar zijn echte lijden kan hij niet kwijt, namelijk het gemis van zijn partner en de zware dialysebehandeling. Onlangs was hij opgenomen geweest vanwege een zware aanval van de ziekte van Ménière. Zo’n zware aanval had hij nog niet in zijn leven meegemaakt. Hij komt altijd lopend binnen en oogt heel kwiek voor zijn leeftijd van 72 jaar.

Dit is de casus die wij van de week besproken hebben in ons centrum. In een patiëntenbespreking die de zorgcoördinator had geïnitieerd. Wat kunnen wij als professionals nog voor deze patiënt betekenen. Kan de nachtelijke dialyse een uitkomst bieden, of een kortere dialyse of misschien wel psychische begeleiding vanwege mogelijke depressieve gevoelens? Alle scenario’s kwamen aan de orde. Dat gaf mij een goed gevoel. Ten eerste omdat wij alle facetten als professional wilden evalueren. Ten tweede gaf mij dat een troost in mijn emotie dat ik er nog niet aan toe ben om afscheid van hem te nemen. Op zich is dit wel egoïstisch gedacht, maar ook ik ben maar een mens dat hart heeft voor zijn patiënten. (Denk hierbij aan de eed van Hippocrates voor medici.)

Vaak zie je patiënten langzaam in conditie slechter worden en dan ben je daardoor voorbereid  op een eventueel afscheid. Maar in deze casus is dat niet zo en misschien komt dat doordat wij signalen van de patiënt niet helemaal serieus hebben genomen. Hoe zwaar een behandeling echt is, daar kunnen wij alleen maar naar gissen. Hoe een patiënt werkelijk in zijn vel zit op de dialyse is vaak een invulling omdat centrumdialyse geen thuissituatie is, waar de patiënt zijn werkelijke emotie kan laten varen.

Ach hij is nog zo goed, zei ik in de patiëntenbespreking, dit in vergelijking met menig andere patiënt. Die Ménièreaanval was de druppel die de emmer deed overlopen. Hij was zo ziek enkele dagen dat hij dat nooit meer wilde meemaken ondanks alle medicatie.

Alles bij elkaar, het gemis van zijn partner, de moeizame dialyse en dan nog de Ménièreaanval, heeft hem doen besluiten om binnenkort met de dialyse te gaan stoppen. Gesprekken met de kinderen na die aanval hebben ook de kinderen doen inzien dat vader begrip krijgt om van het leven afscheid te nemen. Het zelfbeschikkingsrecht wordt gerespecteerd. Ik kan dit zeker ook respecteren in rationele zin, maar in emotionele zin heb ik er veel moeite mee. Afscheid nemen is zwaar en geeft mij steeds weer een enorm knagend, leeg gevoel van binnen. 

Maar de moed die deze man opbrengt, om deze keuze te maken waar hij het volste recht toe heeft, is bewonderenswaardig. Besluitvaardig een beslissing nemen over de kwantiteit van je eigen leven omdat de kwaliteit niet meer waardig is, is dapper. Deze week dus weer veel geleerd over de ethiek in ons vakgebied. Ja, we hebben alle opties bekeken, alle disciplines erbij gehaald en goed overleg gepleegd met de patiënt. Dit is ook kwaliteit van werken en daar mag ik trots op zijn.

Ik ben mij ervan bewust dat deze column voor dialysepatiënten emotioneel ingrijpend kan zijn. Mocht dit zo zijn, dan wil ik u adviseren om contact op te nemen met uw maatschappelijk werker/-ster of een andere professional.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 28-06-2013 | Reacties (5)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Tony de Ronde, Amsterdam
    29-06-2013 19:25

    Het is goed om te beseffen dat bijna een kwart (23%) van de mensen die in Nederland aan de dialyse overlijden dat doen nadat ze besloten hebben om met de dialyse te stoppen. De mensen die dat besluit nemen, moeten dat meestal doen omdat ze meerdere andere aandoeningen hebben en de kwaliteit van leven laag is. Zie: den Hoedt et al, Plos One, april 2013. Het stuk van Cor en de reacties daarop maken duidelijk dat een besluit om te stoppen met dialyse niet lichtvaardig wordt genomen en dat er voor een dergelijk besluit zeker moed nodig is.

  • Nanny en Ad Nooitgedagt-MarquenieUL, Taradeau (FR)
    29-06-2013 15:39

    Heel veel sterkte voor deze 'collega' en voor zijn kinderen. En postuum een warme bewondering voor zijn echtgenote, die blijkbaar een grote steun en stimulans voor hem is geweest tijdens zijn ziekte. Voor ons is dit alles heel herkenbaar en invoelbaar.

  • Kees, Grou
    29-06-2013 15:24

    Ten eerst heb ik respect en begrip voor de man zijn keuze.
    Ten tweede heb ik begrip voor het onvermogend gevoel van de verzorgende.
    Ik heb zelf een tijd gedialiseerd met een knallende hoofdpijn gedurende 6 van de 7 dagen na een maand ben ik gestopt met de opleding en teruggegaan naar een machine zonder BVM Meting hierna geen hoofdpijn meer gehad.
    Hier had men geen verklaring voor.

  • Anita Damen-Kerstens, Mill
    28-06-2013 16:39

    Wow die komt binnen! Wat een dappere beslissing van deze meneer. Ik wens hem en zijn kinderen alle kracht en liefde in de komende tijd. En chapeau dat ie gesteund wordt voor zijn beslissing

  • Anneke (Zwolle)
    28-06-2013 16:12

    De einige die de keuze daadwerkelijk kan maken is de patiënt zelf. Alleen hij bepaalt of zijn leven nog voldoende kwaliteit heeft om door te gaan met lijden. Of die zware dialysebehandeling nog zin heeft. Behandelaars zien de patiënt te vaak om te kunnen beoordelen of hij echt achteruit gaat. Als het behandelend team alle mogelijkheden heeft bekeken om de behandeling aangenamer te maken, dan rest niets anders dan respect voor de keuze van de patiënt.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier